Σου κράταγα το χέρι και ακολουθούσα... Με έβαλες στον κόσμο των ονείρων και περπάτησα στο διάδρομο με τα ροδοπέταλα... Βούτηξα μαζί σου στα βαθεία, όσο κι αν φοβόμουν την θάλασσα κι εσύ με έβγαλες στη στεριά, για να ξέρω πως πάντα θα το κάνεις και δεν έχω να φοβάμαι τίποτα... Αυτό που ένιωσα ήταν πολύ για σένα...
Πού πήγαν όλα αυτά; Πώς τα πετάς όλα; Τόσες στιγμές, τόσα σκηνικά, πώς να πιστέψω πως ήταν όλα ψέμματα; Ποιος ήταν αυτός που μου μίλαγε στο τηλέφωνο και πού είχες κρυφτεί εσύ; Προσπάθησες να με κάνεις να σε μισήσω; Μπορεί, το σκέφτομαι κι αυτό... Πάντως δεν με πείθεις πως όλα όσα έζησα μαζί σου ήταν μια απάτη... Δεν σε πιστεύω!
Θες να σε αφήσω κι αυτό θα κάνω. Δεν θα σε κυνηγήσω, δεν θα σε ξαναενοχλήσω ποτέ, στο υπόσχομαι, αλλά δεν με πείθεις ό,τι κι αν πεις... Βρες καλύτερο λόγο, βρες μια αλήθεια να πεις! Δεν μου αξίζει τίποτα από όλο αυτό το παραμύθι που έφτιαξες...
No comments:
Post a Comment