2.110 Σκέψεις σε ένα οδοντιατρείο...

Ξαπλωμένη στην καρέκλα του οδοντιατρίου κι έχοντας τον Joe κυριολεκτικά χωμένο στο στόμα μου, να προσπαθεί να κάνει την - πανάκριβη - δουλειά του, το βλέμμα μου χορεύει στα διάφορα αντικείμενα του γραφείου του... Ολοκληρωτικά υπό την επίρρεια της αναισθησίας δεν νιώθω τίποτα, και μην αντέχοντας να βλέπω τι κάνει στο καθρεφτάκι που υπάρχει στην λάμπα πάνω από το κεφάλι μου, την μία κλείνω τα μάτια και την άλλη χαζεύω την πινακίδα κινδύνου που υπάρχει σε ένα τοίχο... Και το μυαλό αρχίζει τα δικά του...

Ξαναζώ, κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, την 16η Σεπτεμβρίου... Ίσως γι' αυτό πάντα φεύγω βουρκωμένη... Νιώθω πάλι την μοναξιά του ατυχήματός μου, την απόλυτη και ατέλειωτη αίσθηση εγκατάλειψης που είχα νιώσει εκείνο το πρωί όσο περίμενα αιμόφυρτη να με βρει κάποιος περαστικός...

Ό,τι κι αν κάνω, δεν αλλάζει αυτό το συναίσθημα μέσα μου... Με όποιον κι αν βρίσκομαι - ερωτικά πάντα - όσο ωραία κι αν περνάω, μετά on my way back home, αισθάνομαι μία θλίψη απίστευτη και νιώθω ακόμα πιο μόνη... Δεν ξέρω τι μου φταίει, ειλικρινά... Απολαμβάνω κάθε στιγμή της ζωής σαν να είναι η τελευταία μου, αλλά δεν μπορώ να κρύψω το πώς νιώθω μετά...

Μπήκα πάλι στο τριπάκι της δουλειάς και δουλεύω ασταμάτητα! Δεν έχω χρόνο να σκέφτομαι και μου μοιάζουν όλα καλά... Αλλά εκ των πραγμάτων είναι δύσκολο να μπει κάποιος στην ζωή μου, όταν δεν υπάρχει ο διαθέσιμος χώρος - και χρόνος - για αυτόν... Την προηγούμενη φορά, δεν με ένοιαζε γιατί υπήρχε ο Β. στη ζωή μου, έστω και μακρυά, οπότε ο όποιος κατάφερνε να χωθεί δίπλα 
μου, παρόλο το φορτωμένο μου πρόγραμμα, 
θα ήταν απλά...μαγκιά του! Αλλά τώρα... Τώρα είναι δικό μου πρόβλημα που δεν έχω χρόνο για κάποιον, γιατί εγώ συνεχίζω και μένω μόνη... Ο άλλος έχει την ζωούλα του και προχωράει...