Γιορτάζω σήμερα...Βασικά από χτες το βράδυ γιόρταζα, μόλις γέμισε ο ουρανός με τα βεγγαλικά του "Χρηστός Ανέστη", αλλά σήμερα είναι αυτό που λέμε "η μέρα μου". Εδώ και μία εβδομάδα τα είχα κανονίσει όλα : είχα ζητήσει να μην δουλέυω, είχα κλείσει τραπέζι στο μπαράκι που γουστάρουμε, είχα καλέσει όσους ήθελα να είναι μαζί μου, είχα κανονίσει να ΜΗΝ έρθει κανείς από όσους δεν ήθελα να δω... Όλα... Και τελικά...επέλεξα να δουλέψω... Γιατί ίσως αυτό να είναι το μόνο που μου αρέσει να κάνω και σήμερα ΘΕΛΩ να περάσω καλά.
Μετά από μία καταστροφική χτεσινή βραδιά, μετά από την μεγαλύτερη - ενδεχομένως - πίκρα των τελευταίων ετών, νιώθω τόσο μόνη που δεν θέλω να είμαι με κανέναν, παρά μόνο με αγνώστους. Με αυτούς που δεν ξέρουν τίποτα για μένα και δεν θα έχουν την απαίτηση να μάθουν τι έχω, αν και εφόσον αντιληφθούν ότι κάτι δεν πάει καλά... Ναι, κι όμως ΕΠΙΛΕΓΩ να "γιορτάσω" με αγνώστους!!
Γιατί ο πιο... δικός μου άνθρωπος τα κατέστρεψε όλα χτες και δεν έχει μείνει τίποτα να μαζέψω πια... Μόνη λοιπόν!! Για ακόμα μια φορά, μόνη! Ίσως είναι καλύτερα... Ίσως να μην είναι τίποτα το τρομερό η μοναξιά, παρά μια ιδεά... Μια άσχημη ιδεά μεν, αλλά μόνο αυτό... Μόνη, όπως άλλωστε με προτιμάει κι ο δικός μου άνθρωπος. Αυτό τον κάνει ευτυχισμένο : να είμαι εγώ δυστυχισμένη!
Everyone we meet is afraid of something, loves something, and has lost something”
No comments:
Post a Comment