Μουδιασμένη

Αυτό λοιπόν εννοούσαν όταν έλεγαν πως ό,τι κάνω θα το βρω από τον Θεό... Με πέτυχε η οργή Του... Σηκώθηκα το πρωί και ήθελα να ήταν ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης... Κοίταξα τα πρησμένα μου μάτια στον καθρέφτη και η ελπίδα εξατμίστηκε... Οι άνθρωποι ανακάλυψαν την ελπίδα για να τους δίνει δύναμη να αντέξουν την επόμενη μέρα, λένε... Όταν κι η επόμενη όμως είναι δύσκολη; Πού βρίσκεις κουράγιο να σηκωθείς από το κρεβάτι; Περιφέρομαι μέσα στο σπίτι σαν νεκρή... Τίποτα δεν έχει σημασία πια... Νιώθω τόσο μουδιασμένη και αδύναμη για το οτιδήποτε...

Όλο το βράδυ είχα αγκαλιά μου τον τίγρη σου. Θυμάσαι; Μου τον είχες πάρει από το Mall κάποιο βράδυ, για να σε συγχωρήσω επειδή είχες πάει στο μαγαζί σου και είχες μείνει πολλές μέρες. Τώρα πώς θα ξελασπώσεις; Πώς θα συγχωρήσω την φυγή σου αυτή; Το δρόμο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος μας; Πώς; 

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι μας συμβαίνει αυτό! Είμαι ακόμα σοκαρισμένη; Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορώ! Κι εσύ επιμένεις και λες πως θα είσαι κοντά μου, κι ας είσαι μακριά... Πώς ακριβώς θα το κάνεις αυτό, μου λες;;; Που, ακόμα και σήμερα που ξέρεις πόσο χάλια είμαι, και σε έχει συνεπάρει η δουλειά σου εκεί και έχεις να με πάρεις κάμποσες ώρες! Πόσες τέτοιες φορές θα υπάρξουν; Και πόσες άλλες που δεν θα ξέρεις καν τι έχω, αν έχω κάτι και θα θέλω απεγνωσμένα να με πάρεις, αλλά εσύ δεν θα είσαι διαθέσιμος; 

Μην φύγεις, σε παρακαλώ... Μην τα γκρεμίσεις όλα, αν όντως με αγαπάς, μείνε μαζί μου. Σε παρακαλώ... 

Απο(χωρισμός)???

Αυτή ακριβώς την στιγμή φοβόμουν - έτρεμα!! - όταν έλεγα πέρσι στο λολάκι μου "τι θα κάνω όταν μου ανακοινώσει πως φεύγει από την Αθήνα;"... Ποτέ δεν θα μάθεις πόσα βράδια με άγχωνε και ξαγρυπνούσα και σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να σε αφήσω πριν το κάνεις εσύ... Και να που συμβαίνει και τελικά το αποφάσισαν άλλοι για μας...

Σκέφτομαι πως για δεύτερη φορά αυτή η εταιρεία με πληγώνει διώχνοντας κάποιον δικό μου άνθρωπο, αλλά φυσικά το περσινό δεν πλησιάζει καν αυτό που νιώθω τώρα! Ok, το υποψιαζόμουν, έκλαψα και μόνο με την σκέψη, αλλά η ελπίδα ποτέ δεν σταμάτησε μέσα μου... Μέχρι και τάμα έκανα, να φανταστείς! Κι όμως σήμερα σε απέλυσαν... Και σταμάτησε η καρδιά μου για μερικά λεπτά... Και μετά... τίποτα! Δεν άκουγα τι μου έλεγαν, δεν με ενδιέφερε πια... "Κανείς δεν χάνεται" και "Όσοι φεύγουν είναι καλύτερα από αυτούς που μένουν" μπαινόβγαιναν στα αυτιά μου με τρελή ταχύτητα εναλλαγής, αλλά ήταν να σα ήμουν έξω από το σώμα μου... Δεν μπορούσα να το δεχτώ πως αυτό συνέβαινε σε μένα... Σε σένα... Σε μας...

Μου είχες πει να μην κλάψω, αλλα δεν τα κατάφερα και... δεν έχω σταματήσει από εκείνη την στιγμή... Και μου λες πως με αγαπάς και είμαι η ζωή σου και θα είμαστε για πάντα μαζί κι ότι δεν θα μας χωρίσει η απόσταση, αλλά δεν μπορώ να σε πιστέψω... Με ξέρω, δεν είμαι φτιαγμένη για σχέσεις από απόσταση και το ξέρω καλά... 

... Και κάθομαι μόνη στο σπίτι και μου έρχονται στο μυαλό όλες μας οι στιγμές... Εσύ να έρχεσαι να με παίρνεις από το σπίτι για να βγούμε, εγώ να παρκάρω σπίτι σου, τα πρωινά που ξυπνάμε μαζί, ο καφές που σου φτιάχνω... Όλα, όλα... Όλα όσα σταματούν εδώ...

Και με παίρνεις συνέχεια τηλέφωνο για να δεις αν κλαίω ακόμα και στενοχωριέσαι και προσπαθείς να με πείσεις για όσα επιμένεις να μου λες... Κι όλο θέλω να σου φωνάξω να μην με αφήσεις, να μην πας εκεί, ότι θα είναι το τέλος μας, αλλά δείχνεις να μην καταλαβαίνεις καν τι προσπαθώ να πω... Κι άλλες σκηνές στο μυαλό μου... Όταν πήγαμε στο πανηγύρι, στο βίντεο κλαμπ με την μηχανή, που σε κορόιδευα για την... σπουδαία βόλτα που με πήγαινες, τότε που πήγαμε στη Χαλκίδα, στην Εύβοια, το σινεμά που όλο πηγαίνουμε κι ας έχουμε καιρό να πάμε... Είναι τόσα πράγματα που δεν κάναμε, επειδή ήμασταν κουρασμένοι και τόσος λίγος ο χρόνος μας πια για να τα κάνουμε όλα... Τόσος λίγος...

Και μου ζήτησες να σου κάνω την χάρη και να δώσω μία παράταση στο ξέσπασμά μου αυτό μέχρι τις διακοπές μας. Και συμφώνησα, αλλά δεν μπορώ τελικά, συγνώμη αλλά δεν μπορώ...

Πώς μπορώ να σε... πετάξω έτσι από την ζωή μου; Γιατί αυτό θα συμβεί κι ας μην θέλεις να το παραδεχτείς ή ας μην στο επιτρέπει η μόνιμη αισιοδοξία σου! Θυμάσαι όλες αυτές τις φορές που σχόλασα αργά κι ερχόμουν σπίτι σου για "ένα ποτό"; Ή εκείνες που ήθελα να μιλήσουμε για την δουλειά ή τα οικογενειακά μου ή οτιδήποτε άλλο με απασχολούσε; Πώς θα με αφήσεις; Πώς; Με ποιον θα μιλάω; Ποιος θα είναι ο άνθρωπός μου τώρα; ΠΟΥ θα είναι; 

Ας με άκουγες ρε γαμώτο! Μην φύγεις, με ξέρω σου λέω, δεν είμαι εγώ για τέτοια... Μείνε εδώ να παλέψουμε μαζί και να νικήσουμε, σε ικετεύω... Μην μας διαλύσεις, είμαστε τόσο δυνατοί μαζί... Τόσο δυνατοί... "Τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει" μου είπες "αν δεν το θέλουμε εμείς". Μην φύγεις τότε, μην πας εκεί... Μην μας αφήσεις!

...Νομίζω πως θα τρελαθώ από στιγμή σε στιγμή, θα μου στρίψει! Δεν το αντέχω όλο αυτό, είναι πολύ... μεγάλο... Και στο είχα πει ρε λολάκι μου τότε, πέρσι : αν τελειώσει και μαζί του, θα τελειώσω κι εγώ... 

 

Ό,τι πεις, δεν μπορείς να το πάρεις πίσω...

Και ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Ότι εγώ καμία διάθεση δεν είχα για να σου κάνω μία τέτοια κουβέντα! Κάτι μου συνέβη εκεί που σε περίμενα 20 λεπτά κάτω από το σπίτι μου. Ίσως να είχα και περίεργα κέφια από το απόγευμα που με γίωσες έτσι μπροστά στους γνωστούς-άγνωστους φίλους-πρώην συναδέλφους σου, δεν ξέρω. Ίσως βούησαν καμπανάκια μέσα μου οι απόψεις φίλων-γνωστών... Πάντως η κουβέντα πήγε εκεί χωρίς να το καταλάβω! Κι επίσης χωρίς να το καταλάβω είπες το χειρότερο - ίσως - που μου έχουν πει ποτέ : Δεν θέλω να μείνω μαζί σου.

Και το είπες τόσο ξεκάθαρα και αδίστακτα, όσο μόνο η αλήθεια λέγεται... Όσο κι αν με πονάει αυτή η σκέψη... Κι ένιωσα σαν να με βομβάρδισες! Ειλικρινά δεν ξέρω αν εγώ θα ήθελα να συζήσουμε, αν είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο, αλλά το να σου δηλώνουν πως δεν το επιθυμούν,  είναι τουλάχιστον μαχαιριά στην καρδιά...

Και δάκρυσα και στενοχωρήθηκες, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι πια, ήταν αργά... Κι εσύ δεν μπορούσες να κάνεις ή να πεις κάτι, τα είχες ήδη πει όλα για μένα... Και ότι το έχεις ξανακάνει, να συζήσεις με το ζόρι και θέλεις όταν το ξανακάνεις να είσαι σίγουρος κι άλλα τέτοια... Αλλά ξέρεις κάτι; Κι εγώ το έχω ξανακάνει! Παράτησα ολόκληρη την ζωή μου, την πόλη που τόσο λατρεύω, τους φίλους μου, τα πάντα! Κι εγώ δεν θέλω να είμαι σίγουρη όταν το ξανακάνω : ΕΓΩ δεν θα το ξανακάνω!

Γιατί ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι όπως το άφησα! Γιατί η δουλειά που είχα ίσως να ήταν καλύτερη και πιο σταθερή από αυτή που έχω τώρα! Γιατί μέσα μου δεν θα είχα τόσες συνεχόμενες εναλλαγές απόψεων! Γιατί οι φίλοι μου... δεν είναι πια φίλοι μου : τους έχασα! Την ίδια μου την ζωή έχασα, αλλά δεν θα μπορέσεις να το καταλάβεις ποτέ αυτό, γιατί εσύ με γνώρισες μετά την... κρίση!

Και συγνώμη αν νιώθω ότι χάνω χρόνο, αλλά έχω χάσει ηδη αρκετό και δεν γυρνάει πίσω όσο κι αν το θέλω... Όσες φορές κι αν έχω ονειρευτεί ότι το "παίρνω" πάλι από την αρχή το παιχνίδι, στα ίδια είμαι μόλις ξυπναώ! "Όνειρο ήταν" λέω και συνεχίζω... Και ξέρεις και κάτι ακόμα; Κι εγώ νιώθω ότι με κατέστρεψε ο πρώην μου, αλλά με βοήθησες και το προσπέρασα! Πρέπει κι εσύ να το προσπεράσεις! "Just let it go" που λένε κι οι ξένοι... Εγώ δεν είμαι η πρώην σου ούτε εσύ είσαι ο δικός μου πρώην - ευτυχώς!  

... Και μετά τις σημερινές αποκαλύψεις, ένα μόνο είναι σίγουρο : δεν θα ξανακάνω ΠΟΤΕ  αυτή την κουβέντα! Άμυνα; ΝΑΙ! Με όλα τα μέσα! Θα κάθομαι στα αυγά μου κι όπου βγει, όσο αντέξω ή αντέξεις εσύ! Γιατί κάποιος από τους δύο θα λυγίσει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Το θέμα είναι ποιος θα το κάνει πρώτος...

Πάθος ήμουν κι όχι λάθος!

E sbaglierò come sempre,sempre...

Κάπου διάβασα το εξής : Αγαπώ θα πει χάνομαι, κι εγώ δεν αντέχω άλλο την απουσία σου από την ζωή μου...

Κι έκλαψα!

Και τελικά να που κλαίω πάλι... Δεν τα κατάφερα... Όλο το βράδυ έπαιζα ένα καλοστημένο θέατρο για να μην καταλάβει κανείς τι με τρώει, αλλά παράλληλα ήλπιζα πως θα φανείς... Μα τι χαζή που είμαι ε; Αφάνταστα χαζή!

Στην αρχή έβαλα σαν όριο το 10:30, αλλά εσύ πουθενά... Μετά σκέφτηκα πως μπορεί και να έρθεις στις 11:30, αλλά και πάλι εσύ πουθενά... Ούτε στις 12:30 που φύγαμε σταμάτησα να ελπίζω η ηλίθια και κοίταζα έξω από το μαγαζί μήπως και ήσουν πουθενά! Φυσικά και δεν ήσουν πουθενά! Και πάνω που τέλειωνε η βραδιά και μαζί της κι οι αντοχές μου, με παίρνεις και μου λες πως είσαι έξω και διασκεδάζεις! Και μου λες μαλακίες του τύπου μην πιω και κάνω καμιά τρέλα... Και σκέφτομαι πως θα σου άξιζε να κάνω όχι μία, αλλά πολλές τρέλες, για να νιώσεις έστω και λίγο άσχημα, αλλά μετά θυμάμαι πως έχω πει να με αγαπήσω επιτέλους και μου φεύγει από το μυαλό η ιδέα. Κι απλά έκλαψα...

Μόνο αυτό : έκλαψα! Στα σκοτάδια του δωματίου μου, μην τυχόν και με δει κανείς... 

Είπα δεν θα κλάψω...

Μου ήταν πολύ δύσκολο να σε πιστέψω... Τότε που γνωριστήκαμε, λέω... Γενικά δεν εμπιστευόμουν κανέναν... Μάζευα τα κομμάτια που και προσπαθούσα να ξαναγίνω ένα, κι ήρθες εσύ και τάραξες τον κόσμο μου! Με κέρδισες στιγμή με την στιγμή, μέρα με την μέρα με τα λόγια σου, τις πράξεις σου, τις αντιδράσεις σου...

Κι όλο έλεγα "θα μου περάσει, ιδέα μου είναι", αλλά μόνο ο χρόνος περνάει και γιατρεύει τις παλιές πληγές - έτσι δεν λένε άλλωστε; Κάθε ιστορία των παλιών, τελειώνει με αυτή την ατάκα : ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός! Κι ότι κλείνει τις πληγές! Αυτό που κανείς δεν μας μαθαίνει είναι ότι  δυστυχώς, ανοίγει άλλες, κλείνοντας τις παλιές... Κι επειδή προϋπάρχουν οι ουλές, το μαχαίρι σκαλώνει πάνω τους και ξανανοίγει πρώτα αυτές... Και μετά κι άλλες κι άλλες κι άλλες...  

Και βρίσκεσαι μονίμως λαβωμένη κι αδύναμη να αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος και ποιο σημάδι από ψηλά αγνόησες και παράβλεψες ενώ μπορούσες να τα έχεις αποφύγει όλα... Γιατί, αν όντως υπάρχει κάτι εκεί ψηλά που όλα τα βλέπει και μας βοηθάει, κάποιο σήμα μας κάνει πάντα, κάποιο καμπανάκι μας κουνάει κι εμείς επιλέγουμε αν θα το ακούσουμε ή θα κλείσουμε τα αυτιά μας... 

Και αυτιά και μάτια έκλεισα εγώ... τότε... στην αρχή... Δεν ήταν μόνο ένα καμπανάκι, ένα σήμα, ήταν ολόκληρη ορχήστρα, αλλά εγώ εθελοτυφλώντας τα αγνόησα όλα!  Και θα μπορούσα να έχω γλιτώσει τόοοοοσα πολλά... Τώρα είναι πια πολύ αργά!

... Κι ήμουν τόσο καλά μέσα στη μοναξιά μου ρε γαμώτο... Τι τα 'θελα όλα αυτά;;; Αφού όλοι υπάρχουν για να μας πληγώσουν, γιατί επιλέγουμε να τους πιστεύουμε;;; Γιατί;;; Είμαστε όλοι τόσο εγωιστές και τόσο απασχολημένοι με την τόνωση του "εγώ" μας, που ξεχωρίζουν οι αντίθετες περιπτώσεις. Και πόσο μα πόσο ισχύει το "ό,τι κάνεις θα το λουστείς"!!! Ό,τι εισπράττω από σένα, τα έκανα όλα επί  6 χρόνια... Θα έπρεπε να το περιμένω, αλλά κάπου ενθουσιάστηκα, κάπως μπερδεύτηκα, και φτάσαμε όπου φτάσαμε...

Την προηγούμενη φορά υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα ξανακλάψω και το τήρησα. Συνήθισα στις απογοητεύσεις μάλλον, ε; Δεν ξέρω, συνηθίζεται ποτέ αυτό;;; Μπορεί. Είπα δεν θα κλάψω κι έτσι έκανα! Μπορεί να έσπασα ποτήρια στους τοίχους, να έβαλα μουσική στη διαπασών, να κάπνισα ένα πακέτο σε μια ώρα, αλλά δεν έκλαψα!

... και μου λες "είσαι η ζωή μου"... Δεν είμαι όμως, αλλά είσαι τόοοοοσο καλός στα λόγια... Μα τόσο καλός!  

Πολλάααααααααααααααααα νεύρα!!!!

Έχω πολύ θυμό μέσα μου!! Πολλή οργή! Τόση, που φτάνει για 2-3 ζωές ακόμα!!!

Είμαι τσαντισμένη με μένα που σε έχω προτεραιότητά μου!

Είμαι τσαντισμένη με σένα που έχεις το ίδιο... οτιδήποτε άλλο εκτός από μένα!

Είμαι τσαντισμένη με την δουλειά μου γιατί έχει σε ηγετικές θέσεις παν-άχρηστους ανθρώπους!

Είμαι τσαντισμένη με την οικογένειά μου γιατί έχω γίνει όπως είμαι!

Είμαι τσαντισμένη με όλους μου τους φιλους γιατί κανείς τους δεν είναι σαν κι εμένα και δεν κάνει για μένα όλα όσα κάνω εγώ για αυτούς!

Είμαι πολύ τσαντισμένη σου λέω, άσ' το να πάει στο διάολο!!!

Πόσο αγαπάς;;;

Έχω καιρό να γράψω κι έχουν περάσει τόσες μα τόσες σκέψεις από το μυαλό μου... Απίστευτα πολλά γεγονότα έχουν συμβεί, αμέτρητες στιγμές έχω κλάψει κι άλλες τόσες - λιγότερες - έχω γελάσει...

Τι είναι η αγάπη; Όλοι λέμε "σ'αγαπώ" μόλις το νιώσουμε και μετά καλούμαστε να το επαναλαμβάνουμε συχνά, όποτε μας το λένε, για να ανταποδώσουμε, όποτε μας ρωτάνε, για επιβεβαίωση, όταν είμαστε μόνοι μας στο σκοτάδι, για να ρωτήσουμε... Σ'αγαπάω;;; Υποθέτω πως ναι, αλλά πόσο, μην με ρωτάς... Γιατί είναι κάτι τέτοιες στιγμές όπως τώρα, που δεν το αντέχω... Δεν ξέρω τι είναι σχέση για σένα, αλλά για μένα δεν είναι αυτό που έχουμε εμείς! Να εξαρτάται μονίμως το αν θα είμαστε μαζί, από ένα μαγαζί ή τον αδερφό σου! Να είμαι συνέχεια στην αβεβαιότητα για το τι μας ξημερώνει, μιας και σου είναι πολύ δύσκολο να παίρνεις αποφάσεις και να τις ανακοινώνεις από νωρίς.

Κι από την άλλη, ναι, περνάμε καλά μαζί, γελάμε, διασκεδάζουμε, αλλά δεν μπορώ να το χαρώ... Θυμάμαι παλιότερα που μιλούσα με το λολάκι μου και της ανέφερα την πρόθεσή σου να φύγεις κάποια στιγμή στο μέλλον... "Μήπως να το τελειώσω;" είχα ρωτήσει και μου είχε πει να μάθω να ζω χωρίς να σκέφτομαι... Πέρασε τόσος καιρός από τότε κι εγώ ακόμα δεν το έμαθα, κι ακόμα περισσότερο με τρώει αυτό το ενδεχόμενο, άρα μάλλον δεν θα μάθω ποτέ να μην σκέφτομαι, σωστά;

Και γιατί να πάψω να σκέφτομαι; Αυτό μας ξεχωρίζει από τα ζώα : η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να έχουμε νου και να μην αντιδράμε με το ένστικτό μας μόνο. Αν θα προτιμούσα να ανήκω στο ζωικό βασίλειο; Όχι, με τίποτα!

... Ήδη έχω φτάσει με την σκέψη μου στην 23η Απρίλη, που γιορτάζει ο κουμπάρος σου και δεν θα μπορέσω να είμαι μαζί σου, και θα πας μόνος σου... Μην σου πω ότι έχω εξαντλίσει το καλοκαίρι ολόκληρο με τα αμέτρητα σαββατοκύριακα που θα είμαστε χώρια... Κι αυτό γιατί; Για τον αδερφό σου...

Γι' αυτό σου λέω : μην το ψάχνεις το αν και πόσο σε αγαπάω... Μόνο εγώ ας το γνωρίζω αυτό και άσε με να ξέρω και ποια είναι τα αποθέματά μου... Και - κυρίως - οι αντοχές μου!