Μουδιασμένη

Αυτό λοιπόν εννοούσαν όταν έλεγαν πως ό,τι κάνω θα το βρω από τον Θεό... Με πέτυχε η οργή Του... Σηκώθηκα το πρωί και ήθελα να ήταν ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης... Κοίταξα τα πρησμένα μου μάτια στον καθρέφτη και η ελπίδα εξατμίστηκε... Οι άνθρωποι ανακάλυψαν την ελπίδα για να τους δίνει δύναμη να αντέξουν την επόμενη μέρα, λένε... Όταν κι η επόμενη όμως είναι δύσκολη; Πού βρίσκεις κουράγιο να σηκωθείς από το κρεβάτι; Περιφέρομαι μέσα στο σπίτι σαν νεκρή... Τίποτα δεν έχει σημασία πια... Νιώθω τόσο μουδιασμένη και αδύναμη για το οτιδήποτε...

Όλο το βράδυ είχα αγκαλιά μου τον τίγρη σου. Θυμάσαι; Μου τον είχες πάρει από το Mall κάποιο βράδυ, για να σε συγχωρήσω επειδή είχες πάει στο μαγαζί σου και είχες μείνει πολλές μέρες. Τώρα πώς θα ξελασπώσεις; Πώς θα συγχωρήσω την φυγή σου αυτή; Το δρόμο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος μας; Πώς; 

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι μας συμβαίνει αυτό! Είμαι ακόμα σοκαρισμένη; Δεν ξέρω, αλλά δεν μπορώ! Κι εσύ επιμένεις και λες πως θα είσαι κοντά μου, κι ας είσαι μακριά... Πώς ακριβώς θα το κάνεις αυτό, μου λες;;; Που, ακόμα και σήμερα που ξέρεις πόσο χάλια είμαι, και σε έχει συνεπάρει η δουλειά σου εκεί και έχεις να με πάρεις κάμποσες ώρες! Πόσες τέτοιες φορές θα υπάρξουν; Και πόσες άλλες που δεν θα ξέρεις καν τι έχω, αν έχω κάτι και θα θέλω απεγνωσμένα να με πάρεις, αλλά εσύ δεν θα είσαι διαθέσιμος; 

Μην φύγεις, σε παρακαλώ... Μην τα γκρεμίσεις όλα, αν όντως με αγαπάς, μείνε μαζί μου. Σε παρακαλώ...