Στην φίλη κολλητή...(2)

Λ. μου... Πόσο θέλω να σε δω και να σου μιλήσω από κοντά... Δεν είναι τα λόγια μου, αλλά όσα τα μάτια μου θα σου πουν και είσαι από τους λίγους που μπορούν να τα "διαβάσουν"... 

Με νοιάζει λολάκι μου, επιτέλους με νοιάζει και κάποιος άλλος πέρα από μένα! Χορεύω στη μουσική που αυτός παίζει και δεν φέρνω καμία αντίρρηση... Κάποιες στιγμές μόνο, όταν νιώθω ότι πιέζομαι, το λέω και χαλαρώνουμε...Αλλά η ουσία είναι πως ΧΟΡΕΥΩ λολάκι μου και μου αρέσει!

Αυτός θέλει τα πάντα! Ό,τι μπορώ να του δώσω και περιμένει για τα υπόλοιπα... Χτες μου είπε πως περιμένει πώς και πώς να κοιμηθούμε μαζί κι εγώ σιώπησα... Κι όταν με ρώτησε του είπα πως σιγά-σιγά θα γίνουν όλα, αλλά θέλω τον χρόνο μου... Και συμφώνησε...

Πρώτη φορα λολάκι μου, μετά από τόσο καιρό, κάποιος έχει την όρεξη και τον χρόνο να μου τον διαθέσει και μου αρέσει αυτό! Το πιστεύεις;;; Δεν θέλω να σου πω πως είμαι ερωτευμένη, γιατί φοβάμαι όσα συνεπάγεται αυτό το γαμημένο συναίσθημα... Αλλά τον σκέφτομαι συνέχεια και με νοιάζει αν θα φτάσει σπίτι του και περιμένω την επιβεβαίωση... Ξαγρυπνώ γι' αυτόν και τον παίρνω τον πρωί να τον ξυπνήσω και η πρώτη του κουβέντα είναι "Χαρά μου"... Ούτε γκρίνιες ούτε μουρμουρητά, μόνο γλύκες! 

Κι αναρωτιέμαι από πού μου ήρθε αυτός και γιατί ήρθε και τον ρώτησα... Και μου απάντησε πως ήρθε για να μείνει και έχει όσο χρόνο θέλω να μου διαθέσει και τώρα και για πάντα! Ναι, λολάκι μου, χρησιμοποίησε αυτή την λέξη, το "πάντα"... Και δεν τρόμαξα με αυτό, όπως περίμενα...

Αν είμαι ερωτευμένη;;; Είμαι σχεδόν σίγουρη πως ναι... Ήμουν στο αμάξι με τον Π. πριν τον δω και ανησυχούσα για τα μαλλιά μου και μου λέει ο Π. "Πότε σε ένοιαζαν εσένα αυτά;;;Ααααα πρέπει να πάρω την Λ. να την ενημερώσω για την κατάσταση, πως τα πράγματα είναι σοβαρά!!" Και γέλασα λολάκι μου, γιατί όντως θα ήθελα κάποιος να σε πάρει και να σου περιγράψει μία Ν. που έχεις καιρό να δεις και θα χαρείς αν διαπιστώσεις πως κολλητή σου νιώθει ξανά!

Ναι λοιπόν, σε σένα μπορώ να το ομολογήσω : νιώθω και είμαι κι ερωτευμένη και αγχώνομαι για το τι θα βάλω για να του αρέσω περισσότερο και θέλω να μυρίζω όμορφα και ταυτόχρονα φοβάμαι όλα όσα έχω να περάσω στην άσχημη εκδοχή της ιστορίας... Αλλά ΝΑΙ, το ζώ όσο δεν πάει άλλο και το θέλω αυτό που συμβαίνει! 

Ειλικρινά, περιμένω πώς και πώς να έρθεις για να τον γνωρίσεις και να μου πεις την γνώμη σου... Ο Π. με άκουσε να του μιλάω στο τηλέφωνο και μου είπε "Τι δεν είσαι έτοιμη;;; ΠΑΝΕΤΟΙΜΗ είσαι, αλλά δεν θες να το δεις..." Και μάλλον έτσι είναι... Τρέμω λολάκι  μου, φοβάμαι την στιγμή που θα τελειώσουν όλα και θα πονάω πάλι... Είχα ξεσυνηθίσει πώς είναι να νοιάζεσαι για κάποιον και τώρα που απλά συνέβη... απλά αγχώνομαι... 

Άντε να έρθεις κι εσύ... Να τα πούμε όλα από κοντά... Να με δεις να βουρκώνω και να με ηρεμήσεις... Μου λείπεις μωρό μου... Κι η Ν. μου λείπει, αλλά δεν την απασχολώ με αυτά γιατί έχει τον δικό της νταλκά... Άντε έλα επιτέλους!!!

Α! Ο Γ. μου έστειλε χτες μήνυμα και δεν απάντησα, με πήρε απόψε τηλέφωνο και το είχα αφήσει στην τσάντα μου εντελώς ξεχασμένο... Δεν με νοιάζει λολάκι μου, είναι μακρυά, δεν θα μπορούσε ποτέ να μου δώσει όσα θέλω... Τον άφησα να φύγει μακρυά μου... 

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ!!!!!

2.124 More lonely than alone...

2.123 Σε σένα...πάλι!

Μάζεψε τα πόδια και τα αγκάλιασε... Κι έμεινε έτσι κουλουριασμένη για πολύ ώρα, χαμένη στις σκέψεις της... Το μυαλό δεν μπορεί να το ελέγξει κανείς, δεν το περιορίζεις, πάει μόνο του όπου αυτό θέλει. Άκουγε "έτσι σε θέλω" και της ήρθε το πρόσωπό του στο νου... Μόνο αυτό, αλλά ήταν αρκετό για να χαλαστεί. Κι εκεί που χόρευε και διασκέδαζε με την ψυχή της, όλα γίνονταν μηχανικά πλέον... Έπαψε να το ζει, κι απλά το έκανε... Δεν ήταν πια εκεί, ήταν στο τότε, σε εκείνον, και - πάνω απ' όλα - δεν ήξερε το γιατί... "Αφού φτάσαμε ως εδώ, τέλειωσέ με μία κι έξω..."

Όταν βγαίνω με ζευγάρια - παντρεμένα ή μη - χωρίς να το θέλω, σε σκέφτομαι. Εμφανίζεσαι μπροστά μου και δεν σε διώχνει κανείς και τίποτα... Απλά στέκεσαι στην άλλη άκρη, απέναντί μου και με κοιτάς. Δεν μιλάμε ποτέ, δεν χαιρετιόμαστε καν, απλά υπάρχεις... Και με κοιτάζεις... Με βλέπεις σαν να μου λες "θυμάσαι;"... Κι εγώ, ναι, θυμάμαι! Κι ακόμα δεν μπορώ να χορέψω το τραγούδι μας... Μάλλον ΕΝΑ από όλα τα τραγούδια μας, γιατί είναι πολλά αυτά που μας ταίριαζαν! 

Κι όλα και περισσότερο σφίγγω τα πόδια κοντά στο κορμί μου, για να νιώσω ακόμα πιο μικρή, ακόμα πιο αδύναμη, πιο μόνη ίσως... Τι να κάνω; Να του δώσω την ευκαιρία που μου ζητάει; Θα μπορέσει να σταθεί δίπλα μου όπως στάθηκες εσύ; Θα αντέξει; Μήπως φύγει με την πρώτη δυσκολία; Λες να μην βρω κανέναν να με ανεχτεί;;; Και πάντα να αναζητάω εσένα;;;

Άρχισα να τον σκέφτομαι κι όταν δεν είμαστε μαζί... Την πάτησα λες; Νομίζω το ελέγχω ακόμα. Στο κάτω-κάτω δεν του έχω πει κάτι, δεν τον αποκαλώ "γκόμενο" ούτε αυτό που έχουμε "σχέση", αλλά τι σημασία έχουν οι τίτλοι ε; Καμία απολύτως! Απλά στο παιδικό μου μυαλό με αγχώνουν... Γιατί μόνο μαζί σου ήταν σχέση. Πριν και μετά...τίποτα...χάος!... 

Κάτι έλεγα τις προάλλες και συνειδητοποίησα πως πριν 10 χρόνια γνωριστήκαμε. Εκεί, στο ίδιο θρανίο που μας έβαλαν να κάτσουμε. Εγώ ήθελα να κάθομαι μόνη μου και σε έφεραν δίπλα μου... Πού να ήξερα και πού να ήξερες... Δέκα χρόνια στη ζωή μου... ΔΕΚΑ... Και επί 9, πάντα εκεί... Μου λείπεις ώρες-ώρες, αλλά ευτυχώς μόνο σαν παρουσία... Νομίζω τουλάχιστον... Ίσως μου λείπει κι η αγάπη σου... Κι ας μην ήταν ποτέ αρκετή, ήταν κάτι. Υπήρχε, ήταν δεδομένη. Όπως κι εσύ : πάντα δεδομένος! Πάντα...

...

Τι κάνεις όταν τελειώνει ένα όνειρο ;

Creating…δημιουργώ. Το τέλος είναι η αφορμή για μια νέα αρχή.. Όποιος συνεχίζει τη ζωή χωρίς ν’αρχίζει ξανά και ξανά.. χάνει τη δίψα του.. χάνει τον ενθουσιασμό του, χάνει ο,τι αποτελεί τη δύναμη του χαμένου..Πάνω απ’όλα η αρχή. Η αρχή είναι που κρατάει το παιχνίδι ζωντανό αιώνες. Δεν φοβάμαι το τέλος γιατί είμαι πάντα διαθέσιμη για μια καινούρια αρχή..Αλίμονο..

Αλίμονο σε ποιους ;

Αλίμονο σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι η επιτυχία έχει να κάνει με την αναρρίχηση στον λόφο που βλέπουν μπροστά τους..Η επιτυχία έχει να κάνει με την άνοδο, την κάθοδο, τη νέα άνοδο, τη νέα πτώση.. Η επιτυχία είναι το επαναλαμβανόμενο σκαρφάλωμα.. Το πρώτο μπορεί να ήταν τυχαίο, το δεύτερο ποτέ! Επιτυχημένος είναι ο αγωνιστής που παραμένει αγωνιστής...Ο επαναστάτης που μετά το τέλος της επανάστασης ξαναρχίζει με νέα οράματα.

Δυνατός δεν είναι αυτός που δεν πέφτει.. αλλά αυτός που πέφτει εφτά φορές και σηκώνεται οκτώ.

Έρωτας είσαι!

Και πάλι ακύρωσα φαγοπότι με κολλητούς για να δω κάποιον, και πάλι ένιωσα τύψεις για μία στιγμή, αλλά μετά κάπως μου πέρασε. Κι εκεί που ήμουν ανάμεσα στη διασκέδαση και την μελαγχολία, με φιλάει και μου λέει "έρωτας είσαι!" και με αφηνει κόκκαλο...

Και δεν ξέρω τι να πω, τι να σκεφτώ - εκτός από το να το βάλω στα πόδια... - και απλά χαμογελάω... Και τρέμω, Θεέ μου πόσο τρέμω!!! Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ την στιγμή που θα είμαι κάπου μακρυά του και θα τον σκέφτομαι... Την στιγμή που θα ανυπομονώ να τον δω... Την στιγμή που θα αγχώνομαι τι να φορέσω για να του αρέσω περισότερο... Όλα αυτά δηλαδή που ανυπομονούσα να ξαναζήσω, τελικά τα τρέμω όσο τίποτα άλλο...

Κι αυτός απλά με χαϊδεύει και μου χαμογελάει και μου μιλάει ψιθυριστά. Και θέλει να με κάνει να τον πιστέψω όταν λέει πως δεν πρόκειται να πληγωθώ αυτή την φορά κι ότι ούτε καταπίεση θα έχω ούτε καυγάδες και - κυρίως - μου υπογράφει πως δεν πρόκειται να με χάσω ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ... Γιατί τελικά, μάλλον αυτό φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα : το να με χάσω ξανά... Να μπερδευτώ ανάμεσα στα θέλω τα δικά μου και κάποιου άλλου και να μην ξέρω ποιο από τα δύο υπερισχύει μέσα μου... Και τελικά; Να τα σκατώσω πάλι! Να βάλω τον άλλο πάνω από μένα!

Κι άντε μετά να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν είσαι ελέφαντας... Και πρέπει πάλι να το πιάσεις από την αρχή... Να ξανακλειστείς στον εαυτό σου, να κλαις και πάλι μέχρι το πρωί, νομίζοντας πως δεν έχεις άλλα δάκρυα κτλ κτλ. Ταλαιπωρία, μεγάλη ταλαιπωρία! Θα δούμε... Το μέλλον θα μας δείξει...

2.122 Wondering...

Από μένα για μένα και μόνο!!!! Μπας και το νιώσω...

2.121 Πού είσαι Λ. μου;;;;;;

Λ. μου... Πόσο θα ήθελα να είσαι εδώ, δίπλα μου, και να τα λέμε όλα, όπως κάνουμε πάντα... Χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη, ξεδιπλώνουμε τις ψυχές μας και δεν το μετανιώνουμε ποτέ... Πόσο μου λείπεις απόψε...

Τι κάνω φίλη μου κολλητή; Τι κάνω; Διώχνω ό,τι καλό έρχεται στη ζωή μου όταν δείχνει διαθέσιμο; Γιατί το κάνω αυτό; Σήμερα συνειδητοποίησα και παραδέχτηκα στον εαυτό μου πως αυτό κάνω εδώ κι ένα χρόνο! (Έκλεισα επιτέλους ένα χρόνο...) Όποτε με πλησιάζει κάτι καλό, φαινομενικά αντάξιό μου, με ενδιαφέρον και όρεξη για όλα, εγώ τι κάνω; Το διώχνω... Κρατιέμαι, πιέζομαι ακόμη κι αν νιώθω κάτι, έτσι ώστε να το κάνω να φύγει μακρυά μου, νομίζοντας πως δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μαζί μου... Και τι κρατάω στη ζωή μου; Τις σκιές! Είτε αυτό μεταφράζεται σε αυτούς που έχουν άλλη για "βασική" τους, είτε σε αυτούς που δεν ζουν καν στην ίδια πόλη με μένα, είτε σε... unavailable γενικότερα...

Και τον έχω εδώ να με αποκαλεί "αγάπη μου", να θέλει να κάνει τα πάντα μαζί μου, να θέλει να περνάει όλο του το 24ωρο αν γίνεται μαζί μου, να νευριάζει που δεν τον ακολουθώ σε όλα όσα θέλει και να του περνάνε τα νεύρα σε κλάσματα δευτερολέπτου, να μου αρέσει αλλά να μην θέλω να ενθουσιαστώ με όσα λέει και κάτι μέσα μου να "κρατάει πισινή", γιατί..."όταν νιώθεις, παίρνεις λανθασμένες αποφάσεις" - λόγια δικά μου 100% - και παράλληλα να μην αφήνω τον άλλον εκεί, σε σένα, να χαθεί... Να διατηρώ καθημερινή επαφή, να τον παίρνω όταν θέλω να μιλήσω σε κάποιον δικό μου, να του πω τα νέα μου και πόσο μου λείπει, να πάρω την ικανοποίηση πως είναι ακόμα εκεί και περιμένει - όσο γίνεται αυτό - και να κλαίω μόλις κλείνουμε επειδή δεν τον έχω δίπλα μου...

Τι κάνω Λ. μου; Αφήνω κάτι να χαθεί για κάτι που ποτέ δεν θα υπάρξει σε πραγματικούς χρόνους και δεδομένα; Για μία ιδέα, ένα όνειρο, ένα κάτι, άπιαστο; Χάνω την καθημερινότητά μου, χάνω το τρένο που δεν θα ξαναπεράσει από εδώ, για μία πτήση που αραιά και πού θα με ταξιδεύει; Αυτό ακριβώς κάνω! Αλλά γιατί; Μήπως είχες κι εσύ και όλοι δίκιο, πως επίτηδες διαλέγω ανθρώπους που δεν μπορώ να "έχω" γιατί φοβάμαι να είμαι με κάποιον; Και με τον Γ. αν είμασταν στην ίδια πόλη, λες πάλι κάτι να σκάλωνε; Δεν ξέρω... Νομίζω πως δεν μπορώ να ξανακάνω το βήμα να είμαι με κάποιον κανονικά... Φοβάμαι Λ. μου! Τρέμω μάλλον...

Και περνάνε οι μέρες και εγώ εκεί... Να περιμένω τηλέφωνό του κι όταν έρχεται να πετάω! Αν δεν έρθει μία μέρα; Εκεί να δεις... Που, επί της ουσίας, δεν μου προσφέρει κάτι... Δεν λέμε κάτι σημαντικό, απλά το πού είναι ο καθένας μας την δεδομένη στιγμή. Ασήμαντες λεπτομέρειες, ενώ ο άλλος θέλει να μάθει τα πάντα για μένα, για να μπορέσει να με καταλάβει...Πού είσαι ρε μωρό;;; Σε ήθελα εδώ!

Και σήμερα τον σκέφτηκα φίλη μου κολλητή, τον ξανασκέφτηκα εκεί που έλεγα πως μάλλον μου έχει κάνει ζημιά και βούρκωσα η αλήθεια είναι... Το σχέδιο πάνω μου μέσα σε όλα τα κινέζικα γράμματα έχει κι ένα ξεκάθαρο "Β" και το παλικάρι εδώ με ρώτησε αν επίτηδες το "κόλλησα" το Β πάνω στο σχέδιο, αν κάτι σημαίνει... Κι εντελώς αυθόρμητα μου βγήκε το "για να μην βγάλω τον πρώην μου ποτέ από πάνω μου"... Ειρωνία έτσι; Λες ρε μωρό να είναι για πάντα εκεί σαν το tattoo; ΠΑΝΤΑ; Δεν θέλω να είμαι για πάντα έτσι όμως, θέλω να ξαναφεθώ, να μην με νοιάζει τίποτα, να νιώσω... Και έρωτα και πόνο και δάκρυ και στενοχώρια. Αλλά και όλα τα καλά που συνεπάγονται όλα τα προηγούμενα... ΌΛΑ όμως! 

Πού είσαι;;;

On me!!!

Το έκανα επιτέλους! Με ζωγράφισα...πάνω μου! Θα με κουβαλάω για πάντα μαζί μου... Μόνο εμένα, μιας κι αυτό είναι το μόνο που έχω πραγματικά... 

Αυτός που μου το πρωτοέδειξε, το είχε για κάποια που πέρασε, στάθηκε, και βγήκε από την ζωή του, αλλά την αγάπησε παράφορα... Εγώ; Με αγαπώ παράφορα; Μάλλον... Η Λ. κάποτε μου είχε πει "Αν δεν έχεις ό,τι αγαπάς, αγάπα αυτό που έχεις" και την είχα ρωτήσει "Τι έχω;" και μου είχε απαντήσει όλο ζωντάνια πως έχω εμένα και πρέπει να μάθω να με αγαπάω...

Κι έμαθα, το έμαθα καλά αυτό... Σήμερα αντάλλαξα μία φρασολογία με κάποιον στην δουλειά, ερμόμενη από το "Οι γυναίκες δεν πονάνε" που γύρισε και είπε κάποια στιγμή... Και του είπα πως έτσι έλεγα κι εγώ κάποτε, μέχρι που πόνεσα όσο δεν πήγε άλλο... "Και ξέρεις τι γίνεται τώρα, έτσι;" τον ρώτησα. "Είναι σίγουρο πως δεν θα ξαναπονέσω ποτέ..." συμπλήρωσα! Κι έτσι είναι μάλλον...

Σε πήρα τηλέφωνο σήμερα, ενώ είχα πει πως δεν θα πάρω, για να δω πότε θα με έπαιρνες εσύ. Αλλά δεν άντεξα, άκουγα και την Mena στο αμάξι και συγκινήθηκα όσο να 'ναι... Και σε πήρα. Και ήσουν ούτε κρύο ούτε ζέστη. Κάτι άλλαξε; Ίσως... Ίσως και όχι, να ήταν απλά ιδέα μου. Το αν αλλάζει κάτι μεταξύ μας, το μαθαίνω τελικά όταν είναι πολύ αργά : όταν έχω ήδη φτάσει εκεί για σένα - μιας και άλλο λόγο δεν έχω πια! 

Έτσι είναι το παιχνίδι, οι κανόνες είναι γνωστοί από την αρχή και όποιος θέλει παίζει, σωστά; Κι εγώ ΘΕΛΩ και παίζω. Όταν πάψω να θέλω πια, θα σταματήσω. Το ίδιο κι εσύ...Και το ξέρουμε κι οι δύο αυτό... Ή μήπως όχι;;;

Ups!!!

Σήμερα τέλειωσα με το θέμα των εισητηρίων! Δεν πρέπει να έχω ξανακάνει 18 μέρες σερί διακοπών... Μια βδομαδούλα ήταν συνήθως και πολύ μου ήταν... Αυτό το καλοκαίρι θα κάνω μαζεμένα όσα δεν έκανα τόσο χρόνια, το θέλω, το νιώθω, θα το κάνω!

Και ποιος να μου το έλεγε πως μέσα στα "θέλω" μου θα ήταν και το εκεί... Η κόλασή μου... Προσπερνάω και το ενδεχόμενο να τον δω και όλα, γιατί θα είμαι με εκείνον και θα είμαι καλά, έστω κι αν είναι μόνο για 7 μέρες... Κι όσο πάει, όσο κρατήσει, όσο αντέξω!

Λένε πως όταν κάνουμε σχέδια, ο Μεγάλος εκεί πάνω γελάει μαζί μας, οπότε κι εγώ δεν ξαναπρογραμματίζω τίποτα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα περνάω καλά και πως μόνο αυτό θα με νοιάζει! Δεν θα κάνω άλλες αρνητικές σκέψεις, όχι πια! 

Όλα καλά θα πάνε, το ξέρω. Είτε θα μου περάσει, είτε θα είμαστε μαζί...κάπου...κάπως...Δεν ξέρω πώς, αλλά θα συμβεί! Γι΄αυτό το γουστάρω τόσο το καλοκαίρι : γιατί είναι όλο απρόσμενα και απροσδόκητα!!!