Nightmare

"Γιατί; Πες μου τουλάχιστον ένα γιατί!" σου φώναζα μέσα από τους ασταμάτητους λυγμούς μου, μα εσύ με συνέχιζες να με σπρώχνεις προς τα πίσω, μέχρι που με έβγαλες από την αυλή σου κι έκλεισες με δύναμη την καγκελόπορτα. Με άφησες εκεί, πεσμένη κάτω, στο πεζοδρόμιο να κλαίω και να μην μπορώ να αρθρώσω μια λέξη κι εξαφανίστηκες!

Μετά από λίγο σηκώθηκα, ξανάνοιξα το κάγκελό σου και ήρθα μπροστά σου, προσπαθώντας επίμονα να μάθω τον λόγο αυτής της τόσο ξαφνικής και απρόσμενης αλλαγής σου, αλλά μάταια... Εσύ ξανάρχισες να με χτυπάς και να διώχνεις μακρυά σου, λέγοντάς μου μόνο να εξαφανιστώ από μπροστά σου! Ούτε τα ρούχα μου δεν με άφηνες να πάρω... Αργότερα μου τα πέταξες στο δρόμο που κυλιόμουν...

... Προσπαθούσα να καταλάβω τι θα μπορούσε να είχε συμβεί, αλλά το κεφάλι μου γύριζε... Είχαμε βγει με την παρέα σου, είχαμε περάσει μία καταπληκτική βραδιά, μετά είχαμε γυρίσει σπίτι σου και είχαμε κοιμηθεί. Μέχρι την ώρα που με ξύπνησες βίαια, με χαστούκισες και με τράβηξες από το κρεβάτι, σαν να ήμουν μία ξένη στον προσωπικό σου χώρο! 

Εγώ - αρχικά από το σοκ και στη συνέχεια - μη μπορώντας να καταλάβω τι συμβαίνει, δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω και να σε ρωτάω "γιατί" και "τι έγινε" αλλά εσύ δεν μίλαγες καθόλου! Μετά και την τρίτη φορά που με πέταξες έξω, και μέχρι να σηκωθώ και να προσπαθήσω να ξαναμπώ μέσα στο σπίτι σου, σε είδα να κλειδώνεις, να με προσπερνάς και να πηγαίνεις προς το αμάξι σου. "Μην σε βρω εδώ όταν γυρίσω" ήταν το μόνο που μου είπες...

Άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου και να προσπαθώ να σηκωθώ από το κρύο τσιμέντο της αυλής σου... Πονούσα παντού... Και μέσα κι έξω μου υπήρχαν πληγές... Είχε ανοίξει η μύτη μου κι ένιωθα το αίμα να τρέχει στο στόμα μου και να το γεύομαι μαζί με τα δάκρυά μου που δεν σταμάταγαν να τρέχουν... 

.... "Γιατί κλαις παιδί μου; Πώς έπεσες; Τι έγινε;" άκουσα μία γνώριμη φωνή από πολύ βαθειά... Κάποιος με χάιδευε στον ώμο, αλλά δεν τον έβλεπα... "Σήκω να πιεις λίγο νερό" ξανακούστηκε η γνώριμη φωνή που ξεκάθαρα άνηκε στον μπαμπά μου πια... Και ξαφνικά πετάγομαι! Ήμουν στο πάτωμα δίπλα από το κρεβάτι μου, είχε όντως ανοίξει η μύτη μου και τα δάκρυα υπήρχαν και στην πραγματικότητα! Ένα όνειρο ήταν τελικά, αλλά το ζούσα και πραγματικά... Ένας εφιάλτης!!