Μουδιάζοντας παντού

Σε πυροβολούν και σε αφήνουν εκεί, να κοιτάς σαν χαμένη... Ένας θρόμβος στο λαιμό, δάκρυα στα μάτια, αμηχανία στα χέρια. Κάτι να κάνω, με κάτι να απασχοληθώ, να μην φανεί το μούδιασμα! Να μην δει κανείς πως έχεις παγώσει... Δεν σε σκότωσε, αλλά καλύτερα να το είχε κάνει...

Μένεις πίσω, συνέχεια μένεις πίσω κι όλα απομακρύνονται. Τόσο γρήγορα, τόσο αιφνίδια, όλα εξαφανίζονται, χάνονται... Την μια στιγμή τα έχεις όλα στα χέρια σου και την άλλη αναρωτιέσαι πού πήγαν. Τι έγινε όσο δεν κοίταζες, πόσα δεν πρόλαβες να καταλάβεις, πότε συνέβησαν... Κι εσύ πόσο ρόλο παίζεις σε όλα αυτά; Πόσο συμμετέχεις στις αποφάσεις που παίρνονται για την ζωή σου; ΠΟΥ είσαι εσύ...

Έξω όλοι είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, γελάνε δυνατά κι εσύ; Εσύ απογοητεύεσαι μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο... Κάνεις ένα βήμα μπροστά να φύγεις και σε τραβάνε πίσω δύο... Κι όλο εδώ είσαι αλλά χάνεσαι συνεχώς...

Περίμενες ένα μήνα, έκανες υπομονή, ξέσπαγες μέρα-νύχτα ελπίζοντας... Πόσο πολύ ήλπιζες! Δεν υπάρχει κανείς, το έμαθες καλά αυτό - γιατί το ξεχνάς τώρα; Το μούδιασμα το γνωρίζεις; Γιατί το ξέρεις καλά κι αυτό... Αυτό μένει πάντα. Μόνο αυτό...

Δηλαδή τι περίμενες; Πως θα ερχόταν ο πρίγκιπας και θα σε έσωζε από την ζωή σου; Από την μιζέρια σου; Πότε έγινε αυτό για να γίνει τώρα; Κανείς δεν μπορεί να σε σώσει! Αν δεν μπορείς εσύ, πώς θα μπορέσει ο οποιοσδήποτε άλλος;

Μούδιασμα... Σε όλο το κορμί.... Κι ένα βλέμμα απλανές να χαζεύει εικόνες από τα παλιά. Κι είναι όλα τόοοοοσο παλιά πια, σχεδόν ασπρόμαυρα. Ξεθωριασμένα, μακρινά κι άπιαστα. Μαζί με ένα γιατί ζωγραφισμένο πάνω τους... Γιατί; Γιατί;;;; Γιατί γαμώτο μου;;;