Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει, όταν κρατιέμαι σαν χερούλι από το ποτό

Γιατί δεν έρχεσαι - Αλκίνοος Ιωαννίδης

Γιατί;;;

Γιατί;;; Ψάχνω ένα καλό λόγο και δεν βρίσκω τίποτα... Γιατί το έκανες αυτό; Τι κέρδισες; Τι κατάλαβες; Γιατί τόσα ψέμματα; Ποιος ο λόγος;

Θέλω να μάθω το γιατί! Δεν είμαι απόλυτα έτοιμη, θα μπορέσεις να με τσακίσεις, το ξέρω, αλλά θέλω να μάθω!

Γιατί; Γιατί με πέταξες έξω από το παιχνίδι; Γιατί αποφάσισες πως δεν είμαι αρκετή; Τι δεν έκανα σωστά;

Γιατί;;;

Γυναικείες κουβέντες

"Σε πήρε; Και;"

"Δεν απάντησα και δεν τον πήρα πίσω."

"Καλά έκανες! Δεν θα σε ξαναπάρει όμως..."

Κι απορούν πώς γαμιέται η ψυχολογία από την μία στιγμή στην άλλη... Έτσι απλά! Ένα κλικ του χεριού χρειάζεται, ένα άγγιγμα των δαχτύλων! Και οι άνθρωποι απέναντί σου, απλά σε σκοτώνουν... Κι όταν το λές, το παίζουν παρεξηγημένοι! Μα... εσείς είπατε ό,τι είπατε, και με γάμησατε, το ξεχνάτε;

Όχι, δεν εννοούσαν αυτό κτλ κτλ...

Το θέμα είναι πως σε αγάπησα πολύ! Πιο πολύ από όσο έπρεπε ή χρειαζόταν... Κι εσύ με διέγραψες! Όλα τα άλλα είναι οδοντόκρεμα...

Το ρίσκο;

Όλοι ρωτάνε να ξέρεις... "Σε πήρε;" "Έστειλε κανένα μήνυμα;" "Έχετε μιλήσει;"

"Τον πούστη! Τι κάνει;" είναι η αμέσως επόμενη αντίδρασή τους μετά τις αρνητικές μου απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω! Το διακωμωδώ λέγοντας πως θα περάσουν μέρες, μήνες, ίσως και χρόνια κι εγώ θα έχω να διηγούμαι για μία ιστορία με κάποιον που μία Πέμπτη μου είπε πως θέλει να μείνει λίγο μόνος του και δεν τον ξανάκουσα ποτέ!

... Σκέφτομαι... Πολύ... Συνέχεια! Θυμάσαι στο τρίτο ραντεβού που φεύγοντας μου είπες "Η μαλακία είναι πως πάντα τελειώνει γρήγορα" και σε ρώτησα "ποιο" και είπες " η βόλτα μαζί σου"...

Θυμάσαι πάνω σε ένα ψευτοκαυγά μας που φώναξες "Θα ήμουν μαλάκας αν δεν σ' αγαπούσα";

Θυμάσαι την μέρα που τράκαρα και είχα παγώσει και δεν με άφηνες από την αγκαλιά σου μέχρι να κυλίσει ζεστό αίμα μέσα μου ξανά; Μέχρι τι ώρα περίμενες μέχρι να σταματήσω να τρέμω; Και τι δεν είχες φέρει για να με σκεπάσεις! Αλλά δεν ηρεμούσα έ; Μόνο όταν με κράτησες...

Θυμάσαι στα πρώτα μου γενέθλια; Πώς έκλεψες την παράσταση; Δεν το πίστευα αυτό που έβλεπα, αλλά όλοι μου είπαν πως καταλαβαίνουν γιατί σε αγαπάω!

Θυμάσαι την μέρα που σε απέλυσαν; Και τις επόμενες; "Δεν θα μας χωρίσει τίποτα αν δεν το θέλουμε εμείς!" φώναζες και ξαναφώναζες... Τόσο πολύ ήθελες να σε πιστέψω... Κι εγώ έκλαιγα κι έκλαιγα κι έκλαιγα κι αναρωτιόμουν πού βρέθηκαν τόσα δάκρυα...

Θυμάσαι μετά όλοι αυτοί οι διαβολεμένοι μήνες που ακολούθησαν με μένα να σε αγαπώ και να σε μισώ ταυτόχρονα; Που έφυγες, που μας εγκατέλειψες τόσο αβίαστα; Που μπήκες στη ζωή μου και δεν μπορούσα να σε αφήσω να βγεις;

Θυμάσαι τίποτα; Κάτι; Οτιδήποτε! Θυμάσαι πώς σε άφησα να μπεις στην ζωή μου; Πώς σου εμπιστεύτηκα την καρδιά μου; Πόσο δυσκολεύτηκα μέχρι να στο επιτρέψω; Πότε ήταν που σου έπλυνα τα ρούχα; Πότε ήταν που μου είπες πως εγώ είμαι, έχεις καταλήξει κι ότι δεν θες να βρεις καμία άλλη;

...Τόσες αναμνήσεις... Στήνουν χορό τριγύρω μου και κάθομαι με τα πόδια διπλωμένα και τις χαζεύω! Απλώνω το χέρι νομίζοντας πως θα σε αγγίξω! Τόσα χρώματα ανακατεμένα! Τόσες εποχές! Συνειδητοποιώ πως χαϊδεύω παγωμένους τοίχους και άυλα σώματα... Το ασταμάτητο τικ-τακ του ρολογιού με επαναφέρει στο άχρωμο τώρα... Και τα πρώτα δάκρυα κυλούν. Νιώθω τόσο άδεια αυτή τη σκοτεινή ώρα, όσο δεν ήμουν ποτέ... Δεν ξέρω αν στενοχωριέμαι ή απογοητεύομαι περισσότερο, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας... Ένα κενό υπάρχει, μια τρύπα, αυτή που άφησες όταν με πυροβόλησες, και προσπαθεί να κλείσει, αλλά έχει τόσα χρώματα και αναμνήσεις να την κρατάνε ανοιχτή!

Έφυγες, ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους! Δεν είμαι το χαζογκομενάκι που δεν κατάλαβε-παρανόησε-θέλει μασημένο το φαί! Έφυγες, το κατάλαβα! Ίσως κάποια στιγμή θελήσω να μάθω τους λόγους, αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζουν, δεν έχουν σημασία... Θα έρθει μία μέρα που θα μπορέσω να σε κοιτάξω στα μάτια και να σε ρωτήσω πώς μπόρεσες και τα πέταξες όλα, πού βρήκες την δύναμη, πώς υποκρίθηκες τόσο καλά, πώς τα ξέχασες όλα, πώς μου είπες τόσα ψέμματα... Μία μέρα...

Μία μέρα δεν θα μπορείς πια να με πονέσεις ό,τι κι αν πεις... Μία μέρα θα μπορέσω να σε χαστουκίσω και να φύγω! Θα έρθει μία μέρα που θα θάψω τις φωτογραφίες μας σε κρυφό φάκελο για να μην τις βρίσκω εύκολα... Μία μέρα... Θα έρθει αυτή η μέρα, το ξέρω πως θα έρθει, που θα μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια και δεν θα χορεύουν οι αναμνήσεις τριγύρω μας... Τότε θα πάρω τις απαντήσεις μου! Τώρα; Δεν τις θέλω! Χάρισμά σου! Καταλήγω στο ότι δεν με ενδιαφέρει ό,τι κι αν έχεις να μου πεις, όποια στιγμή αποφασίσεις να μιλήσεις! Δεν με ενδιαφέρει! Κάποιος που μπορεί και με πληγώνει τόσο πολύ και τόσο συχνά, δεν αξίζει να με έχει... Κάποιος που ρισκάρει τόσο εύκολα να με χάσει, πρέπει να με χάσει τελικά!

Η ειρωνία; Με ρίσκο ξεκίνησε αυτή η ιστορία, με ρίσκο τέλειωσε! Αυτό μας έφαγε τελικά, ε;

Hardly...

Should I close it or are you coming back?

...

Πάλι με βγάζεις απ' έξω... Πάλι θες να μείνεις μόνος σου "για λίγο"... Το ζήτησες τόσο διστακτικά... Φοβόσουν! Πώς θα αντιδράσω, τι θα πω, το ξέσπασμά μου... Κι όταν σου είπα απλά "τότε να μείνεις μόνος σου" σάστισες! Δεν το περίμενες αυτό, έτσι; Ούτε κι εγώ νομίζω... Αλλά ο καθένας μας έχει τα όριά του! Διαλύθηκα, σκορπίστηκα δεξιά κι αριστερά την τελευταία φορά που το έκανες αυτό, οπότε τώρα... απλά δεν έχω άλλο.

Κι αυτή την φορά δεν έχω στενοχώριες και κλάμματα και οδυρμούς! Κάποια δάκρυα μούσκεψαν τα μάγουλά μου φυσικά, αλλά ήταν πολύ λίγα. Αυτό που νιώθω είναι θυμός! Οργή! Εξελλίχθηκες στο κακομαθημένο που ΕΓΩ είμαι συνήθως στις σχέσεις μου!

Τον τελευταίο μήνα, μετά την... συμφωνία που είχαμε, έχω υπερβάλλει εαυτόν! Έγινα η super γκόμενα, που δεν γκρινιάζει, δεν παραπονιέται για τίποτα, τα δέχεται όλα χαμογελώντας, σου έδωσα χώρο, χρόνο, συμπαράσταση, κατανόηση, τα πάντα! Όπως ακριβώς τα ήθελες, τα χρειαζόσουν! Αν και πάλι, με κλείνεις απ' έξω και θες να μείνεις μόνος σου, λυπάμαι, δεν θες εμένα! Είδες την καλύτερη έκδοσή μου, αν κι αυτή δεν σου κάνει, δεν έχει άλλη σελίδα να δεις το άλμπουμ αυτό...

Ποιος κάνει τόσες υποχωρήσεις; Ποιος θυσιάζεται έτσι; Ποιος παραμερίζει τα δικά του θέλω και ξεχνάει το ΕΓΩ, προκειμένου να είναι ευτυχισμένο το ΕΜΕΙΣ; Κάπως τον λένε, κάτσε να θυμηθώ... Α ναι, θύμα τον λένε! Και ποιος είναι τόσο τυφλός ώστε να μην βλέπει τίποτα από τα παραπάνω; Ποιος είναι τόσο εγωιστής που δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του; Ποιος αγνοεί τα πάντα και θεωρεί πως είναι το κέντρο του κόσμου και όλα πρέπει να χορεύουν στο πέρασμά του; Πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει κανείς; Και για πόσο τον ανέχονται;

Τίποτα, τίποτα, αυτή την φορά δεν θα κάνω απολύτως τίποτα! Είμαι τόσο εκνευρισμένη, που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Κι αν ξαναεπικοινωνήσεις ποτέ, το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Ούτε συμπονετικά μηνύματα στο κινητό, ούτε δηλώσεις αιώνιας αγάπης, ούτε υποστηρικτικά τηλέφωνα υπενθύμισης της ύπαρξής μου! Τίποτα! Ούτως ή άλλως το μόνο που μου βγαίνει είναι κάτι που μοιάζει με τελεσίγραφο, κάτι σαν "Αν φύγεις, αυτή την φορά δεν θα με βρεις εδώ να σε περιμένω"...

Δεν μπορείς να με πληγώσεις άλλο, απ' ότι φαίνεται. Με σκότωσες την προηγούμενη φορά, οπότε δεν υπάρχει τίποτα πια... Κι αν αργήσεις και πολύ να επιστρέψεις, δεν θα υπάρχει και τίποτα για σένα γενικά...

Το παιχνίδι

Ποιο είναι το σημείο που καταλαβαίνεις ότι... τέρμα, δεν πάει άλλο; Πρώτα πρέπει να το πάρεις απόφαση, έτσι δεν είναι; Αλλά, πότε την παίρνεις;;; "Όταν οι στιγμές που περνάς καλά, είναι πολύ λίγες πια"... απάντησε μια φιλική φωνή από το παρελθόν, "όταν οι στιγμές που πέρναγες καλά όλο και απομακρύνονται".

Πότε περάσαμε καλά; Ποια είναι η τελευταία φορά που θυμάσαι; Δυσκολεύομαι να θυμηθώ... Κάτσε, περίμενε λίγο, θα το βρω. Δεν μπορώ να την θυμηθώ, πόσο κακό είναι αυτό μου λες; Νομίζω από την Ελαφόνησο, τον Αύγουστο... Πόσο κακό είναι αυτό; Πόσο λάθος;;; Μήπως τα γεγονότα από μόνα τους μας τα δείχνουν όλα; Μήπως παλεύω για το τίποτα;

Με πέταξες, με έδιωξες και το πήρες πίσω. Είπες όλα θα τα φτιάξουμε, θα βρούμε λύση, ενώ πριν 4 ώρες δήλωσες πως δεν μπορείς... Τι να καταλάβω, τι να υποθέσω; Με παίρνεις τηλέφωνο, αλλά όταν σε παίρνω εγώ, δεν θες, δεν ανταποκρίνεσαι... Τι θες τελικά; Και ξέρεις κάτι; Το μόνο που με έσωσε ήταν η παρουσία της στο σπίτι μου, που επέμεινε τόσο να έρθει και περίμενε να ηρεμήσω για να φύγει... Που πέθαινα και μου κράταγε το κεφάλι, με χάιδευε να μου περάσει ο πόνος... Αυτή με έσωσε, και μετά εσύ το πήρες πίσω! Γιατί το πήρες πίσω; Τι μπορεί να μεσολάβησε σε 4 ώρες; Νοιάζεσαι για μένα; Ναι, το ξέρω, και; Μπορείς να με αντέξεις; Μπορείς να πάρεις το βάρος της μετακόμισής μου; Δεν μπορούσες, γι' αυτό και με σχόλασες, τώρα τι άλλαξε; Τι μπορεί να σκέφτηκες;

Βλέπεις σε τι παιχνίδι με βάζεις; Μου αξίζει νομίζεις κάτι τέτοιο; Τόση ήμουνα για σένα; Ένα παιχνίδι; Μία μαϊμού να χορεύει στο ντέφι που της παίζεις; Κι αν έγινε, βαρέθηκα να χορεύω! Φτάνει! Πες μου την αλήθεια να τελειώνουμε!

"...το λάγνο βλέμμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία...'

Πανσέληνος - Χάρις Αλεξίου

Ο κύκλος των παραισθήσεων

Παραισθήσεις... Όλοι τις έχουμε, τις βιώνουμε καθημερινά, κρατιόμαστε από αυτές όπως κρατιέσαι από το σκοινί που σε τραβάει έξω από την θάλασσα μην πνιγείς... Τόσο απελπισμένοι για ένα φανταστικό κόσμο, αγνοούμε την πραγματικότητα τόσο προσεκτικά!

Τι γίνεται όταν παύουν να υπάρχουν, μου λες; Όταν ξυπνάς ιδρωμένος από το όνειρό που έγινε εφιάλτης; Όταν διαπιστώσεις πως αυτό το σκοινί δεν σε κρατάει πια και το αφήνεις... ή σε αφήνει εκείνο;

Λόγια, λόγια, λόγια! Τόσα λόγια... Και δεν ήθελες να πιστέψεις τίποτα ούτε για μια στιγμή, αλλά παρασύρθηκες, άνθρωπος είσαι μόνο! Και τα δέχτηκες, τα έβαλες μέσα σου, τα έκανες δικά σου... Δεν ήξερες πως είχες απέναντί σου έναν πωλητή; Το ήξερες πολύ καλά, αλλά... Ήθελες να φτιάξεις την δική σου παραίσθηση κι εσύ, έτσι; Το δικό σου παραμύθι... Ότι θα σε κυνηγούσε μήπως;

Το χαστούκι ήταν τόσο δυνατό που σου γύρισε το κεφάλι! Το σχήμα των δαχτύλων έμεινε αποτυπωμένο στο πρόσωπό σου κι όμως ξανακοίταξες μπροστά, σχεδόν περιμένοντας το επόμενο. Σλαπ! Πήρες και το δεύτερο, πιο δυνατό αυτή την φορά! Επιμένεις ακόμα; Ξύπνα πια! Όλοι ξυπνάνε κάποια στιγμή κι εκεί αρχίζει ο πόνος... Όχι για όσα πέρασαν, αυτά πάνε, αλλά γι' αυτά που ποτέ δεν θα επιτρέψεις τον εαυτό σου να ξαναδημιουργήσει...

Όταν χάνεις κάτι, μένει μαζί σου, θυμίζοντάς σου πόσο εύκολο είναι να ξαναπληγωθείς... Να πληγωθείς και να αρχίσεις να καταστρέφεις τα πάντα γύρω σου, προσπαθώντας να πληγώσεις κι όποιον άλλο βρίσκεται στην τροχιά σου! Κι όλο και μεγαλώνει η διάμετρος και μη έχοντας αφήσει τίποτα όρθιο, κλαις πάνω στα συντρίμια που εσύ δημιούργησες; Γιατί; Εσύ το προκάλεσες. Δεν πήρες την ικανοποίηση που περίμενες; Γι' αυτό υπάρχουν οι παραισθήσεις όμως, για να πάρεις μία μικρή ψεύτικη χαρά. Μέχρι να ξυπνήσεις πάλι...

Πρωτοχρονιά

Περίεργη Πρωτοχρονιά ήταν αυτή... Μάτια μπουκωμένα, χείλη σφιγμένα, χαμόγελο με τύψεις, γέλιο με μετάνοια... Καθε πρωτοχρονιά θα πήγαινα στον παππού να κάνω ποδαρικό και να φάμε μαζί βασιλόπιτα. Φέτος; Κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα.

Πότε πέρασαν οι μέρες κι ήρθε η νέα χρονιά ούτε που το κατάλαβα... Αυτή την φορά, ούτε για μένα ήταν σημαντικές αυτές οι μέρες. Νιώθω πως τιμωρήθηκα με τον χειρότερο τρόπο, που θεωρούσα αυτές τις μέρες σημαντικές... Όλες οι μέρες είναι σημαντικές τελικά, αρκεί να είσαι με αυτούς που αγαπάς! Μέρες κοινές... όλες ίδιες... Γι' αυτό δεν σε κατηγορούσα; Κι έτσι έγινε για μένα φέτος... Ποιος να το περίμενε;

Κι αν το σκεφτείς, ό,τι κι αν έχει γίνει φέτος, είναι πληρωμένο μάθημα για μένα... Σε κατηγορούσα που μου έφευγες σαββατοκύριακα και έφυγες εντελώς! Στενοχωριόμουν για τον παππού μου και περίμενα να έρθω στο νησί να τον δω και μάλωνα με τον πατέρα μου ότι δεν τον έβλεπα συχνά και μας έφυγε, τον χάσαμε... Πόσο μετανιώνω για όσες μέρες δεν έτρεξα να τον δω... Είχα πάντα στο μυαλό μου πως θα υπάρχει κι αύριο και θα τον δω, θα του μιλήσω... Πόσα λάθη κάνουμε οι άνθρωποι... Πόσα θεωρούμε δεδομένα... Τίποτα δεν είναι δεδομένο!

Βλέπω τον πατέρα μου να πονάει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό. Ίσως γιατί πονάω κι εγώ, δεν ξέρω. Δεν είμαι σε θέση να σταθώ σε κανενός το πλάι, ανίκανη εντελώς... Έχω την φωτογραφία του παππού και την χαζεύω και κλαίω με τις ώρες.... Πόνος, θλίψη, όλα μαζί ένα κουβάρι μπλέκονται και δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω! Πίστευα πως πόναγα για διάφορα πράγματα στο παρελθόν, αλλά ο χαμός αγαπημένου δεν συγκρίνεται με τίποτα! Έχω συνέχεια στο μυαλό μου τις εικόνες από το τελευταίο αντίο... Ήταν τόσο κρύο το πρόσωπό του! Καμία σχέση με τον άνθρωπο που αγκάλιαζα και φίλαγα όποτε τον έβλεπα... Ήξερα άραγε πόσο τον αγαπούσα; Το πίστεψε όταν του είπα πως δεν έχω άλλον σαν κι αυτόν; Ημουν αρκετά καλή γι' αυτόν ή έφυγε με παράπονα; Πρόλαβα να του δείξω τι σήμαινε για μένα ή μας τέλειωσε ο χρόνος; Κι ήθελα τόσο πολύ να τον ξαναδώ ακόμα μία φορά... Και ξέρω πως κι αυτό να γινόταν, θα ζήταγα ακόμα μία... Και δεν θα τέλειωνε ποτέ!

Θα κάτσω μέχρι τα εννιάμερα και νιώθω τόσες τύψεις... Όσο τον είχαμε ανάμεσά μας, δεν έβρισκα χρόνο, τώρα τον ξοδεύω άπλετα... Γιατί πάντα θεωρούσα πως θα είναι εδώ! Κι ας μου το είπε την τελευταία φορά πως δεν θα τον ξαναδώ... Δεν θέλω να θυμάμαι ότι τον είδα σε κουτί, θέλω να φύγει αυτή η δραματική εικόνα από το μυαλό μου! Θέλω να μου μείνει το γέλιο του, οι φωνές του, οι συμβουλές του, οι βόλτες που μας πήγαινε. Αυτά κι όχι το τελευταίο αντίο...