Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

Πίνεις ένα γαμημένο βράδυ, μεθάς, ξεφεύγει η κατάσταση εντελώς, κάνεις ό,τι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς και μετά; Αφήνεις ένα σεβαστό χρονικό διάστημα, μαζεύεις όσο θάρρος χρειάζεται και απολογείσαι... Το αν θα γίνει δεκτή ή όχι η συγνώμη σου είναι ένα άλλο κεφάλαιο... Ένα τελείως διαφορετικό θέμα!

Κι ο καθρέφτης απέναντί σου σε κοιτάζει λυπημένα... Δακρύζει διαπιστώνοντας πως άργησες... Κι αν δεν άργησες, απλά δεν σου δόθηκε δεύτερη ευκαιρία. Δεν δίνεται πάντα σε όλους απλόχερα άλλωστε... Και γιατί να σου δοθεί; Την αξίζεις; Και σιγά, τι έζησες, τι υπάρχει να θυμάται κανείς; Μια εβδομάδα όλη κι όλη...Κι εσύ κι αυτός, τι έχετε να θυμάστε; Λόγια ήταν όλα, αέρας! Ok και μερικές στιγμές... Αυτός λιωμένος να σε ρωτάει "πού πάς, πού πας, πού πας" κι εσύ να πρέπει να ταξιδέψεις... Και μετά να σε ρωτάει αν υπάρχει λόγος να το ζήσει και πού θα βγάλει... Κι εσύ από την δική σου μεριά, να καίγεσαι για να τον κάνεις να μείνει στη ζωή σου, αλλά παράλληλα να ξέρεις πως... μάτια που δεν βλέπονται... Και κουβαλάς ούτως ή άλλως την απαραίτητη τρέλα, τσαντίζεσαι κιόλας, ζηλεύεις και τα διαλύεις όλα! Τι να μαζευτεί μετά και πώς;;;

Τα σπασμένα δεν ξανακολλάνει, αυτό είναι το πρόβλημά τους... Κι όσο κι αν νομίζεις πως τα μάζεψες όλα, ανακαλύπτεις συνέχεια κι άλλα κομματάκια... Αναρωτιέσαι τι είναι καλύτερο : αυτή η εκκωφαντική σιωπή ή μία απάντηση εντελώς απαξιωτική, αλλά δεν ξέρεις την απάντηση. Τι να σκέφτεται άραγε; Τι να του προκάλεσε η ξαφνική σου εμφάνιση; Του έφερε καμία ανάμνηση μπροστά του; Μήπως απλά προχώρησε; Διαπίστωσε πόσο μπορείς να ρίξεις τον εαυτό σου και σε άφησε πίσω; Μια βουτιά στις σκέψεις του να έκανες... Μόνο αυτό!

Όσες συγνώμες κι αν ζητήσεις, δεν ακυρώνονται όσα έγιναν! Δυστυχώς, ό,τι κάνουμε έχει το τίμημά του... Κι εσύ έπαιξες κι έχασες! Τουλάχιστον νιώθεις καλά μέσα στο πετσί σου, κάτι είναι κι αυτό, μην το προσπερνάς! Τότε γιατί δεν χαμογελάει ο καθρέφτης, θα μου πεις... Έτσι είναι αυτά... Καλά τα είχες θαμένα, ξανακάν'το λοιπόν! Μόνο εσύ ξέρεις τον τρόπο...

... και σε κάποιον γνωστό...

Φύγε... σου είπα... Είναι περίεργη η κατάσταση... Κι εσύ έφυγες... Τι άλλο να έκανες... Γνώρισες και τις 2 όψεις του νομίσματος, χωρίς ποτέ να το ζητήσεις και σου έπεσε βαρύ... Τρελή; Ναι είμαι! Παρανοϊκή κιόλας! Έτσι με γνώρισες, αυτό γούσταρες, αυτό σε έδιωξε... Γιατί; Κανείς δεν ξέρει...

Είναι τόσα πολλά τα φαντάσματα γύρω μου! Προσπαθώ να τα χώνω συνεχώς σε ένα σακί κι είναι τόσο άσκοπο, σαν να προσπαθείς να κρύψεις τους ανέμους : πάντα θα βρουν τον τρόπο να βγουν. Λένε πως πρέπει να βιώσω τον πόνο μου, να αφεθώ στη θλίψη μου, να βουλιάξω στο πένθος για να ξαναδώ λίγο φως στον μαύρο ορίζοντα. Τα πέρασα όμως αυτά! Τέλειωσα! Δεν γίνεται να πάω τόσο πίσω, απλά δεν γίνεται! Τι κι αν εκείνος με στοιχειώνει ακόμα; Τι κι αν οι πληγές δεν λένε να κλείσουν; Και πώς να δω το πρόβλημα απ' έξω, όταν όλα με αγγίζουν όπως το δέρμα τα οστά; Και ναι, δεν το ξεπέρασα ποτέ! Το ήξερα, σε μένα δεν έλεγα ψέματα! Ίσως μόνο σε μένα...

Επιλογή μου ήταν ο ψευτόκοσμός μου από την αρχή, remember? Όλο το καλοκαίρι ήθελα να τρέχω για να μην με προλάβουν οι σκέψεις μου... Την έτρεμα τόσο πολύ αυτή τη στιγμή... Μέχρι που ήρθες εσύ, ένα τέλειο πλάσμα... Δεν ζήτησες τίποτα κι έδωσες πολλά! Ξεκλείδωσες όσα κράταγα καλά φυλαγμένα και αντιδρώντας στην πίεση που τους ασκούσα τόσους μήνες, βγήκαν να με πνίξουν! Ούτως ή άλλως καταστρέφω ό,τι καλό μου συμβαίνει... πόσο μάλλον όταν με έχει ρίξει το αλκοόλ... Και το κακό δεν ήθελε πολύ να συμβεί...

Όλη η βραδιά ήταν ένα βατερλώ πραγματικά! Κόλλησα σε ένα γαμημένο τηλέφωνο που δεν χτύπησε ποτέ και τα κατέστρεψα όλα... Δεν φτιάχνεται; ρώτησε το φιλαράκι μου σήμερα... Δεν νομίζω... Όλα ήταν τόσο μαγικά από την αρχή, μόνο αυτό μπορεί να τα φτιάξει : η μαγεία... Ένα θαύμα... Μία σύμπτωση... Όλα όσα δεν πιστεύω ότι συμβαίνουν... Κι αν συνέβησαν μία φορά, αυτό ήταν και παέι τέλειωσε...

Θα ήθελα τόσο να σε ξανακούσω... Να μου την πεις, να πετάξουμε την μία ατάκα μετά την άλλη, να μου χαμογελάσεις, να με καρφώσεις και να μην το αντέξω και να χαμηλώσω το βλέμμα...

Ωδή στον άγνωστο αγαπημένο

... θα ήθελα τόσο να σε έχω εδώ μαζί μου απόψε... Κι ας μην κάναμε τίποτα απολύτως... Απλά να καθόμασταν αντικρυστά και να κοιταζόμαστε. Ή να έχω μαγειρέψει κάτι πρόχειρο και να τρώγαμε... Ή να βάζαμε λίγο κρασάκι να πίναμε στην βεράντα... Ή να χαζεύαμε αποβλακωμένοι το χαζοκούτι απέναντί μας και να με είχες αγκαλιά...

Ποτέ δεν με νοιάζει τι θα κάνουμε, μόνο να είμαστε μαζί! Πάντα έτσι ήμουν, δεν ζήταγα πολλά, έπαιρνα ακόμα λιγότερα... Σε ήθελα όμως πολύ απόψε, που ξημερώνουν τα γενέθλιά μου δειλά-δειλά! Να με ρωτήσεις πού θέλω να με βρει η αλλαγή της ημέρας... Όπως είχε κάνει εκείνος... "Πάνω στην μηχανή" να σου απαντήσω κι αυτό ακριβώς να κάνεις... Ήταν τα καλύτερα γενέθλιά μου τα προπέρσινα και τα χειρότερα ever τα περσινά... Ο άνθρωπός μου με άφησε ολομόναχη να πίνω σφηνάκια στην υγειά μου με τον barman! Πόσα σημάδια, πόσες καμπάνες είχαν χτυπήσει κι εγώ τις αγνοούσα συστημάτικά, ε;

Τελικά δεν έχουν καμία σημασία όλα αυτά! Πέρασαν, τέλειωσαν, ξεχάστηκαν(;)... Στον απολογισμό, κερδισμένη βγαίνω κι όχι χαμένη! Έγινα καλύτερος άνθρωπος, αν μην τι άλλο! Έπαψα να είμαι απαιτητική, σταμάτησα να βλέπω μόνο τον εαυτούλη μου, αγάπησα αληθινά κι ένιωσα πράγματα που δεν πίστευα πως υπάρχουν... Άρχισα να χαμογελάω συχνότερα, σταμάτησα να γκρινιάζω και να παραπονιέμαι, λύγισα στον πόνο, γονάτισα στην απογοήτευση, για να ξανασηκωθώ πιο δυνατή!

Δεν πίστευα πως θα ξανανιώσω για κανέναν, αλλά τελικά κι αυτό έγινε! Δεν σκεφτόμουν καν πως θα θελήσω κάποιον δίπλα μου καθημερινά ξανά, αλλά μόνο αυτό θέλω... Και ναι, εκεινος με σκότωσε, αλλά απόψε σε ήθελα μαζί μου, δίπλα μου για να σε χαζεύω! Να χαζογελάμε ή να μιλάμε σοβαρά, να ψευτομαλώνουμε ή να κάνουμε αγκαλίτσες, να κοιμόμαστε ή να κάνουμε έρωτα μέχρι το πρωί... καμία σημασία δεν έχει το τι!

Συνειδητοποιώ πως τόοοοοοσα χρόνια ψάχνω την αγάπη ασταμάτητα! Όλο λέω πως δεν κάνω εγώ για σχέσεις, αλλά μόνο γι' αυτό είμαι φτιαγμένη τελικά... Πληγώνομαι, αποφεύγω τις δεσμεύσεις όχι για τις υποχρεώσεις που σέρνουν μαζί τους, αλλά για το φορτίο που πάντα μου αφήνουν όταν λύνονται, κι όμως αυτό θέλω τελικά : έναν άνθρωπο δικό μου, τον άνθρωπό μου δίπλα μου, πάνω μου, μέσα στη ζωή μου να μπερδεύεται σε όλα, να κυκλοφορεί ελεύθερος και να με ταρακουνάει! Εσένα θέλω αγαπητέ άγνωστε και δεν θα σταματήσω μέχρι να σε βρω!

Τσαντίζομαι, παύω να πιστεύω σε συναισθήματα, αγάπες και λουλούδια κι όμως Π Ε Θ Α Ι Ν Ω για να τα έχω στη ζωή μου! Έχω απόλυτη ανάγκη να πιστεύω σε κάτι αληθινό και ζωντανό, να κοιμάμαι και να ξυπνάω δίπλα του, να είναι μόνιμα εκεί για μένα κι εγώ για εκείνον... Θέλω τόοοοοσο να πιστέψω πως η αγάπη Μ Π Ο Ρ Ε Ι να κρατήσει και να μείνει για πάντα! Πόσο είναι το πάντα; Όσο κι αν είναι, δεν έχει σημασία πια... Ένας φίλος είπε σήμερα πως είναι πολύ δύσκολες οι σχέσεις... Κι όμως είναι τόσο μα τόσο εύκολες τελικά! Αν θες, μένεις, αν δεν θες, φεύγεις, τόσο απλά! Όταν αρχίζουν τα ψέματα και το κρυφτό και οι τρέλες και οι καταπιέσεις, γίνονται όλα δύσκολα, κι όμως όλα αυτά είναι απόρροια του ότι απλά... δεν θες!

Δεν μου φέρθηκαν καλά αγαπητέ άγνωστε φέτος και δεν είχαν κανέναν απολύτως λόγο να μου το κάνουν αυτό... Και στη συνέχεια μου φέρθηκαν παραπάνω από τέλεια και πάλι χωρίς να έχουν κανένα απολύτως λόγο! Η διαφορά είναι πως οι μεν όφειλαν να με σεβαστούν και δεν το έκαναν, ενώ οι δε δεν είχαν καμία υποχρέωση απολύτως και το έκαναν αφιλοκερδώς. Είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν έχεις τελικά καμία αξία ή αν αξίζεις τόσο πολύ... Αλλά την αξία μου την ξέρω μόνο εγώ και κανείς άλλος! Μπορεί να μου την θυμίζουν ή να με κάνουν να την αμφισβητώ, αλλά εγώ πάντα ξέρω! Κι ο καθένας πάντα ξέρει για τον εαυτό του...

Κλείνει ένας απαίσιος χρόνος, ένα τρομερός κύκλος και αγωνιώ για την επόμενη μέρα. Ελπίζω να σε βρω αγαπημένε και να με βρεις κι εσύ και να είμαστε συνέχεια καλά. Μπορεί να μην σε διακρίνω αμέσως και το ίδιο μπορεί να πάθεις κι εσύ. Ίσως σε γνωρίζω ήδη ίσως να σε συναντήσω αύριο κιόλας! Όποιος κι αν είσαι, το ξέρω πως υπάρχεις εκεί έξω για μένα και θα συναντηθούμε κάποια στιγμή! Το καλοκαίρι αυτό ήταν μαγικό, με άλλαξε ακόμα περισσότερο, με απομάκρυνε απ' όσα με στενοχωρούσαν και μ' έφερε ένα βήμα πιο κοντά σου. "Είνα φοβερό το πόσο έχεις αλλάξει" λέει συνέχει η Ίζι και νομίζω πως την καταλαβαίνω πια.

Κι αν έχω αλλάξει, παραμένω η ίδια κατά βάθος νομίζω... Η ανόητη χαζορομαντική που θέλει να πιστεύει στην αγάπη και στον έρωτα, πως θα κρατήσουν για πάντα, πως αυτά γεμίζουν την ζωή μας, ότι καλά και τα ξενύχτια με τις φίλες και το γκομενίζειν, αλλά στο κρύο θες πάντα 2 τσέπες να βάλεις τα χέρια σου, στο κλάμα θες 2 χέρια να σου σκουπίζουν τα δάκρυα και στο γέλιο θες 2 μάτια να γελάνε μαζί σου!

Σε θέλω πολύ αγαπημένε άγνωστε, δεν σε ψάχνω, αλλά ελπίζω να με βρεις εσύ! Γνωστός ή άγνωστος τελικά, θέλω να με βρεις! Κι αυτή είναι η ευχή μου για τα γενέθλιά μου απόψε...

Μοναξιά...

Γρίφος - Stavento

Συναισθήματα

Δεν ξέρω τι και πώς αλλά την πάτησα νομίζω... Ερωτεύτηκα... Κάτω από τις πιο ακατάλληλες συνθήκες, εγώ πήγα και τσιμπήθηκα... Πόσο αστεία είναι η ζωή κάποιες φορές! Και πόσο επαληθεύεται αυτό που λέμε πως όταν κάνουμε σχέδια, ο Θεός σπάει πλάκα μαζί μας!

Και τι δεν είχα σκεφτεί στις αρχές αυτού του καλοκαιριού και πόσο διαφορετική με βρίσκει το τέλος του... Η νύχτα με την μέρα! Σε τι κατάσταση ήμουν και σε ποια είμαι; Πόσο ήθελα να μείνω μακριά από όλα τους και πόσο μέσα τους μπλέχτηκα τελικά; Για συναισθήματα μιλάω φυσικά! Αυτά που κλειδώνεις απ' έξω κι όμως μπαίνουν από την κλειδαρότρυπα...

Καλοκαιρινές ιστορίες... (;)

Περνάνε οι ώρες κι όλο και πιο κοντά έρχεσαι στην ώρα της συνειδητοποίησης πως όλα τέλειωσαν... Οι ιστορίες του καλοκαιριού μένουν για πάντα στις καρδιές μας, αλλά μόνο εκεί! Από την αρχή το ήξερες, γιατί στενοχωριέσαι τώρα; Σου λείπει, και; Τι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί; Δεν σκέφτεσαι λογικά, βάζεις πάντα το συναίσθημα πάνω από όλα και πνίγεσαι... Κι η ζωή προχωράει.

... Πάντα προχωράει η ζωή... Τραβάει το δρόμο της και αφήνει μαζί σου πίσω τις αποσκευές που σε βαραίνουν χωρίς να τις χρειάζεσαι. Ποιος επιλέγει όμως;

"Δεν ξέρω" - Αρβανιτάκη-Μήτσης

Just a dream...

Γιατί άραγε συμβαίνουν όλα αυτά; Ποιο είναι το σχέδιό Του αυτή τη φορά; Γιατί ξύπνησαν όλα αυτά τα συναισθήματα; Που δεν πίστευες ότι υπήρχαν καν... Γιατί κάνει ζέστη ξανά, εκεί που επικρατούσε παγωνιά; Ποιος ο λόγος;

Είναι τόσο απλά όλα! Δεν θες, κρατιέσαι με νύχια και με δόντια μακρυά από όλα αυτά που σε έχουν σκοτώσει κι όμως θα βρεθεί αυτός που θα σου κρατήσει το χέρι, θα σου μαζέψει τα μαλλιά από το κούτελο, θα σε αγκαλιάσει ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεσαι κι εσύ απλά θα λυθείς... Στα κλάμματα αρχικά, στην κυριολεξία τελικά! Θα πανικοβληθείς, θα τρομάξεις, θα θες να το βάλεις στα πόδια, αλλά τελικά θα το ζήσεις...

Κύκλους κάνει η ζωή και μας παρασέρνουν στις τροχιές τους! Κι όσο αποφεύγεις καταστάσεις, τόσο σου έρχονται καταπάνω σου! Ακολουθούμε ένα σχέδιο ή έχουμε ελευθερία κινήσεων; Είναι όλα προσχεδιασμένα τελικά; Να χτυπιέσαι και να πονάς και να θες να σταματήσει να αιμορραγεί η πληγή, αλλά να μην γίνεται και μετά από ένα διάστημα, τι; Όλα καλά ξανά; Πώς γίνεται; Πότε ξαναμάζειψες τα κομμάτια σου; Πού τα βρήκες; Πού ήταν, ήξερες; Ή μήπως σε βοήθησε κάποιος; Κι αυτός πού ήξερε πού ήταν και στα έδειξε;

Ένα όνειρο είναι όλο αυτό και φοβάσαι να ξυπνήσεις... Σαν ένα ταξίδι που δεν θες να τελειώσει, αλλά ξέρεις πως θα τελειώσει! Και η πραγματικότητα σε χαστουκίζει, αλλά δεν λες με τίποτα να ξυπνήσεις, αρνείσαι κατηγορηματικά...

This is just some trip that we are on
When the trip is over we will think of this
As someplace that we once beloved

Οι άντρες είναι πάντα παιδιά!

Οι άντρες μένουν πάντα παιδιά, λέμε μεταξύ μας οι γυναίκες και γελάμε! Τι γίνεται όμως όταν ΔΕΝ γελάμε πια; Όταν μας κουράζει τόοοοοοσο πολύ η παιδιάστικη συμπεριφορά τους και γίνονται τα νεύρα μας κρόσια; Όταν παύουν να είναι γοητευτικές οι παιδικές αντιδράσεις και τα ασαφή μηνύματα κι όταν αναζητάμε τις ξεκάθαρες απαντήσεις και ερμηνείες... Όταν δεν θέλουμε πια ένα παιδί δίπλα μας, αλλά έναν άντρα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κι όλα σε... βρέφη πέφτουμε...

Κουράστηκα! Πάλι νιώθω τόοοοοσο κουρασμένη που δεν την παλεύω πια! Για ποιο λόγο να ασχολείσαι, να πανικοβάλλεσαι, να αρχίζεις να αναζητάς καταστάσεις και συναισθήματα όταν όλα γίνονται καπνός; Όταν σου λένε τόσα ψέματα, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, που καταλήγεις να σκέφτεσαι πως δεν θες να ξαναπροβληματιστείς με τίποτα! Τίποτα ρε παιδί μου, να μην με νοιάζει τίποτα! ΤΙΠΟΤΑ!

Σε 2 ρόδες...

Ανέβηκα σε μηχανή σήμερα. Όχι ότι δεν το κάνω συχνά τελευταία, αλλά σήμερα σε σκέφτηκα... Φοβήθηκα πίσω από τον οδηγό και θυμήθηκα τις φορές - εκείνες τις ελάχιστες φορές - που είχα τρομάξει μαζί σου. Με κατέκλυσε εκείνο το συναίσθημα της απόλυτης ευτυχίας που ένιωθα και με έντονη ταχυπαλμία να με διακατέχει, σκεφτόμουν "ας σκοτωθώ τώρα, ας πέσουμε, δεν με νοιάζει γιατί νιώθω τόσο γεμάτη"... Από την μία ένιωθα πως δεν θα με πείραζε να πεθάνω με την αδρεναλίνη να ρέει στο αίμα μου κι από την άλλη, προσευχόμουν να μην πεθάνω ενώ είχε φτιάξει η ζωή μου τόσο πολύ! Ανάμικτα συναισθήματα, μπερδεμένες σκέψεις...

"Θα χρειαστεί να καλέσεις τον μπαμπά μου να του πεις πως είμαι νεκρή" σου έλεγα όποτε σε έπιανε η τρέλα σου πάνω στη μηχανή κι ηρεμούσες στο δευτερόλεπτο! Ήταν τόσο αστεία αυτή σου η άμεση αντίδραση... Περνάγαμε καλά, έτσι δεν είναι;

Anyway, δεν έχουν σημασία όλα αυτά, τέλειωσαν, ξεχάστηκαν, έφυγαν μακριά! Πάμε γι' άλλα! Είναι αυτές οι αναμνήσεις μόνο που δυσκολεύονται να βγουν από την μνήμη μου και σε φέρνουν μπροστά μου. Όχι συχνά, αλλά σε φέρνουν... Έχω φύγει τόοοοοοσο μακριά όμως... Δεν νιώθω πως έχουμε τελειώσει, τουλάχιστον όχι στο 100% του, αλλά συνεχίζω κι απομακρύνομαι. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν θα μάθει! Ποτέ!

Δεν ξεχνάω, απλά δεν θέλω να θυμάμαι!

Και δεν έτυχε, δεν έγινε σιγά-σιγά, έτσι για να ξέρεις. Απλά ξύπνησα μια μέρα και συνειδητοποίησα πως μου τέλειωσε, εσύ μου τέλειωσες... Αποφάσισα εκείνο το πρωί να αφεθώ και να περπατήσω σε έναν ψευτόκοσμο και να μην σταματήσω να περπατάω - να τρέχω!! - μέχρι να μην μπορώ άλλο πια! Δεν αφήνω το μυαλό να σε σκεφτεί καν...

Μιλάω πια κανονικά για σένα, για μας, τι έγινε, πώς, γιατί κτλ. Δεν δακρύζω, ούτε καν βουρκώνω, μόνο εκνευρίζομαι! Σκέφτομαι πως την πιο δύσκολη στιγμή, φάνηκες τόσο λίγος, τόσο μικρός... Πού ήταν ο άντρας που γνώρισα, λάτρεψα, ερωτευόμουν καθημερινά και στο τέλος, τον αγάπησα; Ξέπεσες μέσα μου, σε απομυθοποίησα εκείνη τη μέρα, σε εκείνη τη σκάλα, εγώ πάνω, εσύ κάτω, να μην ξέρεις τι να πεις, τι να κάνεις, πώς να συμπεριφερθείς... Δεν ήσουν αυτός που ήξερα τόσο καιρό, σίγουρα δεν ήσουν!

Κι είπα προχώρα, ξημέρωσε, ξύπνα! Κι αυτό έκανα : ξύπνησα! Περνάω όσο καλύτερα μπορώ, διασκεδάζω με την ψυχή μου, κοιμάμαι λίγο, πίνω πολύ, ρουφάω την κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία μου... Ερωτεύομαι από την αρχή... τη ζωή, τη ζωή μου! Και περνάνε οι μέρες, οι μήνες, πριν ένα μήνα ακριβώς σε είδα για τελευταία φορά και αυτή την ανάμνηση θέλω να κρατήσω : εσένα στα μαύρα σου τα χάλια απεγνωσμένα να προσπαθείς να διατηρήσεις μία φιλική σχέση, εμένα στα καλύτερά μου να προσπαθώ να σε αποφύγω.

Πέρασαν τα γενέθλιά σου και ούτε μήνυμα δεν σου έστειλα... Δεν είμαστε φίλοι κι ούτε θα γίνουμε ποτέ... Ελπίζω να το πήρες το μήνυμα... Και, για να μην παρεξηγιόμαστε, δεν έχω ξεχάσει τίποτα, απλά δεν θέλω να θυμάμαι πια... Ξέρεις την διαφορά;;;

Έλλη Κοκκίνου - Ερωτεύτηκα