Επέτειος σήμερα, αργία, και δεν ξεκουράστηκα καθόλου! Το πρωί να πάω στην εταιρεία, μετά να τρέξω να ετοιμαστώ για να πάμε για φαγητό και μετά για καφέ, και στο τέλος ποτό με τα ξαδέρφια. Περισσότερο γεμάτη μέρα από καθημερινή!!! Κι όμως πέρασα τέλεια!!!
Το αγαπημένο μου ζευγάρι περιμένει κι άλλο παιδί και θα το βαφτίσω εγώ, πόσο γαμάτο μπορεί να είναι αυτό;;; Πώς και πώς θα περιμένω!!! Από το πρώτο τους ήθελα να είμαι νονά, αλλά δεν γινόταν, οπότε θα βαφτίσω το δεύτερο! Και δεν είναι μόνο ότι τους αγαπώ πολύ, αλλά πρώτη φορά θέλω να κάνω και κάτι παραπάνω γι' αυτούς που αγαπάω, κι αυτό είναι το συγκλονιστικό!
Και πήγαμε και για φαγητό και για καφέ και όλο μου έλεγαν πόσο έτοιμος είναι ο μούργος για γάμο και μου μετέφεραν όσα τους έλεγε όσο έλειπα, δηλαδή το πόσο καλά περνάει μαζί μου σε σχέση με προηγούμενες σχέσεις του κι ότι δεν το περίμενε να είμαστε τόσο καλά κι όλο τρόμαζα εγώ... Πόσο έτοιμη είμαι εγώ για γάμο; Και μπορεί να λέω πως μου το βγάζει, αλλά ισχύει; Και πώς θα αντιδρούσα σε μία πρόταση; Ούτε που ξέρω...
Και μετά που μίλησα με την ξαδέρφη μου, της αποκάλυψα όσα με ενόχλησαν με τον αδερφό του και μου είπε πως θα έπρεπε να έχω περάσει στην επίθεση. Εκεί που με κάρφωνε στο στήθος, θα έπρεπε να του πω κάτι του στυλ "Πάνω κοιτάμε τώρα" για να νιώσει εκείνος άσχημα αντί για μένα. Και δεν ξέρω αν θα το έκανα ποτέ αυτό, γιατί ξέρω πως θα δημιουργούσε πρόβλημα, αντί να το λύσει, να το εξαφανίσει...
Κι όλα αυτά με κάνουν να τον θέλω ακόμα πιο πολύ! Και του το είπα! Όταν μου είπε πως με αγαπάει, του είπα πως δεν ζω χωρίς αυτόν και είναι η απόλυτη αλήθεια! Αυτός είναι! Με όσα κουβαλάει μέσα του, με όσα οικογενειακά τον τριβελίζουν καθημερινά, το ξέρω πως αυτός είναι και δεν θα τον διώξω ποτέ!
No comments:
Post a Comment