Μπάχαλο...

Πολύ δουλειά... Με έχει φάει απίστευτα! Από νωρίς το πρωί μέχρι που σκοτεινιάζει - και σκοτεινιάζει αργά πια... - καθημερινές ή σαββατοκύριακα δεν έχει διαφορά... Ένα πρωί ξύπνησα και δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι! Ήταν σαν να μην είχα κοιμηθεί καθόλου... Δεν ξεκουράζομαι... Έχω συνέχεια μια υπερένταση στο πετσί μου και την μεταδίδω και στους γύρω μου! Κι όλοι λένε "Χαλάρωσε"... Πώς γίνεται αυτό; Όταν όλα γίνονται τόσο μα τόσο γρήγορα! 

... Αύριο φεύγει για το χωριό του και μεθαύριο είναι να φύγω κι εγώ για πάνω, στο νησί... Δεν το έχω αποφασίσει βέβαια ακόμα 100% αλλά θα δείξει... Τι να πάω να κάνω εκεί; Δεν θέλω να τον πετύχω πουθενά, δεν θέλω να βρεθώ με τους δικούς μου, δεν με γεμίζει τίποτα... Κι από την άλλη, μου είπε να πάω στο χωριό του μαζί του, αλλά ούτε αυτό το θέλω... Ένα μπάχαλο όλα μέσα στο κεφάλι μου... Κι έχω τόσο πολύ δουλειά στο γραφείο που και την Κυριακή του Πάσχα να πάω, πάλι δεν θα είμαι έτοιμη την Τρίτη που θα ξαναδουλέψουν κι όλοι οι άλλοι... 

Θέλω να κουρνιάσω σε μια γωνία και να κλάψω... Γιατί; Για την ένταση που δεν περνάει με τίποτα, για το ότι συνεχώς δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα, για όσα συμβαίνουν παράλληλα και δε με αφήνουν να κάνω την δουλειά μου σωστά, για το πόσο ανοργάνωτη είναι η ζωή μου... Για όλα! 

Κι ειδικά στον τομέα της δουλειάς, δεν βλέπω φως... Έτσι θα είναι πάντα, ποτέ δεν θα στρώσουν τα πράγματα, δεν θα βελτιωθούν κι όλοι το ξέρουμε... Και τι να κάνω; Να αλλάξω δουλειά; Κατά βάθος ίσως και να μου αρέσει αυτό το μπάχαλο, αυτός ο χαμός... Στο κάτω-κάτω έτσι δεν είναι κι η ζωή μου η ίδια; Ένα κουβάρι που θέλει ξεμπέρδεμα...