"Τον πούστη! Τι κάνει;" είναι η αμέσως επόμενη αντίδρασή τους μετά τις αρνητικές μου απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω! Το διακωμωδώ λέγοντας πως θα περάσουν μέρες, μήνες, ίσως και χρόνια κι εγώ θα έχω να διηγούμαι για μία ιστορία με κάποιον που μία Πέμπτη μου είπε πως θέλει να μείνει λίγο μόνος του και δεν τον ξανάκουσα ποτέ!
... Σκέφτομαι... Πολύ... Συνέχεια! Θυμάσαι στο τρίτο ραντεβού που φεύγοντας μου είπες "Η μαλακία είναι πως πάντα τελειώνει γρήγορα" και σε ρώτησα "ποιο" και είπες " η βόλτα μαζί σου"...
Θυμάσαι πάνω σε ένα ψευτοκαυγά μας που φώναξες "Θα ήμουν μαλάκας αν δεν σ' αγαπούσα";
Θυμάσαι την μέρα που τράκαρα και είχα παγώσει και δεν με άφηνες από την αγκαλιά σου μέχρι να κυλίσει ζεστό αίμα μέσα μου ξανά; Μέχρι τι ώρα περίμενες μέχρι να σταματήσω να τρέμω; Και τι δεν είχες φέρει για να με σκεπάσεις! Αλλά δεν ηρεμούσα έ; Μόνο όταν με κράτησες...
Θυμάσαι στα πρώτα μου γενέθλια; Πώς έκλεψες την παράσταση; Δεν το πίστευα αυτό που έβλεπα, αλλά όλοι μου είπαν πως καταλαβαίνουν γιατί σε αγαπάω!
Θυμάσαι την μέρα που σε απέλυσαν; Και τις επόμενες; "Δεν θα μας χωρίσει τίποτα αν δεν το θέλουμε εμείς!" φώναζες και ξαναφώναζες... Τόσο πολύ ήθελες να σε πιστέψω... Κι εγώ έκλαιγα κι έκλαιγα κι έκλαιγα κι αναρωτιόμουν πού βρέθηκαν τόσα δάκρυα...
Θυμάσαι μετά όλοι αυτοί οι διαβολεμένοι μήνες που ακολούθησαν με μένα να σε αγαπώ και να σε μισώ ταυτόχρονα; Που έφυγες, που μας εγκατέλειψες τόσο αβίαστα; Που μπήκες στη ζωή μου και δεν μπορούσα να σε αφήσω να βγεις;
Θυμάσαι τίποτα; Κάτι; Οτιδήποτε! Θυμάσαι πώς σε άφησα να μπεις στην ζωή μου; Πώς σου εμπιστεύτηκα την καρδιά μου; Πόσο δυσκολεύτηκα μέχρι να στο επιτρέψω; Πότε ήταν που σου έπλυνα τα ρούχα; Πότε ήταν που μου είπες πως εγώ είμαι, έχεις καταλήξει κι ότι δεν θες να βρεις καμία άλλη;
...Τόσες αναμνήσεις... Στήνουν χορό τριγύρω μου και κάθομαι με τα πόδια διπλωμένα και τις χαζεύω! Απλώνω το χέρι νομίζοντας πως θα σε αγγίξω! Τόσα χρώματα ανακατεμένα! Τόσες εποχές! Συνειδητοποιώ πως χαϊδεύω παγωμένους τοίχους και άυλα σώματα... Το ασταμάτητο τικ-τακ του ρολογιού με επαναφέρει στο άχρωμο τώρα... Και τα πρώτα δάκρυα κυλούν. Νιώθω τόσο άδεια αυτή τη σκοτεινή ώρα, όσο δεν ήμουν ποτέ... Δεν ξέρω αν στενοχωριέμαι ή απογοητεύομαι περισσότερο, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας... Ένα κενό υπάρχει, μια τρύπα, αυτή που άφησες όταν με πυροβόλησες, και προσπαθεί να κλείσει, αλλά έχει τόσα χρώματα και αναμνήσεις να την κρατάνε ανοιχτή!
Έφυγες, ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους! Δεν είμαι το χαζογκομενάκι που δεν κατάλαβε-παρανόησε-θέλει μασημένο το φαί! Έφυγες, το κατάλαβα! Ίσως κάποια στιγμή θελήσω να μάθω τους λόγους, αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζουν, δεν έχουν σημασία... Θα έρθει μία μέρα που θα μπορέσω να σε κοιτάξω στα μάτια και να σε ρωτήσω πώς μπόρεσες και τα πέταξες όλα, πού βρήκες την δύναμη, πώς υποκρίθηκες τόσο καλά, πώς τα ξέχασες όλα, πώς μου είπες τόσα ψέμματα... Μία μέρα...
Μία μέρα δεν θα μπορείς πια να με πονέσεις ό,τι κι αν πεις... Μία μέρα θα μπορέσω να σε χαστουκίσω και να φύγω! Θα έρθει μία μέρα που θα θάψω τις φωτογραφίες μας σε κρυφό φάκελο για να μην τις βρίσκω εύκολα... Μία μέρα... Θα έρθει αυτή η μέρα, το ξέρω πως θα έρθει, που θα μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια και δεν θα χορεύουν οι αναμνήσεις τριγύρω μας... Τότε θα πάρω τις απαντήσεις μου! Τώρα; Δεν τις θέλω! Χάρισμά σου! Καταλήγω στο ότι δεν με ενδιαφέρει ό,τι κι αν έχεις να μου πεις, όποια στιγμή αποφασίσεις να μιλήσεις! Δεν με ενδιαφέρει! Κάποιος που μπορεί και με πληγώνει τόσο πολύ και τόσο συχνά, δεν αξίζει να με έχει... Κάποιος που ρισκάρει τόσο εύκολα να με χάσει, πρέπει να με χάσει τελικά!
Η ειρωνία; Με ρίσκο ξεκίνησε αυτή η ιστορία, με ρίσκο τέλειωσε! Αυτό μας έφαγε τελικά, ε;
No comments:
Post a Comment