Είναι τόσα πολλά τα φαντάσματα γύρω μου! Προσπαθώ να τα χώνω συνεχώς σε ένα σακί κι είναι τόσο άσκοπο, σαν να προσπαθείς να κρύψεις τους ανέμους : πάντα θα βρουν τον τρόπο να βγουν. Λένε πως πρέπει να βιώσω τον πόνο μου, να αφεθώ στη θλίψη μου, να βουλιάξω στο πένθος για να ξαναδώ λίγο φως στον μαύρο ορίζοντα. Τα πέρασα όμως αυτά! Τέλειωσα! Δεν γίνεται να πάω τόσο πίσω, απλά δεν γίνεται! Τι κι αν εκείνος με στοιχειώνει ακόμα; Τι κι αν οι πληγές δεν λένε να κλείσουν; Και πώς να δω το πρόβλημα απ' έξω, όταν όλα με αγγίζουν όπως το δέρμα τα οστά; Και ναι, δεν το ξεπέρασα ποτέ! Το ήξερα, σε μένα δεν έλεγα ψέματα! Ίσως μόνο σε μένα...
Επιλογή μου ήταν ο ψευτόκοσμός μου από την αρχή, remember? Όλο το καλοκαίρι ήθελα να τρέχω για να μην με προλάβουν οι σκέψεις μου... Την έτρεμα τόσο πολύ αυτή τη στιγμή... Μέχρι που ήρθες εσύ, ένα τέλειο πλάσμα... Δεν ζήτησες τίποτα κι έδωσες πολλά! Ξεκλείδωσες όσα κράταγα καλά φυλαγμένα και αντιδρώντας στην πίεση που τους ασκούσα τόσους μήνες, βγήκαν να με πνίξουν! Ούτως ή άλλως καταστρέφω ό,τι καλό μου συμβαίνει... πόσο μάλλον όταν με έχει ρίξει το αλκοόλ... Και το κακό δεν ήθελε πολύ να συμβεί...
Όλη η βραδιά ήταν ένα βατερλώ πραγματικά! Κόλλησα σε ένα γαμημένο τηλέφωνο που δεν χτύπησε ποτέ και τα κατέστρεψα όλα... Δεν φτιάχνεται; ρώτησε το φιλαράκι μου σήμερα... Δεν νομίζω... Όλα ήταν τόσο μαγικά από την αρχή, μόνο αυτό μπορεί να τα φτιάξει : η μαγεία... Ένα θαύμα... Μία σύμπτωση... Όλα όσα δεν πιστεύω ότι συμβαίνουν... Κι αν συνέβησαν μία φορά, αυτό ήταν και παέι τέλειωσε...
Θα ήθελα τόσο να σε ξανακούσω... Να μου την πεις, να πετάξουμε την μία ατάκα μετά την άλλη, να μου χαμογελάσεις, να με καρφώσεις και να μην το αντέξω και να χαμηλώσω το βλέμμα...
No comments:
Post a Comment