Πατέρα...

Ήταν μία από τις λίγες φορές που μπορώ να πω ότι πέρασα ωραία στο νησί! Είχα μαζί μου μια νέα φίλη, βρήκα την κολλητή μου, είδα τον μπαμπά μου, τον γιο μου... Δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο! Κι όμως δεν μπορώ να βγάλω αυτή την θλίψη από μέσα μου...

Μία θλίψη για το έρημο σπίτι... Για τα όνειρα ενός πατέρα που δεν του πραγματοποιήθηκαν... Ένα τόσο τέλειο σπίτι, μία βίλα για τα δεδομένα του νησιού - όπως μου έλεγαν όταν πρωτοπήγα - που ρημάζει μέρα με την μέρα... Η Ι. το είπε πολύ σωστά "είναι τραγικό τι σπιταρόνες έχουμε στον τόπο μας κι εμείς επιλέγουμε να ζούμε σε τρύπες στην Αθήνα"... Δεν έχει καθόλου μα καθόλου άδικο, αλλά...

Μετά στενοχωρήθηκα για τα όνειρα του πατέρα αυτού για την επιχείρηση... Βλέπει τους κόπους μιας ζωής ολόκληρης να πηγαίνουν χαμένοι και δεν μπορεί να μην θλίβεται. Άλλα τόσα χαμένα όνειρα... Πόσα πολλά μαζεύονται τελικά... 

Δεν θέλω να μου μιλάει για όλα αυτά, γιατί στενοχωριέμαι πολύ και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τον βοηθήσω. Μάλλον, μπορώ αλλά δεν θέλω, κι αυτό είναι χειρότερο... Κι όσο κι αν λέω πως οι γονείς είναι για να τους στενοχωρούν τα παιδιά τους και να τα συγχωρούν, δεν μπορώ να το εφαρμόσω στην δική μου περίπτωση... 

Μπαμπά λυπάμαι για όλα... Λυπάμαι που δεν πήγε τίποτα όπως το ήθελες... Λυπάμαι που σε απογοήτευσα τόσο πολύ... Λυπάμαι που δεν φάνηκα αντάξια των προσδοκιών σου... Λυπάμαι και για τους άλλους 2 που σε απογοήτευσαν το ίδιο... Ελπίζω να μας συγχωρήσεις κάποτε... 

Μπαμπά συγνώμη...

Marianne Faithfull - So sad

Countdown

"Βαρέθηκα! Τα βαρέθηκα όλα εδώ μέσα και θέλω να φύγω! Δεν μου δίνετε δικαίωμα καμίας απόφασης, ό,τι γίνεται δεν είναι δική μου επιλογή κι όμως εγώ υπομένω τις συνέπειες των αποφάσεών σας... Μέχρι πότε; 

Ποτέ δεν θα με αφήσετε να γίνω ανεξάρτητο τμήμα, πάντα θα υπάγομαι σε κάποια διεύθυνση, πάντα θα επιλέγει άλλος κι εγώ θα εκτελώ και θα λούζομαι τα όσα συνεπάγεται η όποια απόφαση άλλος παίρνει... Μέχρι πότε;

Καθημερινά κουράζομαι με μαλακίες και με τρέχουν όσα προκύπτουν που είναι καθαρη απόρροια προηγούμενων αποφάσεων. Δεν μπορώ άλλο, συγνώμη αλλά δεν μπορώ! 

Για 1000 γαμημένα ευρώ, που μπορώ να βρω κι αλλού, όχι δεν μπορώ άλλο να παίζω την μαριονέτα σας κι εσείς να νιώθετε ευτυχισμένοι νομίζοντας πως όλα δουλεύουν ρολόι! Γιατί ΤΙΠΟΤΑ δεν δουλεύει ρολόι! Σας αφήνω να νομίζετε πως όλα λειτουργούν σωστά για να μην διαμαρτύρεστε, αλλά επί της ουσίας, τίποτα δεν πάει καλά... Ούτε η φύλαξη, ούτε ο καθαρισμός, ούτε καν η συντήρηση, που την θεωρούμε standarάκι... Τ Ι Π Ο Τ Α  δεν πάει όπως θα έπρεπε και ποιός είναι υπεύθυνος; Εγώ! Που ουδέποτε αποφάσισα για τίποτα... Μέχρι πότε;

Κουράστηκα από αυτή την δουλειά... Να τρέχω όλη μέρα σαν τον πούστη και να μην αναγνωρίζεται απολύτως τίποτα! Φτάνει πια, δεν μπορώ άλλο... Στην τελική, δεν με νοιάζει! Ας πάρει φωτιά το κτίριο, δεν με απασχολεί... Όπως δεν νοιάζεται κανείς άλλος, έτσι δεν θα νοιαστώ κι εγώ... Και γιατί να νοιαστώ; Δικό μου είναι; 

... Νιώθω πως είναι η στιγμή που πρέπει να δράσω ρε γαμώτο! Τα μάζευα πολύ καιρό και τώρα θα κινητοποιηθώ! Δεν έχει να μου δώσει κάτι άλλο αυτή η δουλειά, οπότε πρέπει να φύγω άμεσα! 

Μόνη

Περπάτησα πάλι στο μονοπάτι της μοναξιάς χτες βράδυ... Στο δρόμο μου δεν βρέθηκε κανείς να μιλήσω ή απλά να κοιτάξω... Σπίτια όμορφα, γεμάτα, ευτυχισμένα, αλλά μόνο αυτά συνάντησα. Περνώντας απ' έξω τους, άκουσα χαρούμενες φωνές, τραγούδια, γέλια, αλλά και φωνές, καυγάδες, δάκρυα... Κανείς δεν είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος, είμαστε λίγο απ' όλα. 

Κάποιες μέρες άσπρο, κάποιες μαύρο. Ποτέ γκρι! Κανείς δεν συμβιβάζεται, γιατί δεν θέλει να το κάνει... 

... Το τηλέφωνο διακόπτει τις σκέψεις μου και την ησυχία του στενού... "Ναι, καλά είμαι" "Όχι δεν θα πάω, δεν έχω όρεξη" "Καλά να περάσετε, καληνύχτα" 

... Κάπου διάβασα πως όλοι μας γεννιόμαστε με ένα μαχαίρι στην καρδιά κι άλλοι το ξεπερνάμε άλλοι όχι. Σε κάποιους η πληγή θρέφει και σε κάποιους μένει πάντα ανοιχτή... Όσο το σκέφτομαι, όλο πιο λογικό μου φαίνεται... Τι θυμήθηκα τώρα... Την μαύρη εποχή που του φώναζα να το πιέσει όσο πιο βαθειά γίνεται, μπας και προχωρήσω στη ζωή μου! Κι όσο το αρνιόταν, αυτό έκανε τελικά! Κι έτσι προχώρησα(;)... 

Κι αν προχώρησα, πώς γίνεται κι είναι συνέχεια μπροστά μου; Με το απειροελάχιστο που συμβαίνει και μου μοιάζει οικείο, εκεί είναι κι αυτός και το μαχαίρι του... Πώς γίνεται λοιπόν; 

Πληγώθηκα, ναι πληγώθηκα! Πολύ! Βαθειά! Αλλά η ζωή προχωράει κι εγώ μαζί της κι έφτασα εδώ που είμαι : μακρυά από όσα μπορούν κάτι να μου θυμίσουν, σε ένα σταυροδρόμι με 3 μόνο κατευθύνσεις. Δεν έχει πίσω... Ο δρόμος που διέσχισα, έχει διαγραφεί... 

Νομίζω πως είμαι ολομόναχη και ουρλιάζω και κανείς δεν ενοχλείται, γιατί δεν υπάρχει κανείς! Πετάω ότι κρατάω στο δρόμο, στους τοίχους, προσπαθώντας να κάνω όση φασαρία μπορώ, προκαλώντας καποιανού παρατήρηση, απλά για να δω αν υπάρχει κανείς! Μάταια... Μόνη μου είμαι... 

Συνεχώς...

Ποιος δοκιμάζεται τελικά;;;

"Αισθάνομαι σαν να περνάω συνεχώς από δοκιμασία" είπες και δεν άντεξα... Ενώ είχα πει δεν θα κλάψω, να που κλαίω... Ποιος περνάει από δοκιμασία, μου λες;;; Εσύ ή εγώ;;;

Και καλά ήθελες να βοηθήσεις να βάλουν το σκάφος στη θάλασσα... Ποιος τα πιστεύει αυτά, μου λες;;; Να παίξεις θες, όπως σου αρέσει να παίζεις πάντα με τα σκάφη κι αυτό είναι όλο! Και καλά θες να βοηθήσεις τον αδερφό σου...

Και η μαλακία είναι πως σε πίστεψα στην αρχή, γιατί θυμήθηκα πως ο αδερφός σου δεν έχει φίλους, παρέες, οπότε μου "έσκασε" λογικό το να μην έχει κανέναν να τον βοηθήσει. Αλλά μόλις μου είπες πως είσαι για ποτό στο μπαρ "του φίλου του αδερφού σου" sorry αλλά τρελάθηκα!!

"Να που έχει φίλους τελικά" σου είπα και μου απάντησες πως είναι περήφανος όπως είσαι κι εσύ και δεν ξέρει να ζητάει βοήθεια, όπως ούτε κι εσύ δεν έχεις ζητήσει ποτέ. Και η σκέψη μου πήρε ήχο και σου είπα πως επειδή είσαι περήφανος, θα χάσεις εμένα... Κι εκεί άρχισε το πανηγύρι!

Κι ότι δεν θες να λες όσα νιώθεις, αλλά θεωρείς πως τα δείχνεις... Αλλά θα ήθελα πολύ να μάθω τι ΝΟΜΙΖΕΙΣ πως δείχνεις... Γιατί μάλλον στα έμαθαν λάθος καρδιά μου... Τα πάντα είναι θέμα επιλογών κι εσύ έχεις κάνει τις δικές σου...

Νιώθω λες και ο χρόνος παίζει το δικό του παιχνίδι, σαν να θέλει να με κάνει να αποφασίσω από τώρα... Και το ξέρω πως κάποια στιγμή θα φύγεις, αλλά επιλέγω να μην το σκέφτομαι. Αυτή είναι η δική μου επιλογή κι ας ξέρω πως είναι λάθος... Η δική σου επιλογή είναι εκεί, το μαγαζί σου και τίποτα άλλο! Και μου μιλάς για δοκιμασίες και θεωρώ πως έχεις θράσος! Αν δοκιμάζεται κάποιος στη σχέση αυτή, είμαι εγώ και η υπομονή μου! Πόσο θα αντέξω να με βάζεις μονίμως 2η προτεραιότητα...

Και στο είχα πει, πως με έχουν ξαναβάλει 2η προτεραιότητα και δεν μου άρεσε, αλλά μάλλον δεν με κατάλαβες... Δεν ξέρω τι να κάνω, ειλικρινά! Δεν ξέρω πώς να σου κεντρίσω το ενδιαφέρον, ώστε να νιώσεις πως με χάνεις και να χρειαστεί να "τρέξεις" λίγο... Και θα ήθελα να μπορέσω να το κάνω αυτό, απλά για να δω αν θα τρέξεις καν... Γιατί... "χάνομαι κι εσύ απλά κοιτάς" μωρό μου... Αυτό κάνεις δυστυχώς... Μόνο αυτό κάνεις...

SuperGirls don't cry...

Reamonn - Supergirl

My present, my memories and a movie

Σήμερα δούλευα στα παλιά μου λημέρια... Καλλιρόης και BP και parking εκεί που πάρκαρα παλιά... τότε που δούλευα στην τράπεζα και έμενα εκεί ακριβώς... Κι έκλαψα λίγο... Όχι για εκείνον, αλλά για το πόσο ευτυχισμένη ήμουν στην δουλειά εκείνη και πόσο σίγουρη ένιωθα... Πόσο πολύ μπορεί να μετανιώνει κάποιος για τις επιλογές του και για πόσο καιρό άραγε;;; Κάτι τέτοιες στιγμές, ακόμα το μετανιώνω και στενοχωριέμαι... Όσο παλιά κι αν είναι όλα αυτά τώρα πια, όσο μακρινά κι αν φαντάζουν, εγώ ακόμα μετανιώνω...

Και πήγαμε επίσκεψη στο βαφτηστήρι του και είδα για ακόμα μία φορά τις... οικογενειακές τους καταστάσεις και έπεσα πάλι σε σκέψεις... Είδα και το Four Christmases χτες και δεν μπορώ να πάψω να είμαι σε βαθειά απόγνωση... Το έργο ήταν για ένα ζευγάρι που είναι μαζί 3 χρόνια και από επιλογή δεν παντρεύεται. Δεν θέλει να θέσει τη σχέση του σε όρια και τίτλους, δεν θέλουν να κάνουν παιδιά κι απλά περνάνε τέλεια ζώντας μαζί και πραγματοποιώντας κάθε κοινή τους επιθυμία. Μέχρι που εντελώς κατά λάθος, τους τυχαίνει να περάσουν τις γιορτές μαζί με τους γονείς τους, που είναι χωρισμένοι, οπότε πρόκειται για 4 διαφορετικές εκδοχές εορτασμών.

Και τα αδέρφια του άντρα και η αδερφή της γυναίκας έχουν δική τους οικογένεια και παιδιά και η γυναίκα - σαν πιο συναισθηματικό όν - δεν αργεί να μπει στο τριπάκι αυτό και να νιώσει πως θέλει κι εκείνη να το ζήσει αυτό κάποια στιγμή στη ζωή της... Και ο άντρας, ενώ στην αρχή κάνει πίσω και δείχνει να την αφήνει να του φύγει, στο τέλος επιστρέφει και δηλώνει πως θέλει να δοκιμάσει μαζί της όλα αυτά που είχε απορρίψει : γάμο και παιδιά...

Δεν μπόρεσα να αποφύγω να σκεφτώ τον εαυτό μου... Πώς τα έχω τοποθετήσει όλα κάπου μακρυά μου, σαν να μην με αφορούν, σαν να μην πρόκειται να συμβούν ποτέ σε μένα και απλά παρατηρώ τις ζωές των γύρω μου όπως βλέπω τις ταινίες... Πόσο θέλω να τα ζήσω κι εγώ όλα αυτά; Κάποτε ήθελα... Κάποτε κόντεψα να πρωταγωνιστήσω σε ένα τέτοιο έργο...

Ίσως να είμαι ακόμα πληγωμένη κι επίτηδες να τα έχω θάψει όλα αυτά... Δεν ξέρω, αλήθεια δεν ξέρω και δεν το είχα σκεφτεί εδώ και πόσο; Πάνε 3 χρόνια νομίζω... Λίγο θυμώνω και λίγο θλίβομαι όποτε τα αναπολώ αυτά. Γιατί δεν τα αναπολώ στην πραγματικότητα, απλά τα ξεθάβω αραιά και πού... Απλά σηκώνω μία πέτρα και βρίσκω από κάτω της ερείπια... Πέρασε αυτή η απαίσια και τεράστια μπουλντόζα και τα ισοπέδωσε! Τι μπορεί να ξαναστηθεί πάνω τους; Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι, ειλικρινά... Και πόσος καιρός θα χρειαστεί μέχρι να τα ξαναπιστέψω και να τα ξανακάνω δικά μου όνειρα;;;

Λόγια...

Το είδα, με  ξ ε τ ρ έ λ α ν ε, το αντέγραψα και... here you are :

"Το ταγκό είναι μια θλιμμένη σκέψη που χορεύεται...

Είναι ένας καταδικασμένος έρωτας, μια αγάπη απαγορευμένη...   

Δυο βήματα μπροστά να φύγεις, να ξεφύγεις... Ενδοιασμοί;      

Ένα : Γυρίζεις πίσω...

Ξανά δύο βήματα, αποφασίζεις... Νοσταλγία; Ενοχές;          

Ένα βήμα στο χτες...          

Αναποφάσιστα λικνίζεσαι κι έτσι ποτέ σχεδόν δεν φτάνεις κι όλο πονάς και διστάζεις όταν χορεύεις ταγκό..."      

Μήπως να άρχιζα μαθήματα;;;

Καλή μας χρονιά!

Μετά από μία τέλεια Πρωτοχρονιά στην Β. Ευρώπη, επέστρεψα και μου κακοφαίνεται που δεν έχει χιόνι στους δρόμους, που δεν φοράω 3 παντελόνια και 2 μπλούζες και μπορώ να κυκλοφορώ χωρίς γάντια! Πραγματικά είδα και βίωσα πράγματα που απλά ΠΡΕΠΕΙ ο καθένας μας να τα δει έστω και μία φορά στην ζωή του. Με τον κατάλληλο εξοπλισμό, αντέχεται η παγωνιά κι άνετα απόλαυσα τις μέρες που βρισκόμουν εκεί. Κάθε πέρσι και χειρότερα, όπως λέει και το λολάκι μου.

Με τον Λαβ τα βρήκα απόλυτα, μία μέρα πριν το ταξίδι μας κι αυτό γιατί με εξέπληξε θετικά αυτή την φορά, χωρίς να το περιμένω. Εκεί που ήμουν σίγουρη πως θα ερχόταν όσο πιο αργά γινόταν για να ετοιμαστούμε για την πτήση, εκείνος ήρθε όσο πιο νωρίς μπορούσε! Έτσι είναι η αγάπη, υποθέτω. Μία μαύρο, μία άσπρο, ποτέ όμως γκρι, εκτός κι αν θες να συμβιβάζεσαι... Αλλά, αφενός είμαι πολύ μικρή για συμβιβασμούς κι αφετέρου έχω κάνει ήδη πολλούς! 

Ουσιαστικά αύριο ξεκινάει η νέα χρονιά, μιας κι επιστρέφω στη δουλειά, οπότε έστω και καθυστερημένα, παραθέτω τους στόχους μου για το 2010 :

1. Θα πάω - επιτέλους - γυμναστήριο.

2. Θα ασχοληθώ με τα δόντια μου και θα επισκεφτώ τον super ουάου οδοντίατρο, όσο κι αν τον φοβάμαι.

3. Θα κάνω όσες εξετάσεις χρειάζονται για να δω αν υπάρχει έστω και ένα καρκινικό κύτταρο στο σώμα μου. Με το να τις αποφεύγω επειδή φοβάμαι τα αποτελέσματα, δεν κερδίζω, μόνο χάνω.

4. Θα πάρω - επιτέλους - το πτυχίο μου.

5. Θα κάνω οικονομία για να αποταμιεύω περισσότερα.

6. Θα πάψω να παίρνω την δουλειά τόοοοοοοσο στα σοβαρά. "Η δουλειά είναι υπερεκτιμημένη" είπε ο Λαβ κι είχε απόλυτο δίκιο...

7. Θα ξαναρχίσω το διάβασμα. Πάντα μου άρεσε, απορώ γιατί το σταμάτησα...

8. Θα ασχοληθώ λίγο περισσότερο με την οικογένειά μου. Τώρα που δεν έχω πρόβλημα να συναντήσω τον πρώην, ίσως πηγαίνω πιο συχνά στο νησί. Ίσως...

9. Θα βρω - επιτέλους - ένα σπίτι και θα μείνω μόνη μου.

10. ... θα φροντίσω να πραγματοποιήσω ΟΛΑ τα παραπάνω!!!...

Ξεγελώντας τον εαυτό μου

Χριστούγεννα σήμερα κι όμως, όσο κι αν το παλεύω, δεν αλλάζει η ψυχολογία των τελευταίων ημερών... Πάνω που πήγε να φτιάξει και πήγα κι εγώ με την σειρά μου να πάρω λίγο τα πάνω μου, μπαμ! πέφτω πάλι κάτω... 

Μετά από όλο το άσχημο σκηνικό που δημιουργήθηκε την Κυριακή και βελτιώθηκε την Τρίτη, ήρθε το σήμερα για να διαπιστώσω πως δεν έχεις καταλάβει τίποτα! Ή δεν θες να καταλάβεις... Και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο...

Ξεγελάω την μοναξιά μου και συνειδητοποιώ ότι το κάνουν κι άλλοι γύρω μου! Ο αδερφός μου για να μην τον πειράξει το φτύσιμο της κοπέλας του χριστουγεννιάτικα, θα πάει σινεμά (!) με την μητέρα μας (!!!). Λες και δεν υπάρχουν τουλάχιστον 3 εναλλακτικές για το βράδυ των Χριστουγέννων... 

Μην θέλοντας να παραδεχτούμε πως δεν είμαστε στην τέλεια σχέση που πιστεύαμε - και είχαμε κάνει και όλους τους γύρω μας το πιστέψουν - κάνουμε το οτιδήποτε... Πόση μοναξιά κρύβει κάτι τέτοιο... Επιλέγουμε να απασχολούμε το μυαλό μας, να γεμίζουμε τον χρόνο μας με το οτιδηποτε - σημαντικό ή όχι - προκειμένου να μην πούμε αυτό που μας φοβίζει όσο τίποτα στον κόσμο : πως είμαστε μόνοι μας... 

Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά, κυρίως αυτές τις μέρες, αλλά δεν είναι όμορφα... Καθόλου όμορφα... Δυστυχώς τα Χριστούγεννα αυτά καταστράφηκαν και δεν μπορώ να το αλλάξω με τίποτα... Και δεν είμαι σίγουρη πως θέλω να πάω ταξίδι για την Πρωτοχρονιά... Έχω συνεχώς στο μυαλό μου πως όλο αυτό ήταν ένα ράγισμα που δεν θα ξανακολλήσει ποτέ... 

Αναμφισβήτητα σε αγαπάω, αλλά αγαπάω εμένα περισσότερο - νομίζω... Σαν να μην θέλω να έχει συνέχεια όλο αυτό, σαν να μην μπορώ να το ανεχτώ/αντέξω. Νιώθω πως μεγάλωσα και δεν μπορώ να αυτοτραυματίζομαι με τέτοια, όπως έκανα παλιότερα. Ίσως μεγαλώνοντας, να γίνομαι περισσότερο εγωίστρια - δεν ξέρω! Και είμαι σχεδόν σίγουρη πως αύριο που θα βρεθούμε, θα τα έχω ξεχάσει όλα αυτά και θα τα ξαναθυμηθώ την επόμενη φορά που θα κάνεις ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω την ημερομηνία, αλλά ξέρω πως υπάρχει ημερομηνία!

Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό, γιατί πίστευα πως δεν θα είχαμε ημερομηνία λήξης εμείς...

1000 νύχτες μακρυά σου τι κι αν πέρασα...

Μπορεί - σίγουρα!! - να μην είναι 1000 οι νύχτες, αλλά δεν μπορώ άλλο... Σε θέλω εδώ! ΤΩΡΑ! Προσπάθησα πολύ να σε μισήσω, αλλά δεν τα κατάφερα με τίποτα... Και με έλιωσες κυριολεκτικά όταν με πήρες χτες μέσα στην τρελή χαρά και μου είπες πως δεν θα αφήσεις να σε επηρεάσει η δική μου αρνητική διάθεση, αλλά εσύ θα είσαι όπως πάντα! Και σου απαντούσα στο τηλέφωνο και ούρλιαζες "μωράκι μου, αγάπη μου" και άλλα τέτοια, προσπαθώντας να φτιάξεις το κλίμα...

Και το καλύτερο από όλα το είπες στο λολάκι μου... "Πώς τα βλέπεις;" της είπες, "είμαι υποψήφιος για αποχώρηση;" και ήθελα τόσο πολύ να σε έχω δίπλα μου, να σε πάρω αγκαλιά και να μην σε αφήσω ποτέ! Ρώτησες την δική μου κολλητή αν σκοπεύω να σε χωρίσω... Δεν υπάρχει αυτό, απλά δεν υπάρχει!

Και το βράδυ, πριν κοιμηθώ, σου έγραψα πως κουράστηκα να προσπαθώ να σε μισώ... Γιατί σε αγαπάω ρε γαμώτο... Ό,τι κι αν κάνεις, εγώ σε αγαπάω... Περισσότερο από όσο φαντάζεσαι! Πολύ περισσότερο!

"Χίλιες νύχτες - Κυριάκος Κυανός"