Με άφησες να φύγω...

"Εσύ με παράτησες" του είπα για πολλοστή φορά στο τηλέφωνο, μα η απάντησή του αυτή τη φορά ήταν αποστομωτική... "Εσύ με άφησες να φύγω" μου είπε... Είχε πιει, το ξέρω πως είχε πιει και μάλιστα πολύ, αλλά τότε είναι που λέγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες. Έτσι λένε τουλάχιστον... Τι να εννοούσε άραγε; Πώς τον άφησα εγώ να φύγει και με ποιον τρόπο θα μπορούσα να τον είχα κρατήσει άραγε; Αν του είχα προτείνει ΤΙ δεν θα ήθελε να πάει στους γονείς του για Πάσχα; Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι να τον κρατήσει μακρυά τους, μακρυά απ' το χωριό του. Δυστυχώς δεν υπάρχει...

... Συζήταγα με το Λολάκι μου για το μαγαζί που θα ανοίξει και το πόσο θέλω να χαρώ γι' αυτόν, ενώ ταυτόχρονα στενοχωριέμαι που τον χάνω. Κι ότι δεν ξέρω - δεν μπορώ να φανταστώ καν - πώς θα γίνει, να το αποτρέψω-ουμε αυτό που είμαι 100% σίγουρη ότι θα συμβεί... Κάποιος που λειτουργεί καθαρά με την λογική, θα χώριζε, θα έφευγε μακρυά από όλο αυτό τον πόνο που ξέρω πως θα νιώσω, αλλά εγώ δεν είμαι έτσι! Δεν έχω διακόπτη να τον κλείσω και να πω "σήμερα τον διαγράφω, τον ξεχνάω, γιατί του χρόνου - για παράδειγμα - θα πληγωθώ", απλά δεν γίνεται... Μακάρι να γινόταν, αλλά δεν είμαι έτσι, ποτέ δεν λειτουργούσα έτσι κι εκεί οφείλονται όλα όσα έχω ζήσει, καλά και κακά.

... Και είμαι σίγουρη πως δεν έχω ούτε τη μισή δύναμη απ' όση θα χρειαζόταν να ασκώ πάνω του για να τον κάνω να μην θέλει να βρίσκεται στον τόπο του, ούτε θα την αποκτήσω ποτέ. Αλλά δεν παύει να με τρώει αυτό που τόσο αυθόρμητα είπε... "Εσύ με άφησες να φύγω!". Ίσως γιατί το έχω ξανακούσει... Δεν ξέρω γιατί, απλά μου έμεινε.