Υποτίθεται ξεκαθαρίζεις... Δεν γουστάρεις δεσμεύσεις, δεν είσαι σε αυτή την φάση, ok, απόλυτα κατανοητό και ευτυχώς που μου το
γνωστοποίησες για να δω κι εγώ αν
θα ...πάρω ή θα το αφήσω για άλλη φορα... Κι ενώ μέσα μου
γεννιόταν η αμφιβολία, να το ζήσω ή όχι
γιατί εγώ θα καώ στο τέλος, μου αφιερώνεις την ανάσα σου που
δεν έχεις πάρει από το
πρωί λόγω δουλειάς... Γιατί;;;
Και στη δουλειά έπαιζε πάλι κοψοφλέβικα και το μυαλό ασταμάτητο έτρεχε... Πήγε σε παλιές καταστάσεις, εικόνες από το τότε, δάκρυα, πόνος, στενοχώρια... Όλα μαζί! Και παράλληλα με όλα αυτά ήρθε κι ο ψηλός μου κι έκανε την διαφορά... Δεν ζητάει, δεν απαιτεί τίποτα, μόνο υπάρχει... Σαν να πρόκειται να γίνει αυτός η σταθερά μου και να πάψει - μακροπρόθεσμα - να μου λείπει η παλιά... Κι όλα μαζί ένα κουβάρι στο κεφάλι μου!
Δεν είμαι εγώ γι΄αυτά, δεν έχω χρόνο ούτε μυαλό για τίποτα από όλα αυτά... Και συνεχώς
μπερδεύομαι και αγχώνομαι
πως όλο και κάποιος θα πληγωθεί πάλι και θα κολλήσει κι εγώ
- η πιο κολλημένη από όλους - θα πρέπει να το ξεμπερδέψω το κουβάρι...
Κι όμως... δεν γίνεται αυτό : δεν ξεμπερδεύομαι με τίποτα.
Νομίζω - θεωρώ ίσως - πως μου λείπουν τα παλιά,
μου λείπει αυτός που ποτέ δεν έλειπε από δίπλα μου και
όποτε κάτι πάει στραβά, εκεί ανατρέχω με την σκέψη...
Κι όμως, είναι λάθος.
Ένα λάθος που θα πληρώνω για καιρό, αλλά μου είναι αδύνατο να το αποτρέψω...
Και τα βράδια πάντα καταλήγω μόνη... Να μετράω τις σκέψεις μου και να ξέρω πως δεν πρέπει να τα σκέφτομαι, αλλά αυτά να είναι πάντα εκεί... Κι όποτε πάω να "φύγω", να μην με αφήνουν... Κι όλο λέω πως θέλω να αλλάξω, να μην σκέφτομαι αλλά ταυτόχρονα να μην αναλίσκομαι από εδώ κι από εκεί, αλλά πάλι στα ίδια καταλήγω...
Σαν κάτι μέσα μου να ξέρει - σαφώς λανθασμένα 100% - ότι
ένα διάλειμμα κάνω κι ότι εκεί θα γυρίσω.
Σε ένα κάτι που έπαψε εδώ και καιρό να υφίσταται,
σε ένα κάτι που άλλαξε σελίδα και δεν συμπεριλαμβάνομαι εγώ σε αυτήν...
Όσο κι αν πονάει, όσο σκατά κι αν ήταν όλα, ώρες-ώρες
θα ήθελα να ήταν εδώ, απλά να υπάρχει σαν εικόνα,
να στέκεται σε μια γωνία και να με προσέχει,
όσο δεν με πρόσεξε κανείς.
Απλά για την ζεστασιά της αγκαλιάς και για το χάδι
γνωστοποίησες για να δω κι εγώ αν
θα ...πάρω ή θα το αφήσω για άλλη φορα... Κι ενώ μέσα μου
γεννιόταν η αμφιβολία, να το ζήσω ή όχι
γιατί εγώ θα καώ στο τέλος, μου αφιερώνεις την ανάσα σου που
δεν έχεις πάρει από το
πρωί λόγω δουλειάς... Γιατί;;;
Και στη δουλειά έπαιζε πάλι κοψοφλέβικα και το μυαλό ασταμάτητο έτρεχε... Πήγε σε παλιές καταστάσεις, εικόνες από το τότε, δάκρυα, πόνος, στενοχώρια... Όλα μαζί! Και παράλληλα με όλα αυτά ήρθε κι ο ψηλός μου κι έκανε την διαφορά... Δεν ζητάει, δεν απαιτεί τίποτα, μόνο υπάρχει... Σαν να πρόκειται να γίνει αυτός η σταθερά μου και να πάψει - μακροπρόθεσμα - να μου λείπει η παλιά... Κι όλα μαζί ένα κουβάρι στο κεφάλι μου!
Δεν είμαι εγώ γι΄αυτά, δεν έχω χρόνο ούτε μυαλό για τίποτα από όλα αυτά... Και συνεχώς
μπερδεύομαι και αγχώνομαι
πως όλο και κάποιος θα πληγωθεί πάλι και θα κολλήσει κι εγώ
- η πιο κολλημένη από όλους - θα πρέπει να το ξεμπερδέψω το κουβάρι...
Κι όμως... δεν γίνεται αυτό : δεν ξεμπερδεύομαι με τίποτα.
Νομίζω - θεωρώ ίσως - πως μου λείπουν τα παλιά,
μου λείπει αυτός που ποτέ δεν έλειπε από δίπλα μου και
όποτε κάτι πάει στραβά, εκεί ανατρέχω με την σκέψη...
Κι όμως, είναι λάθος.
Ένα λάθος που θα πληρώνω για καιρό, αλλά μου είναι αδύνατο να το αποτρέψω...
Και τα βράδια πάντα καταλήγω μόνη... Να μετράω τις σκέψεις μου και να ξέρω πως δεν πρέπει να τα σκέφτομαι, αλλά αυτά να είναι πάντα εκεί... Κι όποτε πάω να "φύγω", να μην με αφήνουν... Κι όλο λέω πως θέλω να αλλάξω, να μην σκέφτομαι αλλά ταυτόχρονα να μην αναλίσκομαι από εδώ κι από εκεί, αλλά πάλι στα ίδια καταλήγω...
Σαν κάτι μέσα μου να ξέρει - σαφώς λανθασμένα 100% - ότι
ένα διάλειμμα κάνω κι ότι εκεί θα γυρίσω.
Σε ένα κάτι που έπαψε εδώ και καιρό να υφίσταται,
σε ένα κάτι που άλλαξε σελίδα και δεν συμπεριλαμβάνομαι εγώ σε αυτήν...
Όσο κι αν πονάει, όσο σκατά κι αν ήταν όλα, ώρες-ώρες
θα ήθελα να ήταν εδώ, απλά να υπάρχει σαν εικόνα,
να στέκεται σε μια γωνία και να με προσέχει,
όσο δεν με πρόσεξε κανείς.
Απλά για την ζεστασιά της αγκαλιάς και για το χάδι
χωρίς αντάλλαγμα...
Απλά και μόνο γι' αυτό!
Απλά και μόνο γι' αυτό!
No comments:
Post a Comment