"Φοβάσαι την απόρριψη; Θα εκπλαγείς όταν διαπιστώσεις ότι φοβάσαι περισσότερο την αυτοαπόρριψη απ' την απόρριψη των άλλων. Γιατί αν ήσουν αποδεκτός στα δικά σου μάτια, θα σ' ένοιαζε η απόρριψη των άλλων;"
Από το πρωί κλαίω... Σε σκέφτομαι, βλέπω τις φωτογραφίες μας, ταξιδεύω πίσω και στενοχωριέμαι. Είναι δύσκολη η φάση που περνάω και θα ήθελα ένα "όλα καλά θα πάνε" από κάποιον που το πιστεύει... Κι εσύ το πίστευες, είχες τον τρόπο σου να μου μεταφέρεις την αισιοδοξία σου, όποτε "τέλειωνε" η δική μου... Θα μπορούσα να σε πάρω τηλέφωνο... Δεν θα μου το' κλεινες, το ξέρω πως θα ήθελες να με ακούσεις, αλλά τι νόημα θα είχε να άνοιγα πάλι αυτή την πόρτα μεταξύ μας;
Στο μυαλό μου τριγυρίζει αυτό που είπε ο Κ. πριν από μία εβδομάδα όταν ήπιαμε καφε... "Θα ξαναβρούμε ποτέ αυτό που είχαμε λες;" και αναφερόταν και στους 2 μας, μιας κι αυτός χώρισε πρόσφατα. Όχι δεν θα σε ξαναβρω πουθενά, το ξέρω, κι ίσως γι' αυτό έχω κολλήσει τόσο πάνω σου... Με όλα τα αρνητικά, με όλους τους καυγάδες, με όλα... Ο Λ Α!!! Ούτε εσύ θα με ξαναβρείς σε καμία άλλη, αλλά δεν νομίζω να σε πειράζει όσο εμένα...
No comments:
Post a Comment