Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Πίνεις ένα γαμημένο βράδυ, μεθάς, ξεφεύγει η κατάσταση εντελώς, κάνεις ό,τι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς και μετά; Αφήνεις ένα σεβαστό χρονικό διάστημα, μαζεύεις όσο θάρρος χρειάζεται και απολογείσαι... Το αν θα γίνει δεκτή ή όχι η συγνώμη σου είναι ένα άλλο κεφάλαιο... Ένα τελείως διαφορετικό θέμα!

Κι ο καθρέφτης απέναντί σου σε κοιτάζει λυπημένα... Δακρύζει διαπιστώνοντας πως άργησες... Κι αν δεν άργησες, απλά δεν σου δόθηκε δεύτερη ευκαιρία. Δεν δίνεται πάντα σε όλους απλόχερα άλλωστε... Και γιατί να σου δοθεί; Την αξίζεις; Και σιγά, τι έζησες, τι υπάρχει να θυμάται κανείς; Μια εβδομάδα όλη κι όλη...Κι εσύ κι αυτός, τι έχετε να θυμάστε; Λόγια ήταν όλα, αέρας! Ok και μερικές στιγμές... Αυτός λιωμένος να σε ρωτάει "πού πάς, πού πας, πού πας" κι εσύ να πρέπει να ταξιδέψεις... Και μετά να σε ρωτάει αν υπάρχει λόγος να το ζήσει και πού θα βγάλει... Κι εσύ από την δική σου μεριά, να καίγεσαι για να τον κάνεις να μείνει στη ζωή σου, αλλά παράλληλα να ξέρεις πως... μάτια που δεν βλέπονται... Και κουβαλάς ούτως ή άλλως την απαραίτητη τρέλα, τσαντίζεσαι κιόλας, ζηλεύεις και τα διαλύεις όλα! Τι να μαζευτεί μετά και πώς;;;

Τα σπασμένα δεν ξανακολλάνει, αυτό είναι το πρόβλημά τους... Κι όσο κι αν νομίζεις πως τα μάζεψες όλα, ανακαλύπτεις συνέχεια κι άλλα κομματάκια... Αναρωτιέσαι τι είναι καλύτερο : αυτή η εκκωφαντική σιωπή ή μία απάντηση εντελώς απαξιωτική, αλλά δεν ξέρεις την απάντηση. Τι να σκέφτεται άραγε; Τι να του προκάλεσε η ξαφνική σου εμφάνιση; Του έφερε καμία ανάμνηση μπροστά του; Μήπως απλά προχώρησε; Διαπίστωσε πόσο μπορείς να ρίξεις τον εαυτό σου και σε άφησε πίσω; Μια βουτιά στις σκέψεις του να έκανες... Μόνο αυτό!

Όσες συγνώμες κι αν ζητήσεις, δεν ακυρώνονται όσα έγιναν! Δυστυχώς, ό,τι κάνουμε έχει το τίμημά του... Κι εσύ έπαιξες κι έχασες! Τουλάχιστον νιώθεις καλά μέσα στο πετσί σου, κάτι είναι κι αυτό, μην το προσπερνάς! Τότε γιατί δεν χαμογελάει ο καθρέφτης, θα μου πεις... Έτσι είναι αυτά... Καλά τα είχες θαμένα, ξανακάν'το λοιπόν! Μόνο εσύ ξέρεις τον τρόπο...