Κι έχασα τελικά... Αγαπημένε άγνωστε πού είσαι; Καλά τα έλεγες τότε και σε είχα παρεξηγήσει... "Μόνη σου θα τα καταστρέψεις όλα" δεν μου είχες γράψει; Ε, το έκανα τελικά! Το κατάφερα... Τον άφησα και δεν με κυνήγησε... Με έδιωξε κιόλας... Μόνη μου όλα...
Στην αρχή μούδιασα, δεν ήξερα τι να αισθανθώ... Και μετά πάγωσα ολόκληρη... Σταμάτησε η καρδιά μου νομίζω για λίγο... Αλλά αυτό ήταν. Πάει, τέλειωσε οριστικά αυτή την φορά... Δεν θέλει να με δει, είπε, γιατί θα πει άλλα από αυτά που πρέπει να πει, όπως γινόταν κάθε φορά που βρισκόμασταν. Ποτέ δεν λέγαμε αυτά που έπρεπε, τα δυσάρεστα... Να πάρει ο καθένας τον δρόμο του, είπε, που πόσες φορές το είχα πει κι εγώ, αλλά ξαφνικά δεν έχω δρόμο να πάω... Δεν θέλω να πάω σε άλλο δρόμο!
Τίποτα δεν έχει νόημα... Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες να χαζεύω τον τοίχο απέναντί μου και να κλαίω... Γιατί κλαίω; Αφού εγώ το προκάλεσα. Δεν ξέρω... Κι άλλες φορές το είχα πει, αλλά ποτέ δεν με άφηνε να φύγω. Αυτό νόμιζα θα συμβεί και την πάτησα; Δεν ξέρω... Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω τι νιώθω, απλά πονάω πολύ... Μόνη μου μάλωνα ούτως ή άλλως με την απόσταση που μας χωρίζει, εκείνος δεν συμμετείχε ποτέ! Μόνη μου μάλωνα και τα είχα βρει επιτέλους...
Πάνε όλα... Τόσαο όνειρα, τόσο θέλω μαζεμένα, τους δώσαμε μία κλωτσιά και τα πετάξαμε... Πότε ήταν η τελευταία μας φορά; Την θυμάσαι; Ήταν μετά από έντονο καυγά κι ήταν τόσο πετυχημένη... Το τελευταίο μας φιλί; Η τελευταία αγκαλιά; Που με άρπαξες και με πέταξες ψηλά! Μακάρι να ήξερα πως θα ήταν η τελευταία για να μην σου φύγω ποτέ!
1 comment:
Μου τη δίνει να έχω πάντα δίκιο. Κουράγιο και μη στεναχωριέσαι. Όλα είναι κεφάλαια από τη ζωή μας. Θα έρθουνε κι άλλα. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις.
Φταις γιατί τα χάλασες όλα. Και φταίει και αυτός που σε άφησε να τα χαλάσεις. Για κάθετι που έκανες λάθος, φταίει κι αυτός που δεν έκανε το σωστό. Ή δε σου έμαθε πώς να το κάνεις εσύ.
Post a Comment