Έρωτας είσαι!

Και πάλι ακύρωσα φαγοπότι με κολλητούς για να δω κάποιον, και πάλι ένιωσα τύψεις για μία στιγμή, αλλά μετά κάπως μου πέρασε. Κι εκεί που ήμουν ανάμεσα στη διασκέδαση και την μελαγχολία, με φιλάει και μου λέει "έρωτας είσαι!" και με αφηνει κόκκαλο...

Και δεν ξέρω τι να πω, τι να σκεφτώ - εκτός από το να το βάλω στα πόδια... - και απλά χαμογελάω... Και τρέμω, Θεέ μου πόσο τρέμω!!! Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ την στιγμή που θα είμαι κάπου μακρυά του και θα τον σκέφτομαι... Την στιγμή που θα ανυπομονώ να τον δω... Την στιγμή που θα αγχώνομαι τι να φορέσω για να του αρέσω περισότερο... Όλα αυτά δηλαδή που ανυπομονούσα να ξαναζήσω, τελικά τα τρέμω όσο τίποτα άλλο...

Κι αυτός απλά με χαϊδεύει και μου χαμογελάει και μου μιλάει ψιθυριστά. Και θέλει να με κάνει να τον πιστέψω όταν λέει πως δεν πρόκειται να πληγωθώ αυτή την φορά κι ότι ούτε καταπίεση θα έχω ούτε καυγάδες και - κυρίως - μου υπογράφει πως δεν πρόκειται να με χάσω ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ... Γιατί τελικά, μάλλον αυτό φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα : το να με χάσω ξανά... Να μπερδευτώ ανάμεσα στα θέλω τα δικά μου και κάποιου άλλου και να μην ξέρω ποιο από τα δύο υπερισχύει μέσα μου... Και τελικά; Να τα σκατώσω πάλι! Να βάλω τον άλλο πάνω από μένα!

Κι άντε μετά να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν είσαι ελέφαντας... Και πρέπει πάλι να το πιάσεις από την αρχή... Να ξανακλειστείς στον εαυτό σου, να κλαις και πάλι μέχρι το πρωί, νομίζοντας πως δεν έχεις άλλα δάκρυα κτλ κτλ. Ταλαιπωρία, μεγάλη ταλαιπωρία! Θα δούμε... Το μέλλον θα μας δείξει...