Τελικά την έμαθα την αλήθεια... Και την έμαθα από δικό μου άνθρωπο, μου τα είπε όλα η Λ. Είναι με αυτή την "όμορφη μελαχροινή" και μάλιστα είναι μαζί από τότε που χωρίσαμε περίπου... Κι εγώ σχεδόν τον είχα λυπηθεί κάποια στιγμή...
Δεν μπορώ να το πιστέψω πως κρυβόμουν στην αρχή... Να μην μάθει τι κάνω, να μην πληγωθεί περισσότερο... Ποιος να πληγωθεί; Αυτός που...είχε φύγει πριν καν σκεφτώ να φύγω εγώ... Πόση ψευτιά Χριστέ μου! Και πόσα μυστικά... Όλα καλά κρυμένα, μα τόσο καλά κρυμένα... Κι εγώ νιώθω ακόμα πιο μόνη... Εκεί που όλοι έλεγαν - ή έστω σκεφτόντουσαν - πως εκείνος με αγάπησε περισσότερο κι εγώ, η "λιγη" βρήκα άλλον... Εκεί που ένιωθα τύψεις που σχεδόν τον σκότωσα... Πόσο έξω έπεσα, κι εγώ και όλοι τους! Εγώ, ναι, ασχολούμαι με διάφορους, αλλά δεν έβαλα κάποιον σπίτι μου, στο κρεβάτι μου. Εγώ μόνη κοιμάμαι, μόνη ξυπνάω. Ακόμα... Και δεν ξέρω καν αν μπορώ να "είμαι" με κάποιον στα στενά όρια μιας σχέσης. Δεν ξέρω καν αν είμαι έτοιμη να βάλω κάποιον στη ζωή μου με αυτό τον ρόλο!
Δεν έχω προχωρήσει κι ίσως αυτό είναι που με πονάει περισσότερο... Είμαι ακόμα "εκεί"! Και τα σκέφτομαι και πολύ τελευταία, εκείνα τα παλιά... Αλλά - προφανώς - έπρεπε να έχω πάψει να το κάνω εδώ και καιρό! Στα τσακίδια όλα αυτά που πέρασαν, όλα αυτά που σκέφτομαι! Στον αγύριστο κι αυτός. Που του πήρα την καρδιά φεύγοντας... Για να έχω εγώ, έτσι είχε πει. Είχα καρδιά αγόρι μου! Εσύ δεν είχες... Εγώ και αγάπησα και πόνεσα και ακόμα πονάω και ζω μέσα στην θλίψη. Εσύ...απλά προχώρησες! Στα τσακίδια λοιπόν!
Everyone we meet is afraid of something, loves something, and has lost something”
1 comment:
kata tyxh epesa sto blog soy,ena tha soy pw,prospathise na mhn trelenesai den eisai h monh poy to perna ayto,koita na prospathiseis na deis kai alla pragmata sthn zwh sou,opws katalabes esy perimenes enw ekeinos den perimene,kai kala ekane etsi paizetai to paixnidi,koita na syneltheis kai na breis kapoion allo na se gemizei perissotero...oxi ligotera
Post a Comment