Ψυχανάλυση...

"Μέχρι τα πατώματα", μου έλεγαν όλοι κάποτε... "Θα συρθείς για να βρεις δύναμη να σηκωθείς ξανά..." Κι έτσι έγινε! Έπεσα τόσο χαμηλά που άκουγα τα βήματα των άλλων και τους αναγνώριζα... Έμεινα εκεί κάτω πολύ καιρό και συνήθισα να τους βλέπω όλους από χαμηλά... Κατέβαζα το κεφάλι και με προσπερνούσαν όλοι... Αλλά δεν ξέχναγα... Δεν μπορούσα να ξεχάσω κι ίσως ακόμα να μην τα έχω ξεχάσει όλα... Αλλιώς γιατί να φοβάμαι τόσο πολύ κάθε επικείμενη συνάντησή μας;;;

... Εδώ και πόσο καιρό γκρίνιαζα πως δεν θέλω να πάω στο νησί, αλλά τελικά θα πάω. Για 2 μέρες μόνο βέβαια, αλλά θα είμαι εκεί. Και δεν έχω καμία όρεξη να τον δω. Μα καμία! Και να δεις που θα τον δω τελικά... Και θα πρέπει να τον χαιρετήσω κιόλας! Τόσο μακρυά από όλα, σε μία άλλη σχέση, τόσο υπέροχη που ξεπερνάει κάθε προσδοκία, ερωτευμένη όσο δεν πάει άλλο κι όμως με πειράζει η ιδέα και μόνο του ότι θα συναντηθούμε... Γιατί άραγε; 

Μ. Παρασκευή ας ξεκινήσω μία αυτο-ψυχανάλυση... Γιατί με ενοχλεί και δεν θέλω να τον δω; Ήμασταν μαζί τόσο χρόνια, μια ζωή ολόκληρη, θα έπρεπε να χαίρομαι να τον βλέπω... Προχωρώντας κι εγώ ση ζωή μου, κανονικά δεν θα μου προκαλούσε ζήλια η ευτυχισμένη του ζωή και θα χαιρόμουν που είναι καλά, μιας και τον αγάπησα κάποτε... Έτσι δεν είναι; Ή μήπως δεν τον αγάπησα ποτέ; Μήπως νόμιζα πως τον αγαπάω; Ώρες - ώρες, βλέποντας τι συναισθήματα μου προκαλεί ο Λαβ, μου περνάει από το μυαλό αυτό το ενδεχόμενο, αλλά με θλίβει ακόμα περισσότερο... Γιατί αν θεωρώ πως έχασα πολλά χρόνια μαζί του, είναι 10 φορές χειρότερο να τα έχασα μη αγαπώντας καν!

Από την άλλη, υπάρχουν πρωην ζευγάρια που μπορούν και βρίσκονται στον ίδιο χώρο με τον νυν του καθενός παρών; Τόσος προοδευτισμός; Υπάρχει; Υφίσταται; Δεν ξέρω αν είμαι ο κανόνας ή η εξαίρεση τελικά, αλλά δεν μπορώ... Ακόμα όχι τουλάχιστον. Ίσως κάποια μέρα μπορέσω. Όποτε τον σκέφτομαι, κάτι ραγίζει μέσα μου... Για το πόσο άσχημα τέλειωσαν όλα, για το κλάμα που έριξα, για τα όσα είχαμε ζήσει μαζί και τελικά δεν μέτρησε καθόλου και πουθενά... Δεν υπάρχουν ούτε καν σαν αναμνήσεις, δεν αναπολώ τίποτα! Τα έχω διαγράψει, να τα ξεχάσω προσπαθώ... Να τον δω κάποια στιγμή και να νιώθω πως κάτι μου θυμίζει και να προσπαθώ να βρω τι και ποιον... Γίνεται; Μάλλον όχι, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

... "Να έρθω να σε πάρω να πάμε να κάνουμε μόνοι μας Πάσχα;" μόλις με ρώτησε και όλα γίνονται καπνός, εξαφανίζονται! Αυτό έχει σημασία, αυτό μετράει στη ζωή μου, αυτό Α Κ Ρ Ι Β Ω Σ  μου έλειπε και γι' αυτό - μάλλον - το βρήκα! Για να δω τι έχασα τόσα χρόνια νομίζοντας, πιστεύοντας, ελπίζοντας... Τι; Πως αγαπούσα, πως θα βελτιωθούν όλα, ότι θα τον άλλαζα, πως θα φεύγαμε μαζί από το νησί, πως θα με έβαζε πάνω από όλους... Πολλά, τόσο πολλά... 

Γιορτάζω μεθαύριο και θυμάμαι την αντίστοιχη ανάρτηση προ διετίας... "Αφού ο πιο σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου τα κατέστρεψε όλα, εγώ θα δουλέψω... Άγνωστη μεταξύ αγνώστων που δεν θα θέλουν να μάθουν τι έχω ή δεν θα ρωτήσουν λόγω έλλειψης θάρρους... Αυτό τον κάνει ευτυχισμένο (τον άνθρωπό μου) : να είμαι εγώ δυστυχισμένη!" και άλλα πολλά "ωραία"... Κι έτσι καθιερώθηκε το να δουλεύω και το Πάσχα και την Πρωτοχρονιά : εξαιτίας του! Δεν μετανιώνω, με διευκολύνει και βγάζω και λεφτά. 

Ουφ! Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια! Τουλάχιστον σκέφτομαι πως θα ξαναπάω τον Ιούλιο και όχι μόνη και με "φτιάχνει" όλο αυτό! Δυο μέρες είναι, 58,50 ώρες από τις οποίες θα δουλεύω τις 20 και θα κοιμάμαι περίπου τις 10... Νερό θα περάσει! Ούτε που θα το καταλάβω! Άντε, καλό μου ταξίδι και καλό Πάσχα!!