Μάζεψε τα πόδια και τα αγκάλιασε... Κι έμεινε έτσι κουλουριασμένη για πολύ ώρα, χαμένη στις σκέψεις της... Το μυαλό δεν μπορεί να το ελέγξει κανείς, δεν το περιορίζεις, πάει μόνο του όπου αυτό θέλει. Άκουγε "έτσι σε θέλω" και της ήρθε το πρόσωπό του στο νου... Μόνο αυτό, αλλά ήταν αρκετό για να χαλαστεί. Κι εκεί που χόρευε και διασκέδαζε με την ψυχή της, όλα γίνονταν μηχανικά πλέον... Έπαψε να το ζει, κι απλά το έκανε... Δεν ήταν πια εκεί, ήταν στο τότε, σε εκείνον, και - πάνω απ' όλα - δεν ήξερε το γιατί... "Αφού φτάσαμε ως εδώ, τέλειωσέ με μία κι έξω..."
Όταν βγαίνω με ζευγάρια - παντρεμένα ή μη - χωρίς να το θέλω, σε σκέφτομαι. Εμφανίζεσαι μπροστά μου και δεν σε διώχνει κανείς και τίποτα... Απλά στέκεσαι στην άλλη άκρη, απέναντί μου και με κοιτάς. Δεν μιλάμε ποτέ, δεν χαιρετιόμαστε καν, απλά υπάρχεις... Και με κοιτάζεις... Με βλέπεις σαν να μου λες "θυμάσαι;"... Κι εγώ, ναι, θυμάμαι! Κι ακόμα δεν μπορώ να χορέψω το τραγούδι μας... Μάλλον ΕΝΑ από όλα τα τραγούδια μας, γιατί είναι πολλά αυτά που μας ταίριαζαν!
Κι όλα και περισσότερο σφίγγω τα πόδια κοντά στο κορμί μου, για να νιώσω ακόμα πιο μικρή, ακόμα πιο αδύναμη, πιο μόνη ίσως... Τι να κάνω; Να του δώσω την ευκαιρία που μου ζητάει; Θα μπορέσει να σταθεί δίπλα μου όπως στάθηκες εσύ; Θα αντέξει; Μήπως φύγει με την πρώτη δυσκολία; Λες να μην βρω κανέναν να με ανεχτεί;;; Και πάντα να αναζητάω εσένα;;;
Άρχισα να τον σκέφτομαι κι όταν δεν είμαστε μαζί... Την πάτησα λες; Νομίζω το ελέγχω ακόμα. Στο κάτω-κάτω δεν του έχω πει κάτι, δεν τον αποκαλώ "γκόμενο" ούτε αυτό που έχουμε "σχέση", αλλά τι σημασία έχουν οι τίτλοι ε; Καμία απολύτως! Απλά στο παιδικό μου μυαλό με αγχώνουν... Γιατί μόνο μαζί σου ήταν σχέση. Πριν και μετά...τίποτα...χάος!...
Κάτι έλεγα τις προάλλες και συνειδητοποίησα πως πριν 10 χρόνια γνωριστήκαμε. Εκεί, στο ίδιο θρανίο που μας έβαλαν να κάτσουμε. Εγώ ήθελα να κάθομαι μόνη μου και σε έφεραν δίπλα μου... Πού να ήξερα και πού να ήξερες... Δέκα χρόνια στη ζωή μου... ΔΕΚΑ... Και επί 9, πάντα εκεί... Μου λείπεις ώρες-ώρες, αλλά ευτυχώς μόνο σαν παρουσία... Νομίζω τουλάχιστον... Ίσως μου λείπει κι η αγάπη σου... Κι ας μην ήταν ποτέ αρκετή, ήταν κάτι. Υπήρχε, ήταν δεδομένη. Όπως κι εσύ : πάντα δεδομένος! Πάντα...
No comments:
Post a Comment