Χωρίς αύριο...

Κι ενώ με γονατίζει μία ψύξη στην μέση μου, μην μπορώντας να κάνω τίποτα άλλο, σκέφτομαι... Σκέφτομαι όλα όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες και αναρωτιέμαι : Αν δεν είχα "φύγει" πριν 3 μήνες, πώς θα ήταν τα πράγματα τώρα; Αν δεν είχα έρθει ποτέ στο νησί, σε τι κατάσταση θα ήταν η σχέση μου; Θα είχα γνωρίσει τον Θ. όπως τον ξέρω τώρα; Θα είχα ανακαλύψει τις αντοχές μου; Γιατί αυτό έχει συμβεί σίγουρα : ξέρω τι αντέχω πλέον και τι όχι.

Το Σάββατο πήγα σε ένα πάρτυ. Χόρεψα πολύ και γέλασα πολύ. Κι όμως, στην αρχή, δάκρυσα κιόλας κάποια στιγμή... Βούρκωσα για το πως έγιναν όλα, πόσο "χάλασαν" και πόσο διαφορετικά είναι τα πάντα στην ζωή μου απ' όπως τα είχα αφήσει να συμβαίνουν τα τελευταία 6 χρόνια... Και λίγο πριν φύγω από το πάρτυ, μου ζήτησε ένα σαββατοκύριακό μου! "Θέλω να έρθεις για μένα", μου είπε, "και θα φροντίσω να είμαι κι εγώ μόνο για σένα αυτές τις 2 μέρες". Και μ' άφησε να κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην κολλήσω πάνω του, να μην δεθώ, να μην τον πιστέψω...

Η ειρωνία είναι πως ακριβώς το ίδιο - ένα σαββατοκύριακο - ζητούσα απεγνωσμένα επί ένα χρόνο κι εγώ... Μόνο ένα σαββατοκύριακο... Και δεν το "πήρα" ποτέ μέσα στον ένα χρόνο που βρισκόμουν εδώ, προσπαθώντας να επιβιώσω... Ή μάλλον, τελικά βρέθηκε ένα σαββατοκύριακο για μένα, αλλά μου βγήκε ξινό!

Για πόσο καιρό ακόμα θα μπορώ άραγε να αποφέυγω καταστάσεις που θα με επηρεάσουν συναισθηματικά; Για πόσο ακόμα θα κλείνω την πόρτα σε όποιον πάει να με πλησιάσει; Και γιατί την κρατάω ανοιχτή μόνο για έναν; Δεν έχω συνηθίσει να μην ξέρω τι μου ξημερώνει η επόμενη μέρα και ενώ εμπεριέχεται το σημείο της έκπληξης, μου είναι τόσο μη-οικείο το συναίσθημα, που με μπερδεύει!

Δεν ξέρω αν και πότε θα αφιερώσω ένα σαββατοκύριακο σε κάποιον που μου τό ζητάει, αλλά όταν γίνει, θα φροντίσω να είναι όπως πρέπει, όπως έπρεπε να είναι από πάντα. Κι ας είναι το τελευταίο που θα συμβεί ανάμεσά μας. Μαθαίνω να ζω την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία, σαν να μην υπάρξει ποτέ επόμενη. Γιατί τα τελευταία χρόνια, ζούσα ακριβώς με τον αντίθετο τρόπο, ήξερα πως έχω ακόμα καιρό, πως κι αν κάτι δεν έγινε σήμερα - δε βαριέσαι; - θα γίνει αύριο... Αλλά να, που δεν υπάρχει πια αύριο. Εδώ και 3 μήνες, τελείωσε το χτες, πόσο μάλλον το αύριο!