Τέλειωσε; Αυτό ήταν λοιπόν; "Θα' μαι αυτό που ποτέ μας δεν φτάνουμε"; Ίσως να περνάς καλύτερα... Ίσως να σου λείπω... Ίσως να έχεις μετανιώσει, αλλά ο εγωισμός να μην σε αφήνει... Ίσως να φεύγεις κάθε μέρα όλο και πιο μακριά... Ίσως να ισχύουν όλα μαζί κι ίσως τίποτα από όλα αυτά... Το "ίσως" δεν μου αρκεί πια! Ένα "ναι" σου περίμενα τόσο καιρό! Μα τόσο καιρό...
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, τι να πιστέψω! Από την μία είμαι σίγουρη πως έφυγες κι από την άλλη, το αποκλείω. Από την μία, δεν μπορεί να έπεσα τόσο έξω και να το έβαλες στα πόδια, ενώ δεν κοιτούσα κι από την άλλη, μου το είχες πει πως δεν θα μπορούσες να με χωρίσεις από κοντά ποτέ. Δεν ξέρω... Και δεν ξέρω κι εγώ το προτιμώ! Θέλω να σε ξαναδώ; Έχουν νόημα οι εξηγήσεις; Μήπως δεν το αντέξω; Αλλά και να φύγεις έτσι, σαν σκιά; Οι σκιές δεν αγαπάνε...
Κάθε μέρα τόσο ίδια... Με πέθανες! Θέλω να μάθω τον λόγο; Νομίζω πως ναι, αλλά φοβάμαι... Τρέμω την στιγμή που θα με αντικρίσεις και θα μου λες πως έφυγες... Τι μπορεί να σκέφτεσαι τόσο καιρό; Κι αν θέλει τόση σκέψη, μήπως καλύτερα μου έφυγες; Σταμάτα όμως να με κοροϊδεύεις τόσο πολύ και τόσο συχνά... Δεν μου αξίζει!
Δες τι μου έχεις κάνει! Να αναρωτιέμαι για εμένα την ίδια!
No comments:
Post a Comment