2.38 Switch off...

Και τελικά είναι όλοι τους ίδιοι... Μόλις δείξεις πως είσαι διαφορετική, πως δεν είσαι η εύκολη που φαντάζονται, πάνε όλα... Όλα τελειώνουν, χάνεται το ενδιαφέρον... Και μένεις πάλι στη μοναξιά σου, στον πόνο σου, όποιος κι αν είναι αυτός... Και κλαις... Κλαις για όσα πέρασαν και διαπιστώνεις πως δεν είναι τόσο εύκολο να τα ξαναβρείς... Κλαις γιατί αρχίζεις να πιστεύεις πως δεν θα σε ξαναγαπήσει κανένας, ποτέ... Και νιώθεις μόνη... Πολύ μόνη...

Δεν ξέρω τι ακριβώς ήθελα από τον Γ. και ίσως να μην μάθω ποτέ. Ίσως να τέλειωσαν όλα σήμερα, μιας και αρνήθηκα να πάω σπίτι του. Ίσως να μην μάθω καν τι ήθελε από μένα, τι ζητούσε... Μπορεί να μου έκανε λάθος εντύπωση, αλλά δεν είναι αυτό που με νοιάζει αυτή την ώρα. Τώρα νιώθω απλά μόνη... Σαν να μην υπάρχει κανείς δίπλα μου... Σαν μόλις να συνειδητοποίησα πως όσες φίλες κι αν έχω, που σίγουρα με αγαπάνε και νοιάζονται για μένα, καμία δεν μπορεί να με βοηθήσει αυτή την στιγμή, αυτή που διαπιστώνω πως no matter what ακόμα μου λείπει αυτή η γαμημένη η αγκαλία από κάποιον που σε αγαπάει... Κι όταν είδα το αμάξι του τρόμαξα...

Απέναντι ακριβώς από το μπαράκι ήταν το αμάξι του και φοβήθηκα! Τρόμαξα με την ιδέα πως θα μπορούσα να τον δω κάπου και πανικοβλήθηκα σοβαρά... Δεν είμαι έτοιμη ρε γαμώτο... Ακόμα μου λείπει η αγάπη, ακόμα νιώθω μόνη και σε κάθε δύσκολη στιγμή τον σκέφτομαι. Όταν όλα πάνε σκατά, αυτόν σκέφτομαι... Κι ας πήγαιναν όλα σκατά τον τελευταίο καιρό, κι ας μην έχω τα καλά να θυμάμαι, παρά μόνο τους καυγάδες μας... Αυτή η γαμημένη η συνήθεια είναι πολύ κακός σύμβουλος! Κι εγώ είχα συνηθίσει... Είχα συνηθίσει στην αγάπη, στην αγκαλιά, στο χάδι... Κι αυτά είναι που μου λείπουν! Πώς γίνεται να πάψουν να μου λείπουν ρε γαμώτο; Πώς; Πού είναι ο διακόπτης;;; Πού;;;