2.5 Nobody knows...

Μιλούσα χτες με ένα φίλο μου και κάποια στιγμή γυρνάω και του λέω "δε ξέρω τι να κάνω, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω" και μου απάντησε ότι κανείς δεν ξέρει. Το σκεφτόμουν για πολύ ώρα μετά. "Κανείς δεν ξέρει τι θέλει"... Λες; Λες να έγινε και με μας έτσι; Γι' αυτό φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Επειδή κανείς μας δεν ξέρει τι θέλει... Ίσως, είναι μια λογική εξήγηση.

Θυμάμαι πόσο σε ήθελα τότε που με είχες αφήσει, τότε πριν από 7 χρόνια. Έκλαιγα κάθε βράδυ για πόσο; 3; 4 μήνες... Πολύς καιρός, έτσι; Είχα κολλήσει μαζί σου και δεν μπορούσα να προχωρήσω στη ζωή μου. Κι όταν γύρισες σε μένα, πίστεψα ότι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη! Για να βρεθώ μετά από 6 χρόνια να μην ξέρω τι θέλω... Το πιο εγωκεντρικό άτομο που έχεις γνωρίσει, δεν ξέρει τι θέλει. Ειρωνία ε; Ίσως γι' αυτό να είμαι τόσο...fucked up! Πάντα έκανα και κάνω ό,τι θέλω, ό,τι γουστάρω. Τώρα τι πρέπει να κάνω; Τι θέλω να κάνω; Νομίζω πως θέλω να σε αφήσω και να με αφήσεις κι εσύ να φύγω. Αυτό νομίζω κι ας σε αγαπάω ακόμα όπως στην αρχή... Πρέπει να με αφήσεις να φύγω! Δεν έχει νόημα να το παλέυουμε. Πάντα θα γίνονται τα ίδια και το ξέρεις.

"Πες του, αν στ' αλήθεια μ' αγαπάει, να μην ξανάρθει... Πες του, με τα λάθη, δεν διορθώνονται τα λάθη... Πες του, μην σκαλίζει τις πληγές και τις ανοίγει... Πες του, πως για μένα και να έρθει, θα 'χει φύγει..." Έτσι είναι... Έφυγες πολύ καιρό πριν από κοντά μου. Ίσως από τότε που ήρθα στο νησί... Κοίτα να δεις που κλαίω... Τώρα, αυτή τη στιγμή ακριβώς, κλαίω για πρώτη φορά από τότε που χωρίσαμε, 6 μέρες μετά... Τελικά έχω καρδιά,ε; Δεν το περίμενα, αλλά να που συμβαίνει τελικά.

Ναι, κλαίω. Κλαίω για τα χρόνια που περάσαμε μαζί και δεν θα ξαναρθούν... Κλαίω γιατί αλλιώς τα περίμενα - τα ήθελα - τα πράγματα να γίνουν και αλλιώς εξελλίχθηκαν... Για τα όνειρα, για τα σχέδια που κάναμε για το μέλλον ΜΑΣ... Για όλα όσα ζήσαμε... "Ζήσαμε! Αυτά που εμείς ζητήσαμε κι αν λίγο αστοχήσαμε, τον εαυτό μας πείσαμε... Φωνάζουμε πως ζήσαμε κι ας έχουμε κενό μες στην ψυχή μας... Κι ας ζούμε εμείς χωριστά..."