Βρέχει...

Βρέχει πάλι... Τι ανακάτεμα είναι αυτό των εποχών; Τι μήνα έχουμε τέλος πάντων; Πώς μπερδεύονται έτσι όλα; Κι εγώ μια από τα ίδια, μια γελάω μια κλαίω. Ένα ανακάτεμα στο στομάχι, ένας κόμπος στο λαιμό, δάκρυα κυλάνε στα μάγουλα, γιατί;

Δεν αναρωτιέμαι πια γιατί μου το έκανες αυτό αλλά γιατί ΔΕΝ έκανες όσα έπρεπε... Δεν με πειράζουν αυτά που έκανες, αλλά αυτά που δεν έκανες... Πόσος μικρός ήσουν τελικά! Πόσο τιποτένιος, κι όμως εγώ σε έκανα ζωή μου, ανάσα μου, καθημερινότά μου, μέλλον μου! Κι εσύ... απλά έφυγες...

Κοροϊδεύω τον εαυτό μου πως όλα είναι καλά και προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Είσαι μέσα σε όλα κι όμως εγώ σε διώχνω μακρυά. Κάθε φορά που κάτι πάω να σκεφτώ, να θυμηθώ, να περιπλανηθώ σε μονοπάτια αναμνήσεων, αλλάζω δρόμο. Απορώ με τον εαυτό μου πραγματικά. Άλλες φορές θα κολυμπούσα στον πόνο μου, θα ζούσα το δράμα του χωρισμού με κάθε πιθαμή του κορμιού μου, θα έκλαιγα ασταμάτητα μερόνυχτα ολόκληρα... Τώρα; Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά, μόνο να σε διαγράψω!

Κάθομαι σπίτι μου και συνειδητοποιώ πως δεν έχει αλλάξει η ζωή μου στο παραμικρό : μόνη μου ήμουν και πριν, μόνη και τώρα, αν ήθελα έβγαινα, αν δεν ήθελα έμενα σπίτι. Είχα βέβαια κάποιον να πάρω τηλέφωνο όταν βαριόμουν, αλλά τις περισσότερες φορές ήσουν πολύ απασχολημένος με την δουλειά σου και μου το έκλεινες βιαστικά. Η δική μου ζωή δεν άλλαξε ευτυχώς, η δική σου όμως;

Θα γυρίσεις, το ξέρω ότι θα το κάνεις! Μπορεί σε ένα μήνα, μισό χρόνο ή τρία χρόνια, αλλά θα γυρίσεις! Νιώθω τέτοια σιγουριά για τον εαυτό μου, ήμουν τόσο τέλεια σε ό,τι κι αν κάναμε, που δεν θα βρεις να με αντικαταστήσεις. Κι αν δεν ήσουν τόσο εγωιστής, θα το παραδεχόσουν κι εσύ. Ίσως και να το έχεις ήδη παραδεχτεί στον εαυτό σου...

Και θέλω να αποκτήσω ζωή, να είμαι και πάλι μέσα σε όλα, να ρουφάω κάθε μέρα μέχρι την τελευταία της σταγόνα! Ξαναβρήκα τον ψηλό μου, ξεκίνησα δραστηριότητες, είμαι παντού! Κι ίσως για τον ψηλό να σκαλίζω αναμνήσεις και να ξυπνάνε συναισθήματα, αλλά δεν κινδυνεύω γιατί αυτός είναι αλλού. Λίγο-πολύ την ίδια τακτική έχω κάθε φορά που πληγώνομαι : φλερτάρω μη διαθέσιμους άντρες! Αυτούς που ξέρω πως δεν μπορώ να έχω, που δεν γίνεται να είμαι μαζί τους. Το έκανα και παλιότερα, οπότε το αναγνώρισα. Άμυνα; Σαφώς! Γιατί, όσο κι αν δεν θέλω να το ομολογήσω σε κανέναν, δεν θέλω κανέναν δίπλα μου ποτέ ξανά! Τα σκάτωσες ... ζουζουνάκι... με γάμησες κανονικά...