Όχι πια!

Με αφορμή τα σχόλια ενός εικονικού φίλου - ναι! για σένα μιλάω - σκέφτομαι διάφορα... Δεν το πολυ-ήθελα να "πάω" εκεί, αλλά το μυαλό δεν το ελέγχει κανείς... Αυτή είναι η μαγεία και η παγίδα ταυτόχρονα!

'Όλα είναι εκεί" μου είπε "Θα είναι εκεί, μέχρι στο σήμερα του κάθε αύριο που θα συναντάς"... Κάπως απαισιόδοξο μου "έσκασε" αρχικά, αλλά ο κακός μου εαυτός έτρεξε να το υποστηρίξει... Κι αν όλο αυτό που ζω καθημερινά είναι ένα ψέμα; Μία αυταπάτη... που ήθελα απεγνωσμένα να την πιστέψω κι έτσι έκανα... Και στο πρώτο "ωχ" που θα σκοντάψω, θα γυρίσω πάλι εκεί, στα παλιά, στον πόνο και την κατάθλιψη και θα θεωρώ πάλι τον εαυτό μου αδύναμο και μικρό για να ξεπεράσω εκείνον. Τόσο βαθειά νυχτωμένη μπορεί να είμαι... Γιατί... όλα είναι εκεί κατά βάθος... 

Και όλα είναι όντως εκεί, αφού συνέβησαν κάποτε...και σήμαιναν και πολλά για μένα... Αλλά έτσι θέλω να είναι εκεί : σαν αναμνήσεις μακρινές... και επίπονες... Σαν βελόνες στο κορμί μου, που όσο περνάει ο καιρός, θα νιώθω το τσίμπημά τους όλο και λιγότερο, για να καταλήξουν στο τέλος να με γαργαλάνε! 

Όπως για πρώτη φορά - όχι εδώ και πολύ καιρό, μη φανταστείς, καναδυό εβδομάδες θα' ναι - σταμάτησα τις συγκρίσεις, έτσι θα σταματήσω κι όλα τα άλλα που καλπάζουν μέσα μου! Έτσι δεν γίνεται πάντα άλλωστε; Ακόμα και το να ξεπεράσεις κάτι, έχει τα βήματά του! Όλα στη ζωή έχουν στάδια και το ένα διαδέχεται το άλλο. 

Και ΟΧΙ δεν θέλω να το πιστέψω τελικά! Δεν θέλω κακές και αρνητικές σκέψεις! Ακόμα κι αν όλο αυτό είναι μια αυταπάτη, ένας συναισθηματικός εξαναγκασμός, ένα ... κάτι που εγώ έκανα στον εαυτό μου και δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, θέλω να το ζήσω σαν να είναι αληθινό! Είτε το ήθελε είτε όχι, έγινε το stepping stone μου και κάθε μέρα δίπλα του είναι μία μέρα πιο μακριά από το παρελθόν μου. Ένα ακόμα βήμα! Και στα δικά του βήματα πατάω για να σταθώ και πάλι στα δικά μου πόδια και να πραγματοποιώ τα δικά μου βηματάκια - αρχικά. Δεν το αντέχω να αρχίσω πάλι τα "Για πόσο ακόμα;" και τα "Μέχρι πότε Θεε μου;"! Δεν με παίρνει άλλο! Ήμουν στην κόλαση και θα αργήσω να ξαναπάω! 

Γι' αυτό!

Και βγήκα μόνη μου σήμερα. Γιατί εσύ έλειπες... Πήγες στο χωριό να φέρεις τους δικούς σου. Κι όμως δεν ήταν σαν την άλλη φορά που ήσουν μακριά... Τώρα ένιωθα πως λείπει ολόκληρο κομμάτι μου...

Κι είμασταν σε διαρκή επικοινωνία όλο το βράδυ, σαν να ήσουν δίπλα μου, μόνο που δεν σε άγγιζα. Και κάποια στιγμή, ενώ νόμιζα πως θα κοιμόσουν, μου στέλνεις πως με αγαπάς πάρα πολύ! Και χαμογελάω και γυρίζει το φιλαράκι μου και λέει πως έχει καιρό να με δει έτσι... Και του λέω κι αυτουνού, πως σε περίμενα 3 ολόκληρα χρόνια! "Κάπου τόσο καιρό έχω να σε δώ τόσο καλά" μου είπε... Κι έτσι είναι! Δεν το κρύβω, δεν προσπαθώ να το αρνηθώ : έτσι είναι! 

Νιώθω πως δεν ζούσα αυτά τα χρόνια, σαν να πέρασαν έτσι, γιατί έπρεπε να περάσουν. Γιατί ο χρόνος κυλά είτε το θέλουμε είτε όχι... Κι αυτό συνέβη... Είμαι ερωτευμένη ξανά και δεν θέλω τίποτα άλλο! Κάποιος στο bar με κοιτούσε ώρα. Τον κοίταξα μία, τον κοίταξα δύο, πάντα το βλέμμα του ήταν εκεί... Δεν με ένοιαξε και δεν ξανακοίταξα... Δεν θέλω κάτι άλλο, παρά μόνο αυτό που έχω! Κι όπως σου είπα και το πρωί, θέλω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μία σχέση αληθινή, χωρίς ίχνος ψέμματος, χωρίς καμία υποκρισία, χωρίς ανακρίβειες και μισόλογα! Χτες που με στενοχώρησες, σε έκανα να το καταλάβεις παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά αυτό ήθελες! "Δεν είχα καταλάβει πως είμαι τόσο σημαντικός για σένα" μου παραδέχτηκες, "Δεν με αφήνεις να το διαπιστώσω".

Κι έχει δίκιο! Μα τόσο δίκιο... Και σήμερα επιδίωξα πάλι τα "δικά μου" και μου είπε "Κάνε ό,τι θες, εγώ δεν σε αφήνω" και μου άρεσε τόσο πολύ! Να ταλαιπωρείς κάποιον - όχι γιατί το θες, αλλά γιατί έτσι είσαι, έτσι κάνεις τόσα χρόνια - και να σου λέει πως δεν θα σε εγκαταλείψει, δεν θέλει! Δεν είναι μόνο θέμα επιβεβαίωσης, δεν ψάχνω αυτό. Θέλω αυτόν δίπλα μου, αποφασισμένο να παλέψει με όλα όσα με βασανίζουν από το παρελθόν και να τα νικήσουμε μαζί. Και το καταφέρνουμε νομίζω... Σιγά-σιγά και με μικρά βηματάκια, αλλά το καταφέρνουμε! Γι' αυτό! Γι' αυτό δεν θέλω να μου φύγει! Γι' αυτό...

Where have you been???

"Δεν με εμπιστεύεσαι" μου είπες και σε ρώτησα γιατί το λες αυτό. "Απλή διαίσθηση" απάντησες... Αλήθεια είναι. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της τουλάχιστον...

Σαν να μην μπορώ να πιστέψω τίποτα από όσα λες και κάνεις, έτσι νιώθω ώρες-ώρες... Μάλιστα στο είπα κιόλας μια μέρα... "Μήπως έχεις βάλει στοίχημα με κανέναν;;;" και γέλασες! Λογικό... Δεν ξέρω γιατί, αλλά ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου κάποιες νύχτες ιδρωμένη από κάποιο όνειρο που σε βλέπω να μου φεύγεις... Να δέθηκα κιόλας;;; Γι' αυτό εγώ δεν ήθελα σχέσεις!

"Σε στρίμωξα;" με ρωτάς όταν με βλέπεις να πετάγομαι στο κρεβάτι και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά. Πού ήσουν τόσα χρόνια άραγε;;; Πού;;;

Hurting myself...

Εκτέθηκα σήμερα... Ανοίχτηκα λίγο παραπάνω και νιώθω πως αιμορραγώ... Με πίεσε - συνέχεια το κάνει - και του μίλησα... Του είπα ΕΝΑ από όσα με αγχώνουν καθημερινά... Και, ok, προσπάθησε να με ηρεμήσει, να με καθησυχάσει, αλλά... δεν λειτουργώ έτσι εγώ! Δεν ήταν ποτέ έτσι...

Και έχω συνέχεια στην ακρη του μυαλού μου, πως αν μάθει όλα όσα είναι μέσα στο κεφάλι μου, όλα όσα με κρατάνε ξύπνια τα βράδια, όλα όσα με προβληματίζουν ασταμάτητα, θα πανικοβληθεί και θα το βάλει στα πόδια! Αλλά πώς το κάνει κάθε φορά, κι ενώ μέσα μου σκέφτομαι "Μην κάνεις την μαλακία και του πεις όσα σκέφτεσαι!", όλο και κάτι του αποκαλύπτω! Να, σήμερα του είπα πως νιώθω ότι δεν μου αξίζει η ευτυχία και γι' αυτό αγχώνομαι που περνάω τόσο καλά δίπλα του! 

Και νιώθω τόσο μα τόσο χάλια! Όσο δεν πάει άλλο! Και θέλησα να φύγω εκείνη τη στιγμή και του είπα "Πάω να γραψω, μου ήρθε έμπνευση" εννοώντας το blog μου και μου είπε πως κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσω να τα γράφω και να αρχίσω να του λέω όσα νιώθω... Πώς;;; Πώς γίνεται αυτό;;; Πώς, όταν επί ενάμιση χρόνο - στην ουσία - κανείς δεν ήξερε όλα όσα ένιωθα, κανείς δεν μάθαινε... Πώς;;; Κι αν φύγει κι αυτός;;; Μάλλον, κι αν τον διώξω κι αυτόν;;; Δεν θέλω, αλλά μπορεί να ξυπνήσω μια μέρα και να νιώσω πως δεν γίνεται, δεν μπορώ να είμαι με κάποιον - πάλι - να τρελλαθώ και να τα τινάξω όλα στον αέρα! Πολύ εύκολα γίνεται... Μάλλον, πολύ εύκολα γινόταν... Με αυτόν άρχισα να δένομαι και γι΄ αυτό μου τριβελίζουν το μυαλό όλα αυτά... Γι' αυτό "τρώγομαι με τα ρούχα μου", όπως συχνά μου λέει... 

"Stay right here with me, feel the summer breeze...Dance my open heart, a wonderful start!!"

Sundayman - Now That I Found You

Ayo - Life is real

Life is real... at the end!!!

Κι είμασταν όλο το απόγευμα-βράδυ με ένα φίλο από την δουλειά. Και δεν μπορούσα να σε φιλήσω όποτε το ένιωθα και με πείραζε... Και μιλήσαμε για διάφορα θέματα, στα πλαίσια της παρέας πάντα, και... δεν ξέρω... αλλά ένιωσα περίεργα... Σαν να ήθελα να σε αρπάξω και να μην σε ξαναφήσω!

Κι ακούω το "Life is real" και το νιώθω απόλυτα! Δεν έχω τίποτα να κρύψω, δεν κάνω κάτι κακό, δεν κοροϊδεύω κανέναν, γιατί να μην είναι όλα τόσο απλά;;; Επειδή δουλεύουμε μαζί; Και; Οι συνάδελφοι απαγορεύεται να αγαπηθούν;;; Ποιος νόμος το ορίζει αυτό;;; Ποιο εργατικό δίκαιο;;; Και δεν αντέχω πια να σε βλέπω απλά στη δουλειά... Θέλω να έρθω εκεί, στο γραφείο σου, να σου πω όσα θέλω και κανείς να μην καταλάβει τίποτα! Αλλά έθεσα ένα όριο στον εαυτό μου : είπα πως μετά το ταξίδι μας, ας το μάθει όποιος να 'ναι, δεν θα με νοιάζει - ίσως επειδή εκεί αναγκαστικά θα μας δουν μαζί και μετά πολύ άνετα θα το μεταφέρουν στην εταιρεία. Αλλά δεν με νοιάζει μωρό μου! Θέλω να το ζήσω όσο δεν πάει!

Και δεν με απασχολεί πόσοι το υποψιάζονται, πόσοι - ίσως - το ξέρουν, θέλω να είμαι μαζί σου... Μόνο μαζί σου! Σε λατρεύω καρδιά μου!! Σε αγαπάω! Σε περίμενα 3 ολόκληρα χρόνια!! Ίσως και παραπάνω, δεν ξέρω. Και με ρώτησες γιατί σε αγαπάω και σου είπα αυτό : πως είχα χρόνια να το νιώσω και ξέρω να το αναγνωρίζω... Και το πίστεψες... Γιατί έτσι είναι! Δεν αγαπούσα παλιά, τώρα αγαπάω! Και θέλω να το νιώθεις συνέχεια! Πάντα...

What????

Ειλικρινά έχω μπερδευτεί εντελώς... Ο Π. όταν του πρωτομίλησα, μου είχε πει "Μην τον πιέσεις, μην βγάλεις όλα όσα θες να νιώσεις απότομα, θα τον τρομάξεις!"... Ο Τ. μου είπε τις προάλλες πως αν κοιμόμαστε κάθε μέρα μαζί, θα αποκτήσουμε πολύ γρήγορα οικιότητα και θα βαρεθεί ο ένας τον άλλον... Η Ν. και η Λ. μου λένε να το ζήσω όσο καλύτερα μπορώ, να με αφήσω ελεύθερη να τα βιώσω όλα στο 100%... Κι εγώ;;;

Εγώ τελικά δεν κάνω τίποτα! Απίστευτο;;; Κι όμως... Και χτες που είχα να τον δω 5 μέρες και τον περίμενα πώς και πώς, κατέληξα να τον κάνω να μου πει πως δεν μου φαίνεται να χάρηκα και πολύ που τον είδα! Κι η καρδούλα μου το ξέρει πόσο ανατρίχιασα και μόνο που τον είδα έξω από το σπίτι του... 

... Και αργότερα, που έφυγα για να κοιμηθώ σπίτι μου, μόνο εγώ το ξέρω πόσο ήθελα να μείνω εκεί, στην αγκαλιά του και να μην βγω ποτέ! Αλλά δεν μπορώ... "Χτυπάνε" καμπανάκια μέσα στο κεφάλι μου όλα όσα μου έχουν πει οι άλλοι και δεν ξέρω πώς να λειτουργήσω! Κι όλο νιώθω πως τα κάνω χειρότερα... Με την αδράνειά μου και την απάθεια που εισπράττει από μένα, τι να υποθέσει κι αυτός;;; Ό,τι θα πίστευε ο καθένας στη θέση του : ότι, ok καλά περνάμε, αλλά δεν είσαι και κάτι σπουδαίο για μένα, είχα κι άλλους τέτοιους! 

Fuck! 

Ready to open

Late Night Alumni - Empty Streets

First kiss!!!

... Παραμονή Πρωτοχρονιάς, απογευματάκι, αρχίσαμε τα ποτά με τους συναδέλφους σε ένα συνοικιακό μαγαζάκι. Λέγαμε διάφορα, περιτριγυρίζοντας το θέμα που με έκαιγε χωρίς να το καταλάβει κανείς. Και κάποιος από το πουθενά, είπε "Αυτός που φοβάται να πονέσει, πονάει περισσότερο" και θέλησα να δακρύσω...

Πόση αλήθεια και πόσος πόνος κρύβεται πίσω από μόνο 7 λέξεις! Και τον ένιωσα εκείνη τη στιγμή να μου καρφώνει την ψυχή... Ήταν ακόμα μία από τις φορές που σκέφτηκα να κάνω πίσω, να φανώ δειλή σε όσους με ξέρουν και να μην πάω εκεί... σε εκείνον... Αλλά τελικά πήγα!

Και για πρώτη φορά πήρα φιλί στο πρώτο λεπτό του νέου έτους! Ένιωσα την αγάπη και μου άρεσε, δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή... 

... Και χτες είχα βγει με μία παρέα από τα παλία, από τα φοιτητικά χρόνια, και πέρασα τέλεια! Όπως πάντα ο Κ. με κοίταζε κι έλιωνε, δήλωσε ακόμα ερωτευμένος μαζί μου κι υποσχέθηκε να με αγαπάει πάντα... Κολακεύτηκα, αλλά δεν με άγγιξε τίποτα... Είμαι αλλού κι είμαι πολύ καλά εκεί, δεν τα σκαλίζω, δεν τα πειράζω, δεν τα ανακατεύω... 

Και θέλω το όλο νέο... παιχνίδι που ξεκίνησε στη ζωή μου να παραμείνει έτσι τέλειο όπως είναι! Δεν θέλω να χαλάσει και να φταίω στο παραμικρό εγώ! Κάνει τόσα σχέδια για το μέλλον, το κοντινό τουλάχιστον, και πάντα προηγείται το "να είμαστε καλά" του... Γιατί να μην είμαστε καλά;;; Καλά θα είμαστε! Τον περίμενα εδώ και 3 χρόνια και του το είπα την Πρωτοχρονιά κι είναι τόσο μα τόσο αλήθεια! Όσα νιώθω, όσα μου βγάζει, είχα να τα βιώσω 3 ολόκληρα χρόνια...