Τι με έπιασε πάλι... Μια αθώα επίσκεψη θα είναι σε φίλους του που μόλις απέκτησαν το 2ο τους παιδί... Πού είναι το τόσο φοβερό δηλαδή; Κι όμως δεν μπορώ ούτε να πλησιάσω! Και ειλικρινά όταν με ρώτησε γιατί, δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να του πω... Σαν να μην ήξερα ούτε κι εγώ... Απλά δεν μπορώ... Ίσως με τρομάζει η ευτυχία των άλλων... Σαν να ξέρω πως δεν θα την βιώσω ποτέ...
Βαθειά μέσα μου αρχίζω πάλι να ψιλο-πονάω... Ώρες-ώρες νομίζω πως τα έχω προδικάσει ή καταδικάσει όλα αυτά που ζω σήμερα, σκέφτομαι πως δεν πρέπει να τα παίρνω στα σοβαρά, μιας και έχουν ημερομηνία λήξης. Φυσικά και δεν μοιράζομαι όλα αυτά μαζί του! Έχει καταλάβει πόσο κυκλοθυμική είμαι, δεν χρειάζεται να διαπιστώσει πως είμαι και ψυχασθενής!
Δεν ξέρω τι με έπιασε σήμερα, ειλικρινά... Και γιατί μια στις τόσες με πιάνει, ούτε κι αυτό το ξέρω! Μοιάζουν τόσο καλά όλα, που δεν ξέρω, φοβάμαι... Να ζήσω, να πιστέψω, να εμπιστευτώ...
No comments:
Post a Comment