Sooooo true...

Σταύρος Ξαρχάκος-Το δίχτυ

Να με αγαπάς τόσο!!!

"Δεν ξέρω γιατί, αλλά σήμερα σε αγαπάω περισσότερο και θέλω να στο δείχνω συνέχεια" είπες και τρελάθηκα! Και πριν είχες πει πως το ξέρεις πως εμένα θες κι ότι δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερούμε και να το παιδεύουμε και πως όταν ξαναπάμε Αμερική θα κάνουμε το παιδί μας. Και μετά θα παντρευτούμε. Κι ήσουν νηφάλιος...

Πέρασα τέλεια σήμερα, αν και οι συνθήκες δεν ήταν οι καλύτερες. Αυτό που μετράει, είναι πως ήμουν μαζί σου και μόνο αυτό με ένοιαζε! Και ήπιαμε και χορέψαμε και όλα ήταν super! Και όταν "έπιασα" γύρω γκόμενες να σε κοιτάνε, δεν νευρίασα με σένα, αλλά με αυτές και τις τακτοποίησα όπως έπρεπε. Και η νύχτα μας δεν χάλασε ούτε λεπτό! Γιατί αυτό μόνο έχει σημασία για μένα : να είμαστε μεταξύ μας καλά, κι άμα είμαστε, νιώθω δυνατή και μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα! Είτε με πάνε οι δικοί σου είτε όχι, αν με αγαπάς και το νιώθω, μπορώ να αντέξω τα πάντα!

... Και ξέρω πως δεν πρέπει, αλλά με τρομάζουν όσα λες για το μέλλον... Κι όταν είπα πως μαζί σου ρισκάρω, το εννοούσα... Αμφιταλαντεύτηκα πολύ, αλλά τελικά αποφάσισα να μην σε αφήσω, ακόμα κι αν σε 2 χρόνια από τώρα καταλήξω να σκέφτομαι πως έχασα 3 χρόνια από την ζωή μου κι εσυ έφυγες... Και στο είπα : μαζί σου το πήρα το ρίσκο. Τώρα περιμένω να δω πού θα με βγάλει... 

Τελειώνει επίσημα το φθινόπωρο και ένα πράγμα θέλω μόνο : να είμαστε καλά! Αν εμείς είμαστε καλά, μπορώ να τα παλέψω όλα! Αν έχουμε εμείς πρόβλημα , τρομάζω, μπερδεύομαι και τα χάνω... Να μου είσαι καλά και να με αγαπάς πάντα τόσο!

Ένα παιδί

Πρώτη φορά ζήλεψα χτες την εγκυμοσύνη... Ούτε που μου περνάει από το μυαλό και ξέρω πόσο ανέτοιμη είμαι ψυχολογικά και οικονομικά για ένα παιδί και σήμερα ούτε που το σκέφτομαι, αλλά χτες ζήλεψα... Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν πιο πολύ : Η ιδέα της εγκυμοσύνης; Το "επόμενο βήμα" σε μία σχέση; Η φροντίδα και η προσοχή όλων που στρέφεται στην έγκυο; Το παιδί αυτό καθεαυτό; Δεν ξέρω καθόλου!

Πάντως είχα καιρό να ζηλέψω...

This is it!!!

Επέτειος σήμερα, αργία, και δεν ξεκουράστηκα καθόλου! Το πρωί να πάω στην εταιρεία, μετά να τρέξω να ετοιμαστώ για να πάμε για φαγητό και μετά για καφέ, και στο τέλος ποτό με τα ξαδέρφια. Περισσότερο γεμάτη μέρα από καθημερινή!!! Κι όμως πέρασα τέλεια!!!

Το αγαπημένο μου ζευγάρι περιμένει κι άλλο παιδί και θα το βαφτίσω εγώ, πόσο γαμάτο μπορεί να είναι αυτό;;; Πώς και πώς θα περιμένω!!! Από το πρώτο τους ήθελα να είμαι νονά, αλλά δεν γινόταν, οπότε θα βαφτίσω το δεύτερο! Και δεν είναι μόνο ότι τους αγαπώ πολύ, αλλά πρώτη φορά θέλω να κάνω και κάτι παραπάνω γι' αυτούς που αγαπάω, κι αυτό είναι το συγκλονιστικό!

Και πήγαμε και για φαγητό και για καφέ και όλο μου έλεγαν πόσο έτοιμος είναι ο μούργος για γάμο και μου μετέφεραν όσα τους έλεγε όσο έλειπα, δηλαδή το πόσο καλά περνάει μαζί μου σε σχέση με προηγούμενες σχέσεις του κι ότι δεν το περίμενε να είμαστε τόσο καλά κι όλο τρόμαζα εγώ... Πόσο έτοιμη είμαι εγώ για γάμο; Και μπορεί να λέω πως μου το βγάζει, αλλά ισχύει; Και πώς θα αντιδρούσα σε μία πρόταση; Ούτε που ξέρω...

Και μετά που μίλησα με την ξαδέρφη μου, της αποκάλυψα όσα με ενόχλησαν με τον αδερφό του και μου είπε πως θα έπρεπε να έχω περάσει στην επίθεση. Εκεί που με κάρφωνε στο στήθος, θα έπρεπε να του πω κάτι του στυλ "Πάνω κοιτάμε τώρα" για να νιώσει εκείνος άσχημα αντί για μένα. Και δεν ξέρω αν θα το έκανα ποτέ αυτό, γιατί ξέρω πως θα δημιουργούσε πρόβλημα, αντί να το λύσει, να το εξαφανίσει...

Κι όλα αυτά με κάνουν να τον θέλω ακόμα πιο πολύ! Και του το είπα! Όταν μου είπε πως με αγαπάει, του είπα πως δεν ζω χωρίς αυτόν και είναι η απόλυτη αλήθεια! Αυτός είναι! Με όσα κουβαλάει μέσα του, με όσα οικογενειακά τον τριβελίζουν καθημερινά, το ξέρω πως αυτός είναι και δεν θα τον διώξω ποτέ!

Το παιδί με τα όνειρα

"Δεν ξέρω αν εσύ είσαι προκατειλλημένη ή εγώ όντως φέρομαι διαφορετικά όταν είναι ο αδερφός μου εδώ" είπες και σου απάντησα πως συμβαίνει λίγο κι από τα δύο... Και μετά είπες πως δεν έχει παρέες κι ήταν τόσο μα τόσο άσχημο de javu αυτό... Μα τόσο άσχημο... Δεν φαντάζεσαι! 

... Κι εκείνου ο αδερφός δεν είχε παρέες, αλλά δεν ήταν κολλημένος πάνω του... Και δεν το θέλω που κανω την οποιαδήποτε αναφορά σε εκείνον, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω το όλο θέμα... Δεν έχω την παραμικρή ιδέα και το λολάκι μου είναι μακρυά. Τόσο μακρυά...

... Κι είχα τόσο καλές προθέσεις ρε γαμώτο! Και να βγούμε όλοι μαζί έξω και να τον κάνω να με συμπαθήσει μπας και με συμπαθήσουν μετά κι οι δικοί σου... Πόσο εύκολα γκρεμίζονται όλα! Μέχρι και για τσιγάρο σηκώθηκα μαζί του, για να μην κάθεται έξω από το μαγαζί μόνος του, χωρίς να έχω ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα να συζητήσω μαζί του! Κι εκείνος ήταν με τα μάτια βουτηγμένα στο στήθος μου... Πόσο άσχημα με έκανε αυτό, δεν θα μπορέσεις ποτέ να το καταλάβεις... Ούτε καν θα το πίστευες, αν υποθέσουμε ότι στο έλεγα ποτέ! Αλλά δεν πρόκειται να θελήσω να ξαναβγούμε όλοι μαζί και δεν θα έχω ποτέ ένα καλό κι αληθινό επιχείρημα να σου δώσω... 

Κι όσο καλός και γλυκός είσαι μαζί μου τις τελευταίες μέρες, τόσο πιο άσχημα νιώθω... "Νιώθω πως δεν είμαστε καλά" μου είπες σήμερα και δεν ήξερα πώς να σε πείσω για το αντίθετο... Κι όταν αργότερα σε έπιασε ο εγωισμός σου - προφανώς - και άρχισες να λες πως τους διώχνω όλους μακρυά μου κι ότι έτσι θα διώξω και σένα, δεν θα μάθεις ποτέ πόσο έκλαψα...

Και την Κυριακή που ξέσπασα και σου είπα όσα είπα και απάντησες με παράπονο πως είσαι μονίμως στη μέση και δεν θες να είσαι εκεί, κατάλαβα πως εγώ τουλάχιστον δεν πρέπει να στο κάνω αυτό και θα κάνω πέρα... Γιατί εγώ σε αγαπάω πραγματικά κι όχι εγωιστικά! Γιατί εγώ ποτέ δεν σου μίλησα αρνητικά για κανέναν τους! Γιατί εγώ δεν σε πιέζω να κάνεις ή να μην κάνεις το οτιδήποτε! Αλλά δυο μέρες τώρα, που μένω στην άκρη, στο περιθώριο, εσύ το εκλαμβάνεις διαφορετικά και δεν ξέρω τι να κάνω πια! 

Και ναι! Σε θέλω μόνο για μένα, αλλά όσον αφορά την οικογένειά σου, όχι τους φίλους και τις παρέες σου. Σε αυτό τι εξήγηση θα δώσεις;;; Είναι τόσο δύσκολη περίπτωση που πολύ συχνά σκέφτομαι το "Εγώ ήμουν μέχρι εδώ"... Τόσο, που βουρκώνω σαν να στο λέω κι όχι μόνο να το φαντάζομαι! Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να στο πω, όχι δεν μπορώ! 

... Μου λείπεις τώρα, πολύ μου λείπεις... Ήθελα να ήμασταν μαζί αγκαλιά κι ας μην κάναμε τίποτα. Σκέφτηκα να στο στείλω σε μήνυμα, αλλά δεν θα χαρείς, μάλλον θα στενοχωρηθείς που είμαστε μακρυά και δεν μπορείς να κάνεις κάτι και δεν το θέλω, οπότε το κρατάω για μένα κι εσύ δεν το μαθαίνεις ποτέ... Είναι σαν αυτό που είχα διαβάσει κάπου κάποτε : Το να βρίσκεται κάποιος στην άλλη άκρη της πόλης, πονάει περισσότερο από τον χωρισμό, περισσότερο κι από τον θάνατο ακόμα. Γιατί ξέρεις πως μπορείς να τον φτάσεις, αλλά δεν γίνεται...

Κι επιμένω να συνεχίσω να κάνω πέρα, για να είσαι εσύ καλά, ό,τι κι αν μου κοστίσει αυτό... Το παίρνω πάνω μου κι όσο πάει... Άλλωστε, τέτοιες στιγμές δυστυχώς νιώθω πως δεν θα καταφέρουμε να μείνουμε μαζί... Από την μία νιώθω αρκετά δυνατή για να το πάρω όλο πάνω μου κι από την άλλη, τόσο κουρασμένη που δεν το αντέχω και θα κάνω πίσω... Στο κάτω-κάτω, ποια είμαι εγώ να τα βάλω με δεσμούς αίματος και συνήθειες ετών;;; Τόσες πριν από μένα είχαν εντοπίσει το πρόβλημα και τι κατάφεραν; Να είναι πρώην... Ποια είμαι εγώ να κάνω την διαφορά; 

Χάνομαι κι εσύ απλά κοιτάς... Χάνομαι κι εσύ δεν με πονάς... Θεε μου πώς αργούν τα ξημερώματα! 

Και δεν θέλω να πάψω να ονειρεύομαι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι υποσχέθηκα στο κοριτσάκι που κρύβω μέσα μου... Μέσα μου κρύβω ένα παιδί που πάντα ήθελε να τα ζήσει όλα όσα αντέχει η ψυχή του, ένα παιδί που φτάνει στα σύννεφα και κρύβεται όποτε το φοβίζουν... Αλλά πάντα είμαι εκεί! Και θα κάνω ό,τι μπορώ να κρατήσω την υπόσχεση αυτή, δεν θα λυγίσω, δεν θα σταματήσω να κάνω όνειρα και να ελπίζω! Ξέρω πως έχω να κλάψω πολλά ποτάμια ακόμα μέχρι να κάνω τους άλλους να γελάνε, αλλά δεν σταματώ ποτέ!

Περί ζήλιας

Βγήκαμε χτες με ένα ζευγάρι φιλικό και παίξαμε bowling. Ενώ εμείς περάσαμε super, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους άλλους... Έγινε μία ψευτο-παρεξήγηση με κάτι υποτιθέμενες ματιές που έριξε αυτός στα κοριτσάκια της διπλανής παρέας και χαλάστηκε όλη τους η βραδιά! Πόσο μα πόσο λάθος αντιμετώπιση... Απίστευτα λάθος...

... Και θυμήθηκα πόσες φορές το είχα κάνει κι εγώ η ίδια αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ το σκηνικό... Και πόσο άμεσα με έπαιρνε και φεύγαμε εκείνος γιατί του είχε χαλάσει η βραδιά... Και περνάγαμε μία απαίσια βραδιά και η επόμενη μέρα ήταν γεμάτη μετάνοιες και υποσχέσεις πως δεν θα επαναλαμβανόταν ποτέ ξανά... Υποσχέσεις που ποτέ δεν τηρούσα φυσικά, αφού ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ όταν βίωνα την σκηνή, τα ξεχνούσα όλα... 

Οι άντρες κοιτάνε! Το ξέρουμε όσο κι αν το αρνούνται και το κάνουν πάντα! Κι εμείς κοιτάμε, δεν λέω όχι. Αλλά αυτοί το κάνουν ασυναίσθητα νομίζω. Σαν να είναι στη φύση τους... Στο χέρι μας είναι να τους δείξουμε πόσο μας ενοχλεί όταν το κάνουν μπροστά μας και να σταματήσουν τουλάχιστον αυτό! Το να χαλαστούμε τόσο ώστε να χαλάσει ολόκληρη η βραδιά μας, δεν είναι για την ηλικία μας. Μεγαλώσαμε κι οι αντιδράσεις μας (πρέπει να) αλλάζουν... 

Η κοπέλα χτες, προφανώς έχει πολλά άλλα μαζεμένα μέσα της και ξέσπασε σε αυτό... Γενικά έχουν διάφορα άλλα προβλήματα στη σχέση τους και με το παραμικρό, αρπάζονται... Εγώ τι θα έκανα αν ο μούργος μου κοίταζε - ή υποψιαζόμουν πως κοίταζε - τα πιπίνια της διπλανής παρέας; Πολύ χαριτωμένα θα του έλεγα να κάτσει στο σκαμπώ που είχε πλάτη σε αυτά! Ούτε θα νευρίαζα, ούτε η βραδιά μας θα χάλαγε, ούτε αυτός θα αντιδρούσε, μιας και δεν θα είχε δημιουργηθεί κάποιο θέμα ώστε να τον κάνει να νιώσει πως πρέπει να αμυνθεί! Αλλά όλα αυτά παλιότερα θα μου ακούγονται απλές θεωρίες... Ήμουν μικρή...

Η ζήλια ήταν πάντα ένα θέμα στις σχέσεις των ζευγαριών και θα συνεχίσει να είναι όσα χρόνια κι αν περάσουν. Για μένα, εξαρτάται καθαρά από την καθημερινότητα του ζευγαριού κι από τις τόσες μικρές τους στιγμές... Αν είσαι καλά με τον άλλον, δεν θα ζηλέψεις με το παραμικρό, όπως κι αν υπάρχει πρόβλημα, το απειροελάχιστο θα το κάνεις τεράστιο. Δεν ελέγχεται αυτό, απλά συμβαίνει! Πρέπει να λύσεις τα μικρά και καθημερινά, για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις το αληθινό πρόβλημα, αν και όταν αυτό έρθει. 

Χάνομαι...

Πέγκυ Ζήνα-Χάνομαι

Goodbye Tropi...

...Πρώτη φορά βάζω αληθινή φωτογραφία... Μία εικόνα από την ζωή μου... Μία απόδειξη απόλυτης ευτυχίας που όμως τελειώνει... Την πούλησε... Την χάνουμε...

... Εδώ και αρκετό καιρό μου το είχε πει πως βρήκε αγοραστή κι είχα στενοχωρηθεί πολύ. Του είχα πει όταν του πουν το τελικό ok, να μου το πει για να κάνουμε την τελευταία μας βόλτα και να την αποχαιρετήσω... Αλλά δεν ήμουν καθόλυ προετοιμασμένη τελικά... Και σήμερα που είχε λιακάδα, μας πήγε στην Πειραϊκή, ήπιαμε τα ουζάκια μας κι επέστρεψα σπίτι μου... Κι όταν πήγα να φύγω, εκείνος μου είπε : "Τώρα χαιρέτα την" και δεν άντεξα και βούρκωσα... Και τώρα θέλω να κλάψω έναν ποταμό δάκρυα!

... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα, την στιγμή στα Ster που μιλούσαμε για την δουλειά και τα πάγια που διαχειρίζομαι και από το πουθενά με ρώτησε αν πωλείται κανένα TDM. Αφενός πάγωσα κι αφετέρου τον κοίταξα με άλλο μάτι, μιας και ποτέ πριν δεν είχα... διαγνώσει κάποια τάση προς τις μηχανές. Κι όμως, να που την αγόρασε και εκείνη μας πήγε παντού! Και τώρα την αποχαιρετάμε... H Tropi μας, αφού έτσι την βάφτισε εξαιτίας μου... 

Λέει πως θα πάρει άλλη. Δεν ξέρω αν έτσι θα κάνει όντως, αλλά αν δεν το κάνει, σημαίνει πως δεν είναι αυτός... Γιατί εγώ από την εκκλησία θα φύγω με μηχανή! Έτσι το έχω φανταστεί κι έτσι ΜΟΝΟ θα γίνει! Δεν γίνεται διαφορετικά... Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν γίνεται διαφορετικά...

Nightmare

"Γιατί; Πες μου τουλάχιστον ένα γιατί!" σου φώναζα μέσα από τους ασταμάτητους λυγμούς μου, μα εσύ με συνέχιζες να με σπρώχνεις προς τα πίσω, μέχρι που με έβγαλες από την αυλή σου κι έκλεισες με δύναμη την καγκελόπορτα. Με άφησες εκεί, πεσμένη κάτω, στο πεζοδρόμιο να κλαίω και να μην μπορώ να αρθρώσω μια λέξη κι εξαφανίστηκες!

Μετά από λίγο σηκώθηκα, ξανάνοιξα το κάγκελό σου και ήρθα μπροστά σου, προσπαθώντας επίμονα να μάθω τον λόγο αυτής της τόσο ξαφνικής και απρόσμενης αλλαγής σου, αλλά μάταια... Εσύ ξανάρχισες να με χτυπάς και να διώχνεις μακρυά σου, λέγοντάς μου μόνο να εξαφανιστώ από μπροστά σου! Ούτε τα ρούχα μου δεν με άφηνες να πάρω... Αργότερα μου τα πέταξες στο δρόμο που κυλιόμουν...

... Προσπαθούσα να καταλάβω τι θα μπορούσε να είχε συμβεί, αλλά το κεφάλι μου γύριζε... Είχαμε βγει με την παρέα σου, είχαμε περάσει μία καταπληκτική βραδιά, μετά είχαμε γυρίσει σπίτι σου και είχαμε κοιμηθεί. Μέχρι την ώρα που με ξύπνησες βίαια, με χαστούκισες και με τράβηξες από το κρεβάτι, σαν να ήμουν μία ξένη στον προσωπικό σου χώρο! 

Εγώ - αρχικά από το σοκ και στη συνέχεια - μη μπορώντας να καταλάβω τι συμβαίνει, δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω και να σε ρωτάω "γιατί" και "τι έγινε" αλλά εσύ δεν μίλαγες καθόλου! Μετά και την τρίτη φορά που με πέταξες έξω, και μέχρι να σηκωθώ και να προσπαθήσω να ξαναμπώ μέσα στο σπίτι σου, σε είδα να κλειδώνεις, να με προσπερνάς και να πηγαίνεις προς το αμάξι σου. "Μην σε βρω εδώ όταν γυρίσω" ήταν το μόνο που μου είπες...

Άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου και να προσπαθώ να σηκωθώ από το κρύο τσιμέντο της αυλής σου... Πονούσα παντού... Και μέσα κι έξω μου υπήρχαν πληγές... Είχε ανοίξει η μύτη μου κι ένιωθα το αίμα να τρέχει στο στόμα μου και να το γεύομαι μαζί με τα δάκρυά μου που δεν σταμάταγαν να τρέχουν... 

.... "Γιατί κλαις παιδί μου; Πώς έπεσες; Τι έγινε;" άκουσα μία γνώριμη φωνή από πολύ βαθειά... Κάποιος με χάιδευε στον ώμο, αλλά δεν τον έβλεπα... "Σήκω να πιεις λίγο νερό" ξανακούστηκε η γνώριμη φωνή που ξεκάθαρα άνηκε στον μπαμπά μου πια... Και ξαφνικά πετάγομαι! Ήμουν στο πάτωμα δίπλα από το κρεβάτι μου, είχε όντως ανοίξει η μύτη μου και τα δάκρυα υπήρχαν και στην πραγματικότητα! Ένα όνειρο ήταν τελικά, αλλά το ζούσα και πραγματικά... Ένας εφιάλτης!!

From the past...