"Θα έρθει μία μέρα... όταν θα είναι πια αργά... που θα πεις "Σε αγαπάω"
Όταν δεν απαντήσω, θα θελήσεις να μάθεις και θα ρωτήσεις "Με αγαπάς;"... Ξέρεις τι θα σου πω;
"Σε αγαπούσα, μακάρι να το ένιωθα ακόμα, αλλά ήσουν με τόσες άλλες παράλληλα και ήσουν τόσο τυφλός για να δεις τι υπήρχε μπροστά σου τόσο καιρό... Σου έδειχνα τα σημάδια, προσπάθησα να στο κάνω σαφές, αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ... Οπότε τώρα πια, σε βλέπω σαν φίλο, όπως με έβλεπες κι εσύ τόσο καιρό"..."
____________________________________________________________________________
... Κάτι κουβαλάμε όλοι, αυτό είναι δεδομένο! Γνωρίζουμε κάποιον κι έχει πάντα ένα φορτίο μαζί του, μεγάλο ή μικρό, είναι μονίμως εκεί! Το δέχεσαι και προχωράς ή απλά δεν το δέχεσαι... Το δέχεσαι κι έχεις κάποιον με οποιαδήποτε μορφή ή το απορρίπτεις και ανοίγεις την πόρτα πάλι στη μοναξιά... Την μόνη που είναι πάντα εκεί και περιμένει... Όχι να την καλέσεις μέσα, μπαίνει ούτως ή άλλως, αλλά να πάρει μορφή, υπόσταση, και την προσέχεις ξανά... Μόλις ανοίξεις το παράθυρο, είναι εκεί! Εξαρτάται από την διάθεσή σου, αν θα την δεις ή όχι...
Κι εγώ βαρέθηκα τόσο μα τόσο πολύ να την βλέπω! Δεν της δίνω σημασία, δεν την κερνάω τίποτα κι όσο και να θέλει, την αγνοώ, κάνω σαν να μην υπάρχει... "Δεν έχεις κάτι" πάει να πει "Δεν είναι δικός σου, δεν έχετε τίποτα, άρα είσαι μαζί μου" συνεχίζει κι εγώ κλείνω το παράθυρο βιαστικά! Ναι, δεν έχω κάτι, όντως δεν είναι δικός μου ΑΚΟΜΑ, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και δεν έχει πεθάνει ακόμα! Δεν είμαι μόνη μου, αλλά δεν είμαι και δική του, άρα τι είμαι; Ελεύθερη σίγουρα, μπερδεμένη 100%, ερωτευμένη όσο δεν πάει, μόνη μου δεν νιώθω! Ή μήπως θα έπρεπε;;;
Όταν δεν απαντήσω, θα θελήσεις να μάθεις και θα ρωτήσεις "Με αγαπάς;"... Ξέρεις τι θα σου πω;
"Σε αγαπούσα, μακάρι να το ένιωθα ακόμα, αλλά ήσουν με τόσες άλλες παράλληλα και ήσουν τόσο τυφλός για να δεις τι υπήρχε μπροστά σου τόσο καιρό... Σου έδειχνα τα σημάδια, προσπάθησα να στο κάνω σαφές, αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ... Οπότε τώρα πια, σε βλέπω σαν φίλο, όπως με έβλεπες κι εσύ τόσο καιρό"..."
____________________________________________________________________________
... Κάτι κουβαλάμε όλοι, αυτό είναι δεδομένο! Γνωρίζουμε κάποιον κι έχει πάντα ένα φορτίο μαζί του, μεγάλο ή μικρό, είναι μονίμως εκεί! Το δέχεσαι και προχωράς ή απλά δεν το δέχεσαι... Το δέχεσαι κι έχεις κάποιον με οποιαδήποτε μορφή ή το απορρίπτεις και ανοίγεις την πόρτα πάλι στη μοναξιά... Την μόνη που είναι πάντα εκεί και περιμένει... Όχι να την καλέσεις μέσα, μπαίνει ούτως ή άλλως, αλλά να πάρει μορφή, υπόσταση, και την προσέχεις ξανά... Μόλις ανοίξεις το παράθυρο, είναι εκεί! Εξαρτάται από την διάθεσή σου, αν θα την δεις ή όχι...
Κι εγώ βαρέθηκα τόσο μα τόσο πολύ να την βλέπω! Δεν της δίνω σημασία, δεν την κερνάω τίποτα κι όσο και να θέλει, την αγνοώ, κάνω σαν να μην υπάρχει... "Δεν έχεις κάτι" πάει να πει "Δεν είναι δικός σου, δεν έχετε τίποτα, άρα είσαι μαζί μου" συνεχίζει κι εγώ κλείνω το παράθυρο βιαστικά! Ναι, δεν έχω κάτι, όντως δεν είναι δικός μου ΑΚΟΜΑ, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και δεν έχει πεθάνει ακόμα! Δεν είμαι μόνη μου, αλλά δεν είμαι και δική του, άρα τι είμαι; Ελεύθερη σίγουρα, μπερδεμένη 100%, ερωτευμένη όσο δεν πάει, μόνη μου δεν νιώθω! Ή μήπως θα έπρεπε;;;





