Lost heart

·       Τις γιορτές τις λάτρευα πάντα! Οι φωτισμένοι δρόμοι, οι χαρούμενοι άνθρωποι, η καλή διάθεση παντού, το κέφι, ο χορός, η αντίστροφη μέτρηση …3…2…1… Καλή χρονιά! Τα πυροτεχνήματα, το αλκοόλ, η ανατολή του ηλίου με την επιστροφή στο σπίτι! Όλο το πακέτο το λάτρευα, του γούσταρα, ζούσα γι’ αυτό! Καταλαβαίνεις; Και μετά ήρθες εσύ… Που δεν σε νοιάζουν οι γιορτές, σε αφήνουν αδιάφορο, κοινές μέρες του έτους… Δεν σε νοιάζει με ποιον θα περάσεις ποια μέρα, όλες ίδιες είναι για σένα…

 

Καταλήγω να μισώ τις γιορτές εξαιτίας σου… Δεν μπορώ να ταιριάξω σε όλο αυτό το κλίμα της χαράς, δεν είμαι καθόλου ευτυχισμένη, δεν με νοιάζουν τα φωτάκια στους δρόμους, τα μισώ όλα! Εγώ θέλω να είμαι μαζί σου όλες τις μέρες, πόσο μάλλον αυτές κι εσένα δεν σε νοιάζει… Δεν δίνεις δεκάρα αν θα είμαστε μαζί ή όχι, «άμα θες έλα, άμα θες μην έρθεις» είπες…

 

Νιώθω τόσο μόνη μου σε όλο αυτό… Ό,τι κι αν κάνω, δεν σε αγγίζει, δεν σε επηρεάζει, δεν σε απασχολεί… Σε αφήνει τόοοοοοοοοοοοοοοσο αδιάφορο το όλο ΜΑΣ θέμα και είμαι μόνη μου σε όλο αυτό να προσπαθώ και να παλεύω να κρατήσω κάτι που δεν θυμάμαι πια με τι μοιάζει… Δεν ξέρω καν για τι προσπαθώ πια… Χάθηκα τόσο στη διαδρομή και μπερδεύτηκα με τον εγωισμό μου, που δεν ξέρω πια αν σε θέλω στη ζωή μου ή απλά θέλω να σε «πάρω» από την οικογένειά σου… Ναι, το είπα κι αυτό : σκοτώστε με! Έχω χαθεί πραγματικά… Δεν ξέρω τι θέλω πια…

 

Κουράστηκα να είμαι τόσο μόνη μου ξανά, μόνο αυτό ξέρω και με πονάει καθημερινά… Βγήκα το Σάββατο και δεν είχα καμία όρεξη για τίποτα… Μίλαγα με την φίλη μου και ανυπομονούσα να φύγω, δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για τίποτα και για κανέναν! Πώς με κατάντησες έτσι; Ή μάλλον, πώς κατάντησα έτσι; Κανείς ξένος δεν φταίει για τις αποφάσεις που παίρνουμε, μόνο εμείς οι ίδιοι… Εγώ φταίω, το ξέρω!

Φταίω που έμεινα σε αυτή την σχέση από απόσταση! Φταίω που θέλησα να σε αλλάξω! Φταίω που πίστεψα πως εσύ θες να αλλάξεις! Για όλα φταίω εγώ… Όλα ήταν δημιουργήματα της δικής μου φαντασίας και πρέπει να πάψω να σε κατηγορώ… Ποτέ δεν έκανες, δεν έδινες πολλά εσύ… Εγώ τα έκανα όλα, εγώ κινούσα τα νήματα, εγώ το «έτρεχα» το όλο θέμα! Εσύ απλά ζούσες την καθημερινότητά σου κι απέκτησες κάποια bonus.  Δεν μετακινήθηκες ποτέ, εγώ μετέτρεψα το αμάξι μου σε σπίτι, γεμίζοντάς το  και πηγαινοφέρνοντας τα υπάρχοντά μου για να μένω μαζί σου…  Εγώ ένιωσα – κι ακόμα νιώθω – πως καταστράφηκε η ζωή μου όταν έφυγες… Εσύ το χάρηκες κιόλας! Είμαι τόσο μόνη μου σε όλο αυτό! Περισσότερο μόνη από όταν με βρήκες… Περισσότεο χαμένη από ποτέ…