On me!!!

Το έκανα επιτέλους! Με ζωγράφισα...πάνω μου! Θα με κουβαλάω για πάντα μαζί μου... Μόνο εμένα, μιας κι αυτό είναι το μόνο που έχω πραγματικά... 

Αυτός που μου το πρωτοέδειξε, το είχε για κάποια που πέρασε, στάθηκε, και βγήκε από την ζωή του, αλλά την αγάπησε παράφορα... Εγώ; Με αγαπώ παράφορα; Μάλλον... Η Λ. κάποτε μου είχε πει "Αν δεν έχεις ό,τι αγαπάς, αγάπα αυτό που έχεις" και την είχα ρωτήσει "Τι έχω;" και μου είχε απαντήσει όλο ζωντάνια πως έχω εμένα και πρέπει να μάθω να με αγαπάω...

Κι έμαθα, το έμαθα καλά αυτό... Σήμερα αντάλλαξα μία φρασολογία με κάποιον στην δουλειά, ερμόμενη από το "Οι γυναίκες δεν πονάνε" που γύρισε και είπε κάποια στιγμή... Και του είπα πως έτσι έλεγα κι εγώ κάποτε, μέχρι που πόνεσα όσο δεν πήγε άλλο... "Και ξέρεις τι γίνεται τώρα, έτσι;" τον ρώτησα. "Είναι σίγουρο πως δεν θα ξαναπονέσω ποτέ..." συμπλήρωσα! Κι έτσι είναι μάλλον...

Σε πήρα τηλέφωνο σήμερα, ενώ είχα πει πως δεν θα πάρω, για να δω πότε θα με έπαιρνες εσύ. Αλλά δεν άντεξα, άκουγα και την Mena στο αμάξι και συγκινήθηκα όσο να 'ναι... Και σε πήρα. Και ήσουν ούτε κρύο ούτε ζέστη. Κάτι άλλαξε; Ίσως... Ίσως και όχι, να ήταν απλά ιδέα μου. Το αν αλλάζει κάτι μεταξύ μας, το μαθαίνω τελικά όταν είναι πολύ αργά : όταν έχω ήδη φτάσει εκεί για σένα - μιας και άλλο λόγο δεν έχω πια! 

Έτσι είναι το παιχνίδι, οι κανόνες είναι γνωστοί από την αρχή και όποιος θέλει παίζει, σωστά; Κι εγώ ΘΕΛΩ και παίζω. Όταν πάψω να θέλω πια, θα σταματήσω. Το ίδιο κι εσύ...Και το ξέρουμε κι οι δύο αυτό... Ή μήπως όχι;;;