2.39 Το τέλος...

"Πάτησα την σκανδάλη και συνέχισα..."... Έτσι είπε να μου πουν αν ρωτούσα τι κάνει... Έφυγε... Προχώρησε στη ζωή του και καλά έκανε, αλλά δεν γίνεται να μην με πειράζει, έτσι δεν είναι; Εγώ δεν έχω προχωρήσει, είμαι στάσιμη. Μπορεί να έχω διάφορους τριγύρω μου να απασχολούμαι, αλλά κανείς δεν με αγαπάει και - φυσικά - κανέναν δεν αγαπάω... Δεν γίνεται να διαγράψει κάποιος τόσα χρόνια έτσι απλά και να αγαπήσει ξανά... Απλά δεν γίνεται...

Μπορεί να γύριζα με τον ένα και με τον άλλο, αλλά τίποτα δεν άλλαξε... Η γαμημένη η συνήθεια είναι κακός σύμβουλος και δύσκολα ξεπερνιέται. Κι εγώ θέλω να προχωρήσω. Κι ίσως το σημερινό νέο να είναι για καλό, ίσως να έπρεπε να μάθω πως ο Β. με έχει ξεπεράσει για να μην θεωρώ πως είναι ακόμα εκεί και με περιμένει... Πως συνέχισε την ζωή του και κατάφερε να με βγάλει από την σκέψη του κι από την ζωή του. Όσο κι αν πονάει, σήμερα το έμαθα. Σήμερα, στις 21/10/07 μετά από 3 μήνες ακριβώς ξέρω πως αυτός έχει προχωρήσει, πως πάτησε την σκανδάλη και επέζησε.

Και μετά τι μένει;
Όλα γύρω είναι γκρίζα και μες στην κορνίζα η φωτογραφία σου.
Πρέπει να την βγάλω, πάει τώρα ένας μήνας και με τυρανναέι όλο η απουσία σου...
Όσα μου 'χεις τάξει,  
όλα τα 'χω φυλαγμένα κι ότι μου ΄χεις γράψει στην καρδιά μου το ΄κρυψα...
Κι όταν ξεφυλλίζω τα γραμμένα ένα-ένα, άλλο δεν θυμώνω που πολύ σε αγάπησα...

Άγγελοι θα έρθουν να σε βρουν κι ένα τραγουδάκι θα σου πουν
Αφιερωμένο, από έναν ξένο, σε αυτούς που ξέρουν ν' αγαπούν

Άραγε ποιος φταίει;
Πια δεν έχει σημασία, είσαι μακριά μου, μα σε νιώθω δίπλα μου...
Με ενοχλεί που έχει το δωμάτιο ησυχία, θέλω να ακούω την φωνή σου, μίλα μου

Άγγελοι θα έρθουν να σε βρουν κι ένα τραγουδάκι θα σου πουν
Αφιερωμένο, από έναν ξένο, σε αυτούς που ξέρουν ν' αγαπούν

Έσβησα τα φώτα
Και στη φαντασία μου μέσα, πήρα το φιλί σου κι αγκαλιά σε κράτησα...
Άλλο πια δεν έχω, τι να πω τι να δηλώσω
που σε θέλω τόσο, που πολύ σ΄αγάπησα...

Και μετά από αυτή την καταπληκτική στιχομυθία, θέλω να κλάψω. Θέλω να κλάψω έναν ποταμό από δάκρυα και να τελειώσει εδώ. Να μην χρειαστεί να ξανακλάψω για πολύ καιρό. Ok, είχα καιρό να κλάψω, είχα μέσα μου "υλικό" κι έπρεπε να το βγάλω, αλλά ως εδώ! Κάπου εδώ να τελειώσει Θεε μου, να μην συνεχιστεί. Αφού στο κάτω-κάτω της γραφής αυτός έχει φύγει, εγώ γιατί να μένω πίσω; Γιατί να νομίζω πως θα είναι πάντα εκεί;;; Πολύ εγωιστική σκέψη, αλλά έτσι με έμαθε τόσα χρόνια: πως εγώ μπορώ να τον χωρίζω, να προχωράω κι αυτός θα είναι εκεί να περιμένει... Αλλά αυτή την φορά δεν είναι εκεί. Δεν υπάρχει πια αυτή η πόρτα, η μονίμως ανοιχτή... Δεν υπάρχει πια αυτή η αγκαλιά να με περιμένει πάντα ανοιχτή και νιώθω πολύ μόνη. Νιώθω πολύ... άδεια. Δεν έχω να δώσω τίποτα σε κανέναν και δεν ξέρω πότε θα μπορώ να δώσω πάλι κάτι...

Α ρε Β. με γάμησες πάλι... Το έκανες πολύ καιρό και το ήξερα, αλλά δεν έφευγα. Τελικά έφυγα και μετα από 3 μήνες, διαπιστώνω πως και πάλι μπορείς να μου γαμήσεις την ψυχολογία! Να σαι καλά, όπου κι αν είσαι, όποια κι αν έχεις αγκαλιά, με όποια κι αν μοιράζεσαι το κρεβάτι σου - αυτό που διάλεξα εγώ... - αλλά ας μην ξαναμάθω τι κάνεις και πως περνάς... Όπως σε πονάει - ενδεχομένως - εσένα που περνάω καλά, το ίδιο ισχύει και για μένα... Ίσως και περισσότερο... Σίγουρα περισσότερο, μιας και ήταν δική μου η απόφαση. Ναι, το θυμάμαι καλά, εγώ τον έδιωξα... Εγώ τα έκανα όλα... Όλα όμως...