Ως εδώ...

"Δεν θα αλλάξει κάτι στη σχέση σας αν δεν κάνεις κάτι εσύ, σε διαβεβαιώ"... μου είπε ενώ συζητούσαμε για το τι θα κάνω το Πάσχα κι αν θα πάω εκεί, σε ένα σπίτι που δεν είμαι καλοδεχούμενη...

Και πώς να αλλάξω δηλαδή τα πράγματα;;; Το έχω σκεφτεί πολλές φορές...Το έχω δει και στον ύπνο μου το όλο σκηνικό... Εμφανίζομαι στο γραφείο του και αρχίζω...

"Κάθεσαι σαν δεκάχρονο κακομαθημένο και λες σε όλους ότι δεν σε νοιάζει για μένα, τι κάνω, πού βρίσκομαι! Επιτρέπεις σε μία γριά γυναίκα 70 ετών να με κατηγορεί για προδοσίες και μαλακίες, την στιγμή που κι εσύ το ίδιο έκανες όταν αυτό ακριβώς γούσταρες! Γιατί από σένα πήρα και το ξέρεις. Εκτός αν είμαι το μπάσταρδο και "φύτρωσα" ανάμεσά σας, οπότε - ok - δεν αναγνωρίζεις τίποτα σε μένα! Ορίστε λοιπόν, κέρδισες, ήρθα και σου μίλησα πρώτη - τι κατάλαβες; Όσα είπα και θα πω δεν θα σου αρέσουν... Και για να δούμε πόσο θα σε ένοιαζε αν τράκαρα απόψε και σκοτωνόμουν... Θα ήθελα να δω με τι μούτρα θα πήγαινες στην κηδεία μου και πώς θα έλεγες σε όλους "πέθανε η κόρη μου"... Ποια κόρη; Αυτή που ξέγραψες επειδή κυνήγησε το όνειρό της... 
Επειδή δεν συμβιβάστηκε με τίποτα, με κανένα ημίμετρο και 
θέλησε να διορθώσει ένα 
λάθος που έκανε και δεν συγχώρεσε ποτέ τον εαυτό της;;; Επειδή δεν άντεχε την πίεση μέσα της και ξύπναγε τα βράδια κλαίγοντας για ένα μέλλον που δεν ήθελε να ζήσει... Επειδή είχε προσευχηθεί άπειρες φορές να είχε σκοτωθεί σε εκείνο το ατύχημα... Επειδή για ακόμα μία φορά έχει ψυχολογικά 
προβλήματα και παίρνει 
ηρεμιστικά και αντικαταθλιπτικά για να μην τα αντιμετωπίσει... Γιατί δεν είναι τόσο δυνατή όσο θέλει να πιστεύει... Κι εσύ την παράτησες!
Την γνωρίζεις αυτήν την... "κόρη" σου; Δεν νομίζω, έτσι; Γιατί ποτέ δεν θέλησες να την δεις σαν μεμονωμένο άτομο αλλά μόνο σαν συνέχειά σου!! Ενώ εκείνη όχι... Δεν είναι αυτός ο τίτλος που της φόρεσες, αλλά δεν έχεις ιδέα ούτε τι είναι ούτε τι θα ήθελε να είναι... Γιατί απλά φόραγες πάντα παρωπίδες! Κι ακόμα και για της γαμημένες τις σπουδές, ακόμα και γι΄αυτό εσύ φταις! Εσύ αποφάσισες - τότε - τι ΗΘΕΛΕΣ να σπουδάσει, εκείνη δεν το ήθελε, αλλά δεν ήξερε και τι ακριβώς ήθελε και το ακολούθησε. Και το πτυχίο για σένα θα το πάρει, για να το έχεις κορνίζα στον τοίχο και να νιώθεις περήφανος να λες πως είναι απόφοιτος της τάδε σχολής... Κάποια που κάποτε είχες κόρη... Εγώ..."

2.109 What a pity...

2.108 What do you want from me???

Υποτίθεται ξεκαθαρίζεις... Δεν γουστάρεις δεσμεύσεις, δεν είσαι σε αυτή την φάση, ok, απόλυτα κατανοητό και ευτυχώς που μου το 
γνωστοποίησες για να δω κι εγώ αν
 θα ...πάρω ή θα το αφήσω για άλλη φορα... Κι ενώ μέσα μου 
γεννιόταν η αμφιβολία, να το ζήσω ή όχι
γιατί εγώ θα καώ στο τέλος, μου αφιερώνεις την ανάσα σου που
δεν έχεις πάρει από το
πρωί λόγω δουλειάς... Γιατί;;;

Και στη δουλειά έπαιζε πάλι κοψοφλέβικα και το μυαλό ασταμάτητο έτρεχε... Πήγε σε παλιές καταστάσεις, εικόνες από το τότε, δάκρυα, πόνος, στενοχώρια... Όλα μαζί! Και παράλληλα με όλα αυτά ήρθε κι ο ψηλός μου κι έκανε την διαφορά... Δεν ζητάει, δεν απαιτεί τίποτα, μόνο υπάρχει... Σαν να πρόκειται να γίνει αυτός η σταθερά μου και να πάψει - μακροπρόθεσμα - να μου λείπει η παλιά... Κι όλα μαζί ένα κουβάρι στο κεφάλι μου!

Δεν είμαι εγώ γι΄αυτά, δεν έχω χρόνο ούτε μυαλό για τίποτα από όλα αυτά... Και συνεχώς 
μπερδεύομαι και αγχώνομαι 
πως όλο και κάποιος θα πληγωθεί πάλι και θα κολλήσει κι εγώ
- η πιο κολλημένη από όλους - θα πρέπει να το ξεμπερδέψω το κουβάρι...
Κι όμως... δεν γίνεται αυτό : δεν ξεμπερδεύομαι με τίποτα.
Νομίζω - θεωρώ ίσως - πως μου λείπουν τα παλιά,
μου λείπει αυτός που ποτέ δεν έλειπε από δίπλα μου και
όποτε κάτι πάει στραβά, εκεί ανατρέχω με την σκέψη...
Κι όμως, είναι λάθος.
Ένα λάθος που θα πληρώνω για καιρό, αλλά μου είναι αδύνατο να το αποτρέψω...

Και τα βράδια πάντα καταλήγω μόνη... Να μετράω τις σκέψεις μου και να ξέρω πως δεν πρέπει να τα σκέφτομαι, αλλά αυτά να είναι πάντα εκεί... Κι όποτε πάω να "φύγω", να μην με αφήνουν... Κι όλο λέω πως θέλω να αλλάξω, να μην σκέφτομαι αλλά ταυτόχρονα να μην αναλίσκομαι από εδώ κι από εκεί, αλλά πάλι στα ίδια καταλήγω...
Σαν κάτι μέσα μου να ξέρει - σαφώς λανθασμένα 100% - ότι
ένα διάλειμμα κάνω κι ότι εκεί θα γυρίσω.
Σε ένα κάτι που έπαψε εδώ και καιρό να υφίσταται,
σε ένα κάτι που άλλαξε σελίδα και δεν συμπεριλαμβάνομαι εγώ σε αυτήν...
Όσο κι αν πονάει, όσο σκατά κι αν ήταν όλα, ώρες-ώρες
θα ήθελα να ήταν εδώ, απλά να υπάρχει σαν εικόνα,
να στέκεται σε μια γωνία και να με προσέχει,
όσο δεν με πρόσεξε κανείς.
Απλά για την ζεστασιά της αγκαλιάς και για το χάδι

χωρίς αντάλλαγμα...
Απλά και μόνο γι' αυτό!

2.107 ...

Κι εκεί που θα έλεγε κανείς ότι κάνω αυτό που ήθελα και θα έπρεπε να είμαι καλά...
Θέλω να γυρίσω πίσω νομίζω... Αλλά κι εκεί...δεν υπάρχει τίποτα να με περιμένει πια...
Η θέση στο γραφείο καλύφτηκε κι όσο για την Η. μάλλον αποτελεί παρελθόν για μένα...

Περπάτησα μέσα στον κόσμο πηγαίνοντας για δουλειά τις προάλλες και τους έβλεπα όλους χαρούμενους, να γελάνε, να πειράζονται, όλοι...διπλοί... Δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου ούτε στιγμή! 
Σε κουβαλάω παντού μαζί μου, είσαι πάντα εκεί... 

Θέλω να πάω πίσω και δεν έχω λεφτά ούτε για να βγάλω το εισιτήριο... Έχω αγγίξει πάτο, δεν υπάρχει χειρότερη εξαθλίωση. 
Κι εσύ με την τέλεια ζωούλα σου
και όλες τις ευκολίες που σου παρέχει αυτή... είσαι απλά τόσο μακριά μου, μα τόσο μακριά... 

Μου αρέσει να χάνομαι μέσα στον κόσμο... Πάντα μου άρεσε και είναι κάτι που εκεί δεν το είχα... Δεν μπορείς να χαθείς κάπου, όπου όλο και κάποιος θα σε ξέρει, όλο και κάποιος θα σε αναγνωρίσει... Απλά δεν μπορείς... Το πρωί κάποια στιγμή θέλησε να βρέξει, αλλά απλά ψιχάλησε. 
Ήμουν έξω, 
πήγαινα προς το αμάξι, 
κι όμως έκανα ολόκληρους κύκλους για να αργήσω να το φτάσω, σε μια προσπάθειά μου να βραχώ... Θέλω απεγνωσμένα να ταιριάξει ο καιρός με την διάθεσή μου, αλλά δεν με βοηθάει και πολύ, μιας και καλοκαιριάζει κάθε μέρα και περισσότερο!

2.106 Δύο μπροστά, ένα πίσω

Το ρεύμα κόπηκε για ακόμα μία φορά και χαζεύω τις σκιές των πραγμάτων που δημιουργεί το φως των κεριών στους τοίχους του δωματίου μου. Η φλόγα τρεμοπαίζει και την παρομοιάζω με μένα. Έτσι τρέμω κι εγώ να προχωρήσω. Μπορεί να έχει περάσει τόσος πολύς καιρός, να έχουν γίνει τόσο πολλά, να έχω αλλάξει τόσο την ζωή μου κι όμως ακόμα βρίσκομαι στο μεταίχμιο... Όσο αρρωστημένο κι αν είναι, ξέρω πως όσες φορές κι αν γύριζα σ' αυτόν, θα με δεχόταν κι όσες φορές κι αν με κυνηγούσε, θα τον άφηνα να με πιάσει. Πόσο θα κράταγε κάθε φορά... Άγνωστο, αλλά θα το ζούσαμε και μετά θα χωρίζαμε πάλι με περισσότερο πόνο κάθε φορά...

Παλεύω με τις σκέψεις και τα όνειρα. Κάθε βράδυ με το που ξαπλώνω ξεκινά ο Γολγοθάς μου... Ταξιδεύω με το νου, βρίσκομαι και ζω ένα πλασματικό παρόν, το "παρόν" που ίσχυε πριν 2-3 χρόνια. Που είμασταν κι οι δύο εδώ και μετά την δουλειά πήγαινα σπίτι του και αράζαμε. Αγκαλιές, χάδια και φιλιά. Μία ονειρεμένη ζωή, μία τέλεια σχέση, ένα ξεκάθαρο κι αστραφτερό μέλλον. Σαν ταινία, τώρα που το σκέφτομαι, σαν παραμύθι. Πού να 'ξερα πως ήταν οι τελευταίες μέρες, στιγμές, αναμνήσεις πριν το χάος... Δεν μπορούσα να το ξέρω... Αν το ήξερα, θα μου πεις, τι θα άλλαζε; Δεν ξέρω, μπορεί και τίποτα.

Απλά τότε  δεν σκεφτόμουν τίποτα, δεν δημιουργούσα προβλήματα, δεν δημιουργούσε καυγάδες. Πολύ καλό για να 'ναι αληθινό; Κι όμως το έζησα... Και γι' αυτό ακριβώς ακροβατώ τόσο καιρό, αρνούμαι - υποθέτω - να δεχτώ την πραγματικότητα που έρχεται σκληρή και απρόσωπη και με χαστουκίζει για να συνέλθω, σαν τον άνεμο ένα χειμωνιάτικο πρωινό που σε σπρώχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση απ' αυτήν που θες να πας εσύ. Και κάνεις δύο βήματα μπροστά κι ένα πίσω γιατί δεν είσαι αρκετά δυνατή ώστε να μην σε παρασέρνει. Δύο βήματα μπρος κι ένα πίσω...

Πόσο μου λείπουν εικόνες και μέρες! Και τι δεν θα δινα να γύριζα τον χρόνο πίσω και να τις ξαναζούσα. Κι ας ξαναβίωνα και το μετά, το άσχημο, 
το επίπονο... Θέλω εκείνη την μέρα που ήμουν 
αδιάθετη και μου 'φερε σούπα στο κρεβάτι ή την άλλη που 
περπατούσαμε στην Πλάκα και με σήκωσε 
στα χέρια του όταν κουράστηκα ή ίσως κι εκείνη που
 έπεσα μέσα στα χιόνια κι έκατε κι αυτός κάτω, 
δίπλα μου και γελούσαμε μέχρι που πόνεσε η κοιλιά μου...
Είναι τόσες πολλές και ταυτόχρονα τόσο παλιές όλες αυτές οι εικόνες. Σαν μα κοιτάω άλμπουμ και να χάνομαι μέσα του 
για ώρες ατέλειωτες... 
Χάνω κάθε αίσθηση του χρόνου και ξυπνάω με δάκρυα στα μάτια...

Τόση αγάπη, πολλά τα γιατί κι ένα βασανιστικό "τι". "Τι μου επιφυλλάσσει το μέλλον;" Και πόσο έτοιμη είμαι να το δεχτώ;

...Ήρθε το ρεύμα. Το όνειρο τέλειωσε κι εγώ σκουπίζω τα μάτια μου. Οι σκιές στους τοίχους χάθηκαν και μαζί τους και όλες μου οι σκέψεις... "Ξύπνα", ακούω μια φωνή να λέει, "κοιμήθηκες πάλι;". Ναι! Κι ήταν ακόμη ένας ταλαίπωρος ύπνος... Ξύπνησα;... Ναι! Για πόσο; Για όσο. Ξυπνάω ιδρωμένη πάντα, λες κι έτρεχα, λες και κουράστηκα από κάτι... Και τρέχω και κουράζομαι ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ! Τρέχω να ξεφύγω, πέφτω, σηκώνομαι, συνεχίζω, ξαναπέφτω, κλαίω, ξεσπάω, συνεχίζω να ελπίζω, ξαναπέφτω, χτυπάω αυτή την φορά, πονάω, νιώθω μόνη, αδύναμη, δεν θέλω κανέναν, ψάχνω να τον βρω, τον βρίσκω, τον χάνω, ζητάω βοήθεια, μου την δίνει, δεν την θέλω πια...
Θέλω αυτόν, δεν τον έχω, έρχεται, δεν τον θέλω πια...
Ξύπνησα!

2.105 Κρίμα...

Την Παρασκευή που δούλευα ήρθαν πολλά πιτσιρίκια στο μαγαζί. Ανάμεσά τους ήταν κι ένα ζευγάρι 17χρονα που χόρευαν απλά... μαγευτικά! Έκαναν φιγούρες, το παλικαράκι την έπιανε και την στριφογύριζε, φιλιόντουσαν, γέλαγαν, έδειχναν να έχουν τέλεια χημεία. Τους κέρασα και τους είπα πως μου άρεσαν πολύ μαζί... Αναρωτήθηκα πόσα χρόνια έχασα με το να ΜΗΝ είμαι κι εγώ έτσι με κάποιον, αλλά - αντιθέτως - να είμαι δίπλα σε έναν κουμπωμένο άνθρωπο, που ούτε χόρευε μέσα στα μαγαζιά κι όταν χόρευα εγώ, με "μάζευε", λέγοντάς μου "Σοβαρέψου, σε κοιτάει όλο το μαγαζί"...

Και πού ήταν το κακό δηλαδή αν με κοίταζε όλο το μαγαζί; Αφού ήξερε ότι μαζί του θα κατέληγα το βράδυ, θα έπρεπε να νιώθει όμορφα που τραβούσα τα βλέμματα... Αλλά... έτσι είναι τα κολλημένα μυαλά... Δυστυχώς, αλλά συμβαίνει!

Αυτή η εβδομάδα ξεκίνησε καλά ευτυχώς και έλαβα και καλά νέα για τα επαγγελματικά μου. Μπαίνει η ζωή μου σε μία τάξη, σε ένα δρόμο και αρχίζω να με ξαναβρίσκω σιγά-σιγά. Άργησε αλλά συνέβη... Ελπίζω και εύχομαι ότι σταδιακά θα πάψω να σκέφτομαι και όσα με πονάνε και θα κοιτάζω μόνο μπροστά. Ναι, μου λείπει και μάλιστα πολύ, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό. Ναι, μετανιώνω για πολλά, αλλά και άλλη οδό να ακολουθούσα, πάλι στον ίδιο δρόμο θα κατέληγα... Με μαθηματική ακρίβεια κιόλας!

Σήμερα θα βγω, θα πάω στο πάρτυ που όλο λέμε να πάμε κι όλο το αναβάλλουμε. Αύριο είναι μία άλλη μέρα και μεθαύριο μία εντελώς διαφορετική. Όλα αλλάζουν, όλα ξεχνιούνται, όλα είναι αναλώσιμα... Και - πάνω απ' όλα - είναι ΟΛΑ μα ΟΛΑ μέσα στο μυαλό μας. "Still I’m dying with every step I take, but I don't look back!! We could keep trying but things will never change..." Κι αυτό κι αν το ξέρω πολύ πολύ πολύ καλά...

Είμαι περίεργη πώς να είναι, αν με σκέφτεται ποτέ, αν άρχισε να νιώθει πράγματα γι' αυτήν που... σέρνει δίπλα του... Πολλά ερωτήματα και καμία απάντηση... Ίσως είναι και καλύτερα... Ίσως δεν πρέπει να τα μάθω όλα αυτά, γιατί μόνο κακό θα μου κάνουν... Ίσως μία ανώτερη δύναμη με προστατεύει... Δεν ξέρω ειλικρινά, αλλά αυτή την φορά το υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα αγνοήσω τα σημάδια Του κι έτσι σκοπέυω να κάνω. Μόνο αυτό!

Κρίμα για όσα πέρασαν και ξέρω καλά πως δεν θα ξανάρθουν. Όπως έλεγα και στην Ν. προχτές, είμαι 150% σίγουρη πως δεν θα ξαναείναι κανείς Β. για μένα, όπου κι αν είμαι, όποιον κι αν έχω δίπλα μου, πάντα θα τον σκέφτομαι και θα τον αγαπάω. Είναι γελοίο 
το πόσο αλλάζουν τα συναισθήματά μας, αλλά συμβαίνει.
Μέχρι πρόσφατα με ένοιαζε - και σίγουρα το ίδιο ισχύει και γι' αυτόν - το πώς θα μπορέσω να τον πληγώσω περισσότερο... Να κλάψει, να γίνει χάλια, να υποφέρει... 
Μετά από τόσα χρόνια και τόση αγάπη... 
Κρίμα, μόνο αυτό νιώθω, είναι πολύ κρίμα...

"Σταμάτα να τρέχεις για να βρεις την ευτυχία και πάρε μια ανάσα. Μπορεί να σε ψάχνει κι αυτή και να μην σε προλαβαίνει..." Α.Δ.

2.104 Κι όμως...

"Μην εξαπατάς τον εαυτό σου ότι έχεις ανάγκη τον Β.! Ποτέ δεν τον είχες, γιατί τώρα;" μου έγραψες Λ. μου και ξέρω πόσο 
βαθύτερα καρφώθηκε το μαχαίρι στην πληγή σου... 
Που μας ονειρευόσουν μαζί κι εσύ από πίσω μας να αλλάζεις στέφανα... Θυμάσαι; Όπως το είχαμε "κανονίσει". Την πισίνα με τα κοκτέηλ την θυμάσαι; Τόσα μα τόσα όνειρα και σχέδια για ένα μέλλον που - ενδεχομένως - κανέναν δεν ευχαριστούσε, αλλά βολευόμασταν όλοι...

Από τα Χριστούγεννα το ήξερες εσύ. Βαθειά μέσα σου το είχες δει να έρχεται και το Πάσχα πια βεβαιώθηκες. Είμαι σίγουρη κι ας μην μίλησες ποτέ... Σίγουρα πέρασες κι εσύ πολλά βράδια κλαίγοντας για την εξέλιξη των πραγμάτων, για το ότι ΠΑΛΙ αλλιώς τα λέγαμε κι αλλιώς έγιναν... Και ήσουν η μόνη που το ήθελες τόσο πολύ! Γιατί ήσουν από την αρχή μαζί μας και μας είχες δει και στις "καλές εποχές" και ήξερες πως μπορούμε να είμαστε καλά. Μπορούσαμε ίσως... Δεν θέλαμε όμως ε; Κι αυτό ίσως να πονάει περισσότερο...

Σε έχω μέσα στο μυαλό μου, σαν να ήταν χτες, να κλαις έξω από το Μ. και να μου ουρλιάζεις κυριολεκτικά "Δεν βλέπεις τι κάνεις; Τα χαλάς όλα!"... Κι έκλαιγες ασταμάτητα γιατί δεν μπορούσες να με κάνεις να καταλάβω τι έβλεπες... Μόνο μετά, τώρα που το βλέπω κι εγώ... Ναι, τότε - πάντα σε τέτοια σκηνικά μάλλον - πρόσθετα ακόμα ένα λιθαράκι στην ... καταστροφή... Μέχρι που τελικά δημιουργήθηκε το τοίχος και δεν γκρεμίζεται με τίποτα πια.

Αλλά κάνεις κι ένα λάθος Λ. μου. Αν δεν τον είχα ανάγκη, δεν θα έμενα τόσα χρόνια δίπλα του... Αν δεν τον είχα ανάγκη, δεν θα γύριζα πάντα σε αυτόν... Αν δεν τον χρειαζόμουν τόσο για να διατηρεί την ισορροπία μέσα μου, δεν θα έτρεμα και μόνο με την ιδέα της ύπαρξής μου χώρια του... Εκεί κάνεις λάθος ή μπορεί και να μην κάνεις, απλά να νιώθεις ότι αυτό πρέπει να μου πεις, αυτό πρέπει να ακούσω. Και γι' αυτό σε αγαπάω τόσο πολύ. Γι΄ αυτό μείναμε τόσα χρόνια κολλητές. Γιατί πάντα θες και κάνεις το καλύτερο για μένα. Και προσπαθείς έντονα για να το πετύχεις. Γι' αυτό...

2.103 Αχ...

"Φοβάσαι την απόρριψη; Θα εκπλαγείς όταν διαπιστώσεις ότι φοβάσαι περισσότερο την αυτοαπόρριψη απ' την απόρριψη των άλλων. Γιατί αν ήσουν αποδεκτός στα δικά σου μάτια, θα σ' ένοιαζε η απόρριψη των άλλων;"

Από το πρωί κλαίω... Σε σκέφτομαι, βλέπω τις φωτογραφίες μας, ταξιδεύω πίσω και στενοχωριέμαι. Είναι δύσκολη η φάση που περνάω και θα ήθελα ένα "όλα καλά θα πάνε" από κάποιον που το πιστεύει... Κι εσύ το πίστευες, είχες τον τρόπο σου να μου μεταφέρεις την αισιοδοξία σου, όποτε "τέλειωνε" η δική μου... Θα μπορούσα να σε πάρω τηλέφωνο... Δεν θα μου το' κλεινες, το ξέρω πως θα ήθελες να με ακούσεις, αλλά τι νόημα θα είχε να άνοιγα πάλι αυτή την πόρτα μεταξύ μας;

Στο μυαλό μου τριγυρίζει αυτό που είπε ο Κ. πριν από μία εβδομάδα όταν ήπιαμε καφε... "Θα ξαναβρούμε ποτέ αυτό που είχαμε λες;" και αναφερόταν και στους 2 μας, μιας κι αυτός χώρισε πρόσφατα. Όχι δεν θα σε ξαναβρω πουθενά, το ξέρω, κι ίσως γι' αυτό έχω κολλήσει τόσο πάνω σου... Με όλα τα αρνητικά, με όλους τους καυγάδες, με όλα... Ο Λ Α!!! Ούτε εσύ θα με ξαναβρείς σε καμία άλλη, αλλά δεν νομίζω να σε πειράζει όσο εμένα...