Απο(χωρισμός)???

Αυτή ακριβώς την στιγμή φοβόμουν - έτρεμα!! - όταν έλεγα πέρσι στο λολάκι μου "τι θα κάνω όταν μου ανακοινώσει πως φεύγει από την Αθήνα;"... Ποτέ δεν θα μάθεις πόσα βράδια με άγχωνε και ξαγρυπνούσα και σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να σε αφήσω πριν το κάνεις εσύ... Και να που συμβαίνει και τελικά το αποφάσισαν άλλοι για μας...

Σκέφτομαι πως για δεύτερη φορά αυτή η εταιρεία με πληγώνει διώχνοντας κάποιον δικό μου άνθρωπο, αλλά φυσικά το περσινό δεν πλησιάζει καν αυτό που νιώθω τώρα! Ok, το υποψιαζόμουν, έκλαψα και μόνο με την σκέψη, αλλά η ελπίδα ποτέ δεν σταμάτησε μέσα μου... Μέχρι και τάμα έκανα, να φανταστείς! Κι όμως σήμερα σε απέλυσαν... Και σταμάτησε η καρδιά μου για μερικά λεπτά... Και μετά... τίποτα! Δεν άκουγα τι μου έλεγαν, δεν με ενδιέφερε πια... "Κανείς δεν χάνεται" και "Όσοι φεύγουν είναι καλύτερα από αυτούς που μένουν" μπαινόβγαιναν στα αυτιά μου με τρελή ταχύτητα εναλλαγής, αλλά ήταν να σα ήμουν έξω από το σώμα μου... Δεν μπορούσα να το δεχτώ πως αυτό συνέβαινε σε μένα... Σε σένα... Σε μας...

Μου είχες πει να μην κλάψω, αλλα δεν τα κατάφερα και... δεν έχω σταματήσει από εκείνη την στιγμή... Και μου λες πως με αγαπάς και είμαι η ζωή σου και θα είμαστε για πάντα μαζί κι ότι δεν θα μας χωρίσει η απόσταση, αλλά δεν μπορώ να σε πιστέψω... Με ξέρω, δεν είμαι φτιαγμένη για σχέσεις από απόσταση και το ξέρω καλά... 

... Και κάθομαι μόνη στο σπίτι και μου έρχονται στο μυαλό όλες μας οι στιγμές... Εσύ να έρχεσαι να με παίρνεις από το σπίτι για να βγούμε, εγώ να παρκάρω σπίτι σου, τα πρωινά που ξυπνάμε μαζί, ο καφές που σου φτιάχνω... Όλα, όλα... Όλα όσα σταματούν εδώ...

Και με παίρνεις συνέχεια τηλέφωνο για να δεις αν κλαίω ακόμα και στενοχωριέσαι και προσπαθείς να με πείσεις για όσα επιμένεις να μου λες... Κι όλο θέλω να σου φωνάξω να μην με αφήσεις, να μην πας εκεί, ότι θα είναι το τέλος μας, αλλά δείχνεις να μην καταλαβαίνεις καν τι προσπαθώ να πω... Κι άλλες σκηνές στο μυαλό μου... Όταν πήγαμε στο πανηγύρι, στο βίντεο κλαμπ με την μηχανή, που σε κορόιδευα για την... σπουδαία βόλτα που με πήγαινες, τότε που πήγαμε στη Χαλκίδα, στην Εύβοια, το σινεμά που όλο πηγαίνουμε κι ας έχουμε καιρό να πάμε... Είναι τόσα πράγματα που δεν κάναμε, επειδή ήμασταν κουρασμένοι και τόσος λίγος ο χρόνος μας πια για να τα κάνουμε όλα... Τόσος λίγος...

Και μου ζήτησες να σου κάνω την χάρη και να δώσω μία παράταση στο ξέσπασμά μου αυτό μέχρι τις διακοπές μας. Και συμφώνησα, αλλά δεν μπορώ τελικά, συγνώμη αλλά δεν μπορώ...

Πώς μπορώ να σε... πετάξω έτσι από την ζωή μου; Γιατί αυτό θα συμβεί κι ας μην θέλεις να το παραδεχτείς ή ας μην στο επιτρέπει η μόνιμη αισιοδοξία σου! Θυμάσαι όλες αυτές τις φορές που σχόλασα αργά κι ερχόμουν σπίτι σου για "ένα ποτό"; Ή εκείνες που ήθελα να μιλήσουμε για την δουλειά ή τα οικογενειακά μου ή οτιδήποτε άλλο με απασχολούσε; Πώς θα με αφήσεις; Πώς; Με ποιον θα μιλάω; Ποιος θα είναι ο άνθρωπός μου τώρα; ΠΟΥ θα είναι; 

Ας με άκουγες ρε γαμώτο! Μην φύγεις, με ξέρω σου λέω, δεν είμαι εγώ για τέτοια... Μείνε εδώ να παλέψουμε μαζί και να νικήσουμε, σε ικετεύω... Μην μας διαλύσεις, είμαστε τόσο δυνατοί μαζί... Τόσο δυνατοί... "Τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει" μου είπες "αν δεν το θέλουμε εμείς". Μην φύγεις τότε, μην πας εκεί... Μην μας αφήσεις!

...Νομίζω πως θα τρελαθώ από στιγμή σε στιγμή, θα μου στρίψει! Δεν το αντέχω όλο αυτό, είναι πολύ... μεγάλο... Και στο είχα πει ρε λολάκι μου τότε, πέρσι : αν τελειώσει και μαζί του, θα τελειώσω κι εγώ...