Το ρεύμα κόπηκε για ακόμα μία φορά και χαζεύω τις σκιές των πραγμάτων που δημιουργεί το φως των κεριών στους τοίχους του δωματίου μου. Η φλόγα τρεμοπαίζει και την παρομοιάζω με μένα. Έτσι τρέμω κι εγώ να προχωρήσω. Μπορεί να έχει περάσει τόσος πολύς καιρός, να έχουν γίνει τόσο πολλά, να έχω αλλάξει τόσο την ζωή μου κι όμως ακόμα βρίσκομαι στο μεταίχμιο... Όσο αρρωστημένο κι αν είναι, ξέρω πως όσες φορές κι αν γύριζα σ' αυτόν, θα με δεχόταν κι όσες φορές κι αν με κυνηγούσε, θα τον άφηνα να με πιάσει. Πόσο θα κράταγε κάθε φορά... Άγνωστο, αλλά θα το ζούσαμε και μετά θα χωρίζαμε πάλι με περισσότερο πόνο κάθε φορά...
Παλεύω με τις σκέψεις και τα όνειρα. Κάθε βράδυ με το που ξαπλώνω ξεκινά ο Γολγοθάς μου... Ταξιδεύω με το νου, βρίσκομαι και ζω ένα πλασματικό παρόν, το "παρόν" που ίσχυε πριν 2-3 χρόνια. Που είμασταν κι οι δύο εδώ και μετά την δουλειά πήγαινα σπίτι του και αράζαμε. Αγκαλιές, χάδια και φιλιά. Μία ονειρεμένη ζωή, μία τέλεια σχέση, ένα ξεκάθαρο κι αστραφτερό μέλλον. Σαν ταινία, τώρα που το σκέφτομαι, σαν παραμύθι. Πού να 'ξερα πως ήταν οι τελευταίες μέρες, στιγμές, αναμνήσεις πριν το χάος... Δεν μπορούσα να το ξέρω... Αν το ήξερα, θα μου πεις, τι θα άλλαζε; Δεν ξέρω, μπορεί και τίποτα.
Απλά τότε δεν σκεφτόμουν τίποτα, δεν δημιουργούσα προβλήματα, δεν δημιουργούσε καυγάδες. Πολύ καλό για να 'ναι αληθινό; Κι όμως το έζησα... Και γι' αυτό ακριβώς ακροβατώ τόσο καιρό, αρνούμαι - υποθέτω - να δεχτώ την πραγματικότητα που έρχεται σκληρή και απρόσωπη και με χαστουκίζει για να συνέλθω, σαν τον άνεμο ένα χειμωνιάτικο πρωινό που σε σπρώχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση απ' αυτήν που θες να πας εσύ. Και κάνεις δύο βήματα μπροστά κι ένα πίσω γιατί δεν είσαι αρκετά δυνατή ώστε να μην σε παρασέρνει. Δύο βήματα μπρος κι ένα πίσω...
Πόσο μου λείπουν εικόνες και μέρες! Και τι δεν θα δινα να γύριζα τον χρόνο πίσω και να τις ξαναζούσα. Κι ας ξαναβίωνα και το μετά, το άσχημο,
το επίπονο... Θέλω εκείνη την μέρα που ήμουν
αδιάθετη και μου 'φερε σούπα στο κρεβάτι ή την άλλη που
περπατούσαμε στην Πλάκα και με σήκωσε
στα χέρια του όταν κουράστηκα ή ίσως κι εκείνη που
έπεσα μέσα στα χιόνια κι έκατε κι αυτός κάτω,
δίπλα μου και γελούσαμε μέχρι που πόνεσε η κοιλιά μου...
Είναι τόσες πολλές και ταυτόχρονα τόσο παλιές όλες αυτές οι εικόνες. Σαν μα κοιτάω άλμπουμ και να χάνομαι μέσα του
για ώρες ατέλειωτες...
Χάνω κάθε αίσθηση του χρόνου και ξυπνάω με δάκρυα στα μάτια...
Τόση αγάπη, πολλά τα γιατί κι ένα βασανιστικό "τι". "Τι μου επιφυλλάσσει το μέλλον;" Και πόσο έτοιμη είμαι να το δεχτώ;
...Ήρθε το ρεύμα. Το όνειρο τέλειωσε κι εγώ σκουπίζω τα μάτια μου. Οι σκιές στους τοίχους χάθηκαν και μαζί τους και όλες μου οι σκέψεις... "Ξύπνα", ακούω μια φωνή να λέει, "κοιμήθηκες πάλι;". Ναι! Κι ήταν ακόμη ένας ταλαίπωρος ύπνος... Ξύπνησα;... Ναι! Για πόσο; Για όσο. Ξυπνάω ιδρωμένη πάντα, λες κι έτρεχα, λες και κουράστηκα από κάτι... Και τρέχω και κουράζομαι ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ! Τρέχω να ξεφύγω, πέφτω, σηκώνομαι, συνεχίζω, ξαναπέφτω, κλαίω, ξεσπάω, συνεχίζω να ελπίζω, ξαναπέφτω, χτυπάω αυτή την φορά, πονάω, νιώθω μόνη, αδύναμη, δεν θέλω κανέναν, ψάχνω να τον βρω, τον βρίσκω, τον χάνω, ζητάω βοήθεια, μου την δίνει, δεν την θέλω πια...
Θέλω αυτόν, δεν τον έχω, έρχεται, δεν τον θέλω πια...
Ξύπνησα!
No comments:
Post a Comment