Καθαρά Δευτέρα σήμερα... Πέρσι μου ακύρωσε τα σχέδια που είχα τελευταία στιγμή, γιατί ήθελε να "μείνει μόνος"... Φέτος δεν έκανα κανένα σχέδιο, πήγα όπου με κάλεσαν. Αν πέρασα καλά; Αρκετά καλά θα έλεγα, αλλά μονίμως κάτι λείπει ρε γαμώτο!
Και τώρα, επιστρέφοντας σπίτι, νιώθω σαν να είμαι στο ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ σημείο που ήμουν πέρσι : το μηδέν... Τίποτα σταθερό στη ζωή μου, κανένα σημείο αναφοράς, όλα κινούνται με την φορά του ανέμου... Φτερό στον άνεμο κι εγώ!
Δίνω τόσο μεγάλη σημασία στα λόγια των άλλων, με έπεισαν πως μόνη μου τα καταστρέφω όλα συνεχώς και τώρα που θέλω κάτι να πάει καλά, κρέμομαι από τα χείλη τους κυριολεκτικά και μπλοκάρω! Να είμαι ήρεμη, να μην βγάλω τον πανικό στον άλλον, να κάνω υπομονή, να μην τον τρομάξω, να κάνω κίνηση αφού θέλω, να περιμένω από εκείνον το βήμα... Λόγια, λόγια, λόγια τόσο αντίθετα μεταξύ τους! Ο καθένας μιλάει με βάση τις δικές του εμπειρίες και το αποτέλεσμα είναι να μην κάνω τίποτα...
Έχασα την πίστη σε μένα, χάθηκα κάπου ανάμεσα στην απέραντη μοναξιά μου και στα λόγια των τρίτων... Κι είχα πει στον εαυτό μου αυτή τη φορά να μην ακούσω κανέναν ρε γαμώτο! Πώς την πάτησα έτσι;;; Μήπως έχουν δίκιο, γι' αυτό τους ακούω;;; Μήπως όλα ξεκινάνε από το ότι δεν με αγαπάω αρκετά τελικά;;; Αυτό που ξέρω είναι πως τα έχω βαρεθεί όλα! Θέλω κάτι καινούργιο επιτέλους, ΑΥΤΟ το καινούργιο, αλλά έχω παγώσει και θα χαθεί...
Παρασύρθηκα... Δεν έδειξα αντίσταση και με τράβηξαν στο δικό τους δρόμο... Άφησα τους άλλους να κινούν τα νήματα και σαν μαριονέτα χόρεψα στο ρυθμό τους... Ατέλειωτες ώρες στη δουλειά; Ναι, αν αυτό θέλετε! Ούτως ή άλλως δεν έχω και κάτι άλλο να κάνω... Και τους άφηνα να με κινούν... Μέρες, μήνες ατέλειωτους έτρεχα κι έτρεχα για να τα προλάβω όλα, να είμαι παντού, να μην παραπονεθεί κανείς, ούτε για μια στιγμή!
Μέχρι που τον γνώρισα κι άρχισε το μυαλό να παίζει επικίνδυνα παιχνίδα... Θέλω τόσο πολύ να τον μάθω, να γίνει μέρος της ζωής μου, να τον αφήσω να κρατήσει την ζωή μου στα χέρια του... Περνάνε οι ώρες, τα λεπτά και δεν σταματάω να τον σκέφτομαι... Και ξαφνικά αντιδρώ στα νήματα, δεν συμφωνώ μαζί τους πια, με σέρνουν για να πάω όπου θέλουν... Η μαριονέτα βρήκε λόγο να ζήσει και θέλει να ελευθερωθεί!
Αντιδρώ, φέρνω αντιρρήσεις, ακούω παράπονα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον! Το αίμα ξανακυλά μέσα μου, οι καμπάνες ηχούν ακόμα, ξημέρωσε!!!
Μόνο να τον κρατήσω στη ζωή μου, να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου, αυτό θέλω!!! Μπορώ;;; Μπορώ να βρω τον τρόπο;;; Εγώ, μια απλή μαριονέτα...
"Είσαι ερωτευμένη;" με ρώτησε η μητέρα μου χτες και της απάντησα αρνητικά, προσθέτοντας πως είναι καλύτερα έτσι, χωρίς μπελάδες, χωρίς ρίσκο, ήρεμα και ήσυχα, εκείνη όμως μου είπε να τον σχολάσω... Και στο σημείο ακριβώς που είχα καταλήξει πως είναι πιο ανώδυνα έτσι, δεν μπορείς να χάσεις τίποτα από τον εαυτό σου, δεν θα σε πονέσει κανείς ξανά... ήρθε το σήμερα να τα ανατρέψει όλα!!!
... ενώ είχα μελαγχολήσει από την βροχή και σκεφτόμουν διάφορα παλιά και - κανονικά - ξεχασμένα, μπήκε στο μαγαζί! Ήταν ψηλός, μούσκεμα, με μπουφάν μηχανής, αδιάβροχα και κράνος. Μόλις το έβγαλε, άκουσα την μουσική να παίζει!!! Σαν τις ταινίες πραγματικά, που μπαίνει αυτός ο άγνωστος στο χώρο σου και τραβάει τα βλέματα και... τα πουλιά κελαηδούν ξαφνικά! Ήταν απίστευτο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάζω! Δεν με αναγνώριζα ειλικρινά! Πόσο μάλλον όταν μου έπιασε κουβέντα!
Πόσο καιρό είχε να συμβεί αυτό, μου λες; Να δω κάποιον, να μου αρέσει τόσο και να κολλήσει κι αυτός! Τρελάθηκα σου λέω! Και παίξαμε κι ένα παιχνιδάκι, που κατέληξε να μου δώσει την κάρτα του και να περιμένει να τον πάρω! Όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!!!
Αχ φίλη μου, να ήσουν από μια μεριά να με έβλεπες... Θα ομολογούσες πως είχες καιρό να με δεις έτσι και θα είχες δίκιο, τόσο μα τόσο δίκιο... Δεν με αναγνώριζα! Δεν ντρεπόμουν, τον πλησίαζα, προσπαθούσα να του μιλήσω, να μάθω ότι μπορούσα κάτω από την ομπρέλα της διακριτικότητας που έπρεπε να διατηρηθεί, απίστευτη βραδιά, πραγματικά απίστευτη!!!
Δεν ξέρω τι είναι αυτός, δεν έχω ιδέα τι κουβαλάει μέσα του, αν είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας της γης ή θα γίνει ο πατέρας των παιδιών μου! Αυτό που σκέφτομαι και χαίρομαι ειλικρινά, είναι το πόσο μπορεί να διαψεύσει το σήμερα αυτό που χτες είχα δεδομένο : δεν πίστευα ποτέ πως θα πάθαινα τέτοια πλάκα με κάποιον που θα είχε το θάρρος να κινηθεί όσο γρήγορα χρειαζόταν! Αφενός, λες να υπάρχουν άντρες τελικά; Κι αφετέρου, μπορώ να νιώσω ξανά;;;; Ίσως αυτό είναι το σοκαριστικό της αποψινής βραδιάς, όσο θλιμμένο συμπέρασμα κι αν μοιάζει...
"Μόνο μην σε πιάσουν οι θύμησες και κλειστείς στον εαυτό σου" μου είπε η Ν. το μεσημέρι. Τι να μην με πιάσουν, όταν είναι συνέχεια εκεί... Ποιον κοροϊδεύω, μου λες; Εμένα και μόνο εμένα! Συνέχεια και ασταμάτητα!
Γνώρισα κάποτε έναν άνθρωπο διαφορετικό από όλους τους άλλους που ήξερα, ένα πλάσμα απίστευτο, έναν άντρα κρυμένο στο σώμα ενός παιδιού, κάποιον τόσο χαμογελαστό όσο εγώ, που έλεγες πως τίποτα δεν μπορεί να τον χαλάσει ή... κρύβεται πάρα πολύ καλά. Τον άφησα να με ταξιδέψει στο όνειρο κι ας γνώριζα πως θα γύριζα πάλι στο μηδέν, απ' όπου ξεκινούσα... Με γοήτευσε, με κέρδισε, σχεδόν του ανοίχτηκα κιόλας και ταξίδευα, όλο ταξίδευα...
Πήγα παντού! Χάθηκα σε σοκάκια χιλιοπερπατημένα, που μόνο ασχήμιες είχαν να μου θυμίζουν και μου τα γέμισε χρώματα! Άνοιξα κουτιά από Πανδώρες που πίστευα πως έχουν θαφτεί για τα καλά! Κολύμπησα σε πελάγη που με είχαν πνίξει και δείλιαζα να τα πλησιάσω! Ονειρεύτηκα θάλασσες και καλοκαίρια, εκεί που έβλεπα συνεχώς εφιάλτες! Κι ήταν την στιγμή που ξύπνησα, όταν τον έδιωξα...
"Δεν μπορείς ούτε στα μάτια να με κοιτάξεις" έλεγε κι είχε τόσο μα τόσο δίκιο! Δεν το παραδέχτηκα τότε, αλλά φοβήθηκα, επέστρεψε η σκιά στο βλέμμα μου και φοβόμουν μην την διαβάσει... Εκεί που έλεγα "πάντα καλά είμαι εγώ" στο τι κάνεις που με ρώταγε, δεν το πίστευα πλέον και δεν ήθελα να το καταλάβει... Και τον έδιωξα!
... αλλά αυτός γύρισε... Και πέρασαν άλλα τόσα αξημέρωτα ξημερώματα να μας βρίσκουν μαζί... Ένιωθα τόσο σίγουρη για όλα πια, πάταγα γερά στα πόδια μου και ήθελα να πετάξω μαζί του, αλλά πάλι δεν του άνοιξα να μπει, όταν έφτασε στο χαλάκι μου. Κι αυτή την φορά, έφυγα εγώ... Αθόρυβα, μέσα στη νύχτα, πριν με πάρει χαμπάρι... Και νόμιζα πως δεν με κατάλαβε, αλλά ήρθε για ερωτήσεις που ζήταγαν απαντήσεις. "Φοβήθηκα" ψέλλισα, "δεν είσαι σταθερός για να με αντέξεις"...
Κι έτσι ήταν δυστυχώς... Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί ποτέ αναμφισβήτητα και το έδιωξα... Γύρισε και το άφησα να φύγει μακρυά, το άφησα ελεύθερο... Ήταν ένα σκαλοπάτι για μένα, ένα χέρι να με βγάλει από το βούρκο και επέλεξα να πνιγώ... Δική μου επιλογή όλα! Δικό μου το παιχνίδι, δική μου και η ήττα, γιατί τότε μου λείπει; Γιατί ζηλεύω; Όταν αφήνεις κάποιον ελεύθερο, ξέρεις πως θα πετάξει μακρυά... Κι αυτό έκανε κι αυτός.
Και μου λείπει τόσο πολύ τελικά! Θεωρούμε τόσα πράγματα δεδομένα, και πονάμε όταν τα χάνουμε, αλλά έτσι είναι η ζωή και πρέπει να το πάρω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ χαμπάρι! "Δουλεύεις;" με ρώταγε και του απαντούσα θετικά κι ήταν κάπου και τα έπινε και πήγαινα μετά να τον βρω... Και μόνο όταν μου είπε πως θα φύγει, ελευθερώθηκα, τον θεώρησα ακίνδυνο και αφέθηκα, αλλά μας έμεναν μόνο μερικά λεπτά... Αυτό κράτησα τελικά : τα τελευταία μας λεπτά... Ένα βράδυ από αυτά που βγαίνεις για ένα μόνο ποτό και χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου για να επιστρέψεις σπίτι σου!
Κι αν όλα φαίνεται να του πηγαίνουν καλά, κι αν επιλέγει να μην επιστρέψει τελικά, εγώ χαίρομαι ειλικρινά! Κι ας τον έχασα/έδιωξα εγώ... Ήταν το σκαλοπάτι μου, αλλά ήταν σκωροφαγωμένο και αν τον κράταγα, θα σκοτωνόμασταν κι οι δυο... Και ξέρω καλά, πως όσες φορές κι αν ξαναδιασταυρωθούν οι δρόμοι μας, στα ίδια μέρη θα πηγαίνουμε και στο ίδιο σημείο θα τον διώχνω ξανά και ξανά... Γιατί... την πρώτη φορά είναι λάθος, την δεύτερη όμως είναι επιλογή και το ξέρω πως θα το επιλέγω συνέχεια... Κι ας μην καταλήγει πουθενά... Κι ας μην έχει "πιο κάτω από εδώ"...
Μιλούσα με ακόμα έναν τυχαίο που υπάρχει στη ζωή μου προχτές το απόγευμα και με ρώτησε "τι θα τα κάνεις τόσα λεφτά, μου λες;" σχολιάζοντας τις πολύωρες εργασίες μου και το σκεφτόμουν μέχρι το βράδυ. Ένα τίποτα, ένας γνωστός-άγνωστος με επηρέασε τόσο που τον κράτησα στη σκέψη μου τόσες ώρες...
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα βγήκα στην Εθνική για να γυρίσω σπίτι μου. Σε μια ανάποδη στροφή, ένα αμάξι άρχισε να φέρεται περίεργα. Έμοιαζε να κινείται εκτός ελέγχου κι άρχισε να χτυπάει στα διαχωριστικά κάγκελα, ξανά και ξανά. Η οδηγός φαινόταν πανικοβλημένη, να μην ξέρει πώς να το κάνει να σταματήσει κι όμως το όχημα συνέχιζε να χτυπάει στα σίδερα. Η τελευταία κρούση ήταν τόσο δυνατή, που το έστειλε στη διπλανή λωρίδα! Ερχόταν ένα άλλο αμάξι και μόλις το είχε προσπεράσει, όταν το πρώτο το πέτυχε στην πίσω αριστερή του γωνία, με αποτέλεσμα να το στρίψει και να μείνει κάθετα στο δρόμο! Το πρώτο όχημα καρφώθηκε στην πόρτα του οδηγού του άλλου και σέρνονταν μαζί για κάμποσα μέτρα, μέχρι που τελικά μηδενίστηκε η φόρα του και σταμάτησαν...
Οι οδηγοί βγήκαν έξω, στην αρχή εκνευρισμένοι, φώναζαν, έβριζαν την υπαίτια, έπειτα σοκαρισμένοι και τέλος ευγνώμονες προς τα Θεία που παρέμειναν αρτιμελείς μετά από τέτοια κρούση... Ήρθε η αστυνομία κι έκλεισε όλη την Εθνική για να μην πέσει κανείς πάνω στο τρακαρισμένα οχήματα, καθώς είχαν καταλήξει σε νεκρό σημείο μετά από κλειστή στροφή και το όλο ατύχημα θα μπορούσε να συνεχιστεί, προκαλώντας ενδεχομένως και θανάτους... Μετακινήθηκαν στην δεξιά λωρίδα και περίμεναν ο καθένας την δική του Οδική.
Το πρώτο αυτοκίνητο ήταν το δικό μου... Η αστυνομία είπε πως είχαν πέσει λάδια στην άσφαλτο, καθώς είχαν συμβεί άλλα 3 ατυχήματα στο ίδιο σημείο εκείνο το βράδυ... Ήμουν ολομόναχη στο κρύο κι αφιλόξενο περιβάλλον της Εθνικής, στο άλλο αμάξι ήταν ένα ζευγάρι κι ήρθαν και 2 φίλοι τους. Ένα άγνωστο αμάξι με δύο παλικάρια σταμάτησε και με ρώτησαν αν ήμουν καλά. Είχε ανοίξει η μύτη μου κι έκλαιγα κι όπως σκούπιζα τα μάτια μου, χωρίς να το καταλάβω, είχα μεταφέρει τα αίματα σε όλο μου το πρόσωπο... "Καλά είμαι" ψιθύρισα αλλά στην πραγματικότητα δεν ήμουν... Δεν το πίστευα όλο αυτό που είχε συμβεί, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το αμάξι είχε αντιδράσει έτσι, πώς μου ήταν αδύνατον να το επαναφέρω στην πορεία του! Έκλαιγα ασταμάτητα κι ένιωθα τόσο μόνη μου... Και το χειρότερο απ' όλα, δεν είχα και κανέναν να πάρω τηλέφωνο... Από τη μία σκεφτόμουν πως ήταν αργά για να καλέσω κάποιον φίλο κι από την άλλη θα με πλήγωνε το να απαντούσε κάποιος και να μην ερχόταν τελικά... Θα μου πεις, τι να έρθει να κάνει, ε; Δεν ξέρω, τίποτα πιθανότατα, απλά θα είχα κάποιον δίπλα μου...
Πόσο τραγικό και αξιολύπητο μπορεί να είναι, που χάρηκα όταν ήρθε η δική μου Οδική! Σαν να ήρθε ο αδερφός μου ένιωσα και δεν ήταν παρά ένας ακόμα άγνωστος... Έχω γεμίσει την ζωή μου με αγνώστους, εγώ το έκανα όλο αυτό! Κι οι γνωστοί, είτε είναι μακρυά, είτε πολύ απασχολημένοι με τις ζωές τους και καλά κάνουν! Εγώ φταίω... Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και... δεν έχω κάποιον να πάρω τηλέφωνο όταν τρακάρω... Και ναι, τι θα τα κάνω όλα αυτά τα λεφτά, πόσο δίκιο είχε εκείνος ο τυχαίος! Θα φτιάξω το αμάξι εν προκειμένω, αλλά επί της ουσίας, τι θα τα κάνω;
Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ... Με πήγε σπίτι ο οδηγός της Οδικής ξημερώματα και έβαλα ένα ποτό να με χαλαρώσει, αλλά μόνο χειρότερα με έκανε! Σκεφτόμουν τα πάντα... Την ζωή μου, πώς έχει γίνει, τους τρελούς ρυθμούς που έχω δημιουργήσει, την απίστευτη κούραση που με καταβάλλει συνεχώς, τα όνειρα που δεν με αφήνουν να ξεκουραστώ ακόμα κι όταν μπορώ, εκείνον... Εκείνον σκεφτόμουν και την ώρα ακριβώς που το αμάξι άρχισε να μην με υπακούει... Έπαιζε στο ραδιόφωνο τα "λόγια κομμάτια" και τραγουδούσα μαζί με τον Εκείνον κι Εκείνον... "Δεν είναι που όλα πήγαν στραβά... τα λόγια που πίστεψες δεν θες να θυμάσαι...". Δεν θέλω να θυμάμαι άλλο πια, θέλω να ξυπνήσω και να είμαι λευκή σελίδα, να μην έχει συμβεί τίποτα, να μην έχω ζήσει τίποτα, κενό!
Φοβάμαι να οδηγήσω από προχτές... Μπαίνω σε αμάξι και τρέμουν τα πόδια μου, νιώθω συνεχώς πως το αμάξι γλυστράει και το ζω ξανά και ξανά από την αρχή... Θέλω κάποιον να με πάρει αγκαλιά και να μου πει πως θα μου περάσει, αλλά αυτός ο κάποιος όλο και απομακρύνεται νομίζω... Κουράστηκα να τα περνάω όλα μόνη μου, αυτό το σακίδιο στην πλάτη μου γέμισε θαρρείς και πρέπει να τα πετάξω όλα και να επιλέξω τι θα βάλω μέσα από την αρχή.
Κάποια με διάβασε σήμερα... Την έφεραν για να με ψυχολογήσει, έτσι μου είπαν και πήγα για το χαβαλέ... Κι άρχισε από το ζώδιο και ωροσκόπο, συνέχισε βλέποντας την παλάμη μου και κατέληξε με το πρόσωπό μου και τα στοιχεία του, που δείχνουν τα αδύναμά μου σημεία. Δεν το πίστευα πόσα φαίνονται και μιά άγνωστη μπόρεσε να τα δει, απλά δεν το πίστευα!
"Βάζεις πόρτες" είπε "εμπόδια και θες να τα περάσουν". "Έχεις την πρώτη πόρτα κι όποιος την περάσει, του λες πως ξεκινάει ο αγώνας, αλλά θα παιχτεί όπως θες εσύ, μόνο και μόνο για να δεις αν θα περάσει και την δεύτερη πόρτα και μόνο τότε ανοίγεσαι"... Δεν μπόρεσε να δει πως παλιά είχα μόνο μία πόρτα.... Δεν ήμουν έτσι ρε γαμώτο, δεν τα μέτραγα όλα τόσο πολύ, έπαιζα, διασκέδαζα, πέρναγα καλά, δεν προσποιόμουνα... Δεν έχτιζα ψηλούς τοίχους, δεν έβαζα τρικλοποδιές, δεν ήμουν δύσκολη... Πώς έγινα έτσι και πότε;;; Κι αν κανείς δεν βρεθεί να περάσει τις πόρτες;;;
Νιώθω τόσο χαμένη, σαν φτερό στον άνεμο! Κάτι γίνεται, με συνεπαίρνει για λίγο, ξεχνιέμαι, νομίζω πως περνάω καλά και μετά εξατμίζεται και νιώθω χειρότερα... Δεν ξέρω τι θέλω, τι νιώθω, τα αφήνω όλα να περνάνε απλώς και να μην με αγγίζει τίποτα... Λίγο δέρμα πιάνουν όλα και γεμίζω γρατζουνιές, αλλά μέχρι εκεί! Τίποτα δεν φτάνει στην ουσία μου, τίποτα δεν μπαίνει μέσα... Τι θέλω; ΤΙ ΘΕΛΩ;;; Τι ψάχνω, ξέρω;;;
Και μ' έχει κουράσει τόσο μα τόσο πολύ όλη αυτή η ανάλυση της ανάλυσης της ψυχοσύνθεσής μου και θέλω απλά να μείνω πίσω, να κάτσω για λίγο να πάρω μια ανάσα, να ξεκουραστώ, μόνο αυτό χρειάζομαι τελικά! Μαζεύτηκαν τόσα πολλά σπασμένα που δεν ξέρω αν μου έχει μείνει κάτι να κρατηθώ πλέον... Κάτι γερό, κάτι σταθερό, μία βάση γερή, αυτό χρειάζομαι, αλλά όλα καταρρέουν όπου κι αν κοιτάζω! "Δεν είσαι ευτυχισμένη, μην το θάβεις άλλο πια" μου είπε αυτή η άγνωστη και πάγωσα...
... Και σκέφτομαι εκείνον... Πώς είμασταν μαζί, πόσο τέλεια ήταν όλα, πώς καταστράφηκαν στο τέλος, Τι έκανα λάθος ποτέ δεν θα μάθω... Τον αγάπησα παραπάνω απ' όσο ήθελε; Τον έπνιξα; Δικά του ήταν όλα... Δικά του τα λόγια, δικά του τα όνειρα, τα σχέδια, το μέλλον που ήθελε, όλα εκείνος! Εγώ πού έφταιξα;;; Πού;;; Είναι απίστευτο πόσο πίσω έχω μείνει... Ακόμα θέλω να μπορέσω να τον αντικρύσω και να τον ρωτήσω γιατί! Κι ακόμα δεν μπορώ... Ποτέ δεν πήρα το γιατί μου ρε γαμώτο! Γιατί ρε φίλε έπαιξες έτσι μαζί μου; Γιατί με σκότωσες έτσι; Γιατί μου έδωσες φτερά και μου τα έκοψες μετά; Γιατί;;;
Δεν θέλω να ξαναβγω! Δεν με νοιάζει να γνωρίσω κανέναν άλλο, δεν θέλω να με αναλύσει κανένας φίλος, δεν ζητάω τίποτα από κανέναν! Το κλουβί μου χρειάζομαι πάλι, τους 4 τοίχους μου, την σιγουριά αυτή ζητάω... Κανένας να μην μπαίνει, κανείς να μην βγαίνει, ισορροπία! Ακροβατώ τόσο καιρό και τελικά έπεσα... Και την ξέρω τόσο καλά την διαδικασία πια! Θα φτάσω πάτο και θα ξανανέβω κάποια στιγμή, απλά ας με αφήσουν να πέσω! Κι ας χτυπήσω, να μην έχει άλλο κάτω για να είναι μονόδρομος πια η άνοδος...
Κι ας έπαιζα τόσους μήνες, φτάνει πια, αρκετά! Βαρέθηκα να έρχονται όλοι για μια νύχτα και να φεύγουν μετά, όποιος κι αν το επιλέγει, το ίδιο μου κάνει πλέον... Με έχασα, δεν με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ, χάθηκα... Πού είμαι, πού βρίσκομα, ξέρω; Ξέρει κανείς; ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ τα παιχνίδια! Κι ας τα ξεκίνησα εγώ! Δεν θέλω άλλο, λυπάμαι... Να βρω εμένα, το κοριτσάκι που έχασα, αυτό χρειάζομαι!
Και ΝΑΙ, δεν είμαι καλά, αλλά δεν πειράζει! Θα το ζήσω κι συτό, θα βουλιάξω όσο δεν παίρνει για να σηκωθώ κάποια στιγμή! Απλά ας το δουν πια κι οι άλλοι... Κρύβομαι τόσους μήνες, φτάνει πια! Δεν είμαι εγώ, αλλά θα με βρω, απλά ας κάνουν όλοι υπομονή, γίνεται; Μην χαθεί κανείς κι αυτή τη φορά... Θα συνέλθω, μπορείτε να περιμένετε;;; Μην φύγετε, γίνεται;;; Ένα διάλειμμα χρειάζομαι, μερικές ανάσες, ναι, θα κλάψω αλλά κανείς δεν μπορεί να μου σκουπίσει τα δάκρυα, απλά υπάρχουν και δεν τελειώνουν... Ας κλάψω έναν ποταμό, δεν με νοιάζει! Αυτό χρειάζομαι, να ξεσπάσω, τώρα το ξέρω!
