Λ. μου... Πόσο θα ήθελα να είσαι εδώ, δίπλα μου, και να τα λέμε όλα, όπως κάνουμε πάντα... Χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη, ξεδιπλώνουμε τις ψυχές μας και δεν το μετανιώνουμε ποτέ... Πόσο μου λείπεις απόψε...
Τι κάνω φίλη μου κολλητή; Τι κάνω; Διώχνω ό,τι καλό έρχεται στη ζωή μου όταν δείχνει διαθέσιμο; Γιατί το κάνω αυτό; Σήμερα συνειδητοποίησα και παραδέχτηκα στον εαυτό μου πως αυτό κάνω εδώ κι ένα χρόνο! (Έκλεισα επιτέλους ένα χρόνο...) Όποτε με πλησιάζει κάτι καλό, φαινομενικά αντάξιό μου, με ενδιαφέρον και όρεξη για όλα, εγώ τι κάνω; Το διώχνω... Κρατιέμαι, πιέζομαι ακόμη κι αν νιώθω κάτι, έτσι ώστε να το κάνω να φύγει μακρυά μου, νομίζοντας πως δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μαζί μου... Και τι κρατάω στη ζωή μου; Τις σκιές! Είτε αυτό μεταφράζεται σε αυτούς που έχουν άλλη για "βασική" τους, είτε σε αυτούς που δεν ζουν καν στην ίδια πόλη με μένα, είτε σε... unavailable γενικότερα...
Και τον έχω εδώ να με αποκαλεί "αγάπη μου", να θέλει να κάνει τα πάντα μαζί μου, να θέλει να περνάει όλο του το 24ωρο αν γίνεται μαζί μου, να νευριάζει που δεν τον ακολουθώ σε όλα όσα θέλει και να του περνάνε τα νεύρα σε κλάσματα δευτερολέπτου, να μου αρέσει αλλά να μην θέλω να ενθουσιαστώ με όσα λέει και κάτι μέσα μου να "κρατάει πισινή", γιατί..."όταν νιώθεις, παίρνεις λανθασμένες αποφάσεις" - λόγια δικά μου 100% - και παράλληλα να μην αφήνω τον άλλον εκεί, σε σένα, να χαθεί... Να διατηρώ καθημερινή επαφή, να τον παίρνω όταν θέλω να μιλήσω σε κάποιον δικό μου, να του πω τα νέα μου και πόσο μου λείπει, να πάρω την ικανοποίηση πως είναι ακόμα εκεί και περιμένει - όσο γίνεται αυτό - και να κλαίω μόλις κλείνουμε επειδή δεν τον έχω δίπλα μου...
Τι κάνω Λ. μου; Αφήνω κάτι να χαθεί για κάτι που ποτέ δεν θα υπάρξει σε πραγματικούς χρόνους και δεδομένα; Για μία ιδέα, ένα όνειρο, ένα κάτι, άπιαστο; Χάνω την καθημερινότητά μου, χάνω το τρένο που δεν θα ξαναπεράσει από εδώ, για μία πτήση που αραιά και πού θα με ταξιδεύει; Αυτό ακριβώς κάνω! Αλλά γιατί; Μήπως είχες κι εσύ και όλοι δίκιο, πως επίτηδες διαλέγω ανθρώπους που δεν μπορώ να "έχω" γιατί φοβάμαι να είμαι με κάποιον; Και με τον Γ. αν είμασταν στην ίδια πόλη, λες πάλι κάτι να σκάλωνε; Δεν ξέρω... Νομίζω πως δεν μπορώ να ξανακάνω το βήμα να είμαι με κάποιον κανονικά... Φοβάμαι Λ. μου! Τρέμω μάλλον...
Και περνάνε οι μέρες και εγώ εκεί... Να περιμένω τηλέφωνό του κι όταν έρχεται να πετάω! Αν δεν έρθει μία μέρα; Εκεί να δεις... Που, επί της ουσίας, δεν μου προσφέρει κάτι... Δεν λέμε κάτι σημαντικό, απλά το πού είναι ο καθένας μας την δεδομένη στιγμή. Ασήμαντες λεπτομέρειες, ενώ ο άλλος θέλει να μάθει τα πάντα για μένα, για να μπορέσει να με καταλάβει...Πού είσαι ρε μωρό;;; Σε ήθελα εδώ!
Και σήμερα τον σκέφτηκα φίλη μου κολλητή, τον ξανασκέφτηκα εκεί που έλεγα πως μάλλον μου έχει κάνει ζημιά και βούρκωσα η αλήθεια είναι... Το σχέδιο πάνω μου μέσα σε όλα τα κινέζικα γράμματα έχει κι ένα ξεκάθαρο "Β" και το παλικάρι εδώ με ρώτησε αν επίτηδες το "κόλλησα" το Β πάνω στο σχέδιο, αν κάτι σημαίνει... Κι εντελώς αυθόρμητα μου βγήκε το "για να μην βγάλω τον πρώην μου ποτέ από πάνω μου"... Ειρωνία έτσι; Λες ρε μωρό να είναι για πάντα εκεί σαν το tattoo; ΠΑΝΤΑ; Δεν θέλω να είμαι για πάντα έτσι όμως, θέλω να ξαναφεθώ, να μην με νοιάζει τίποτα, να νιώσω... Και έρωτα και πόνο και δάκρυ και στενοχώρια. Αλλά και όλα τα καλά που συνεπάγονται όλα τα προηγούμενα... ΌΛΑ όμως!
Πού είσαι;;;
No comments:
Post a Comment