First kiss!!!

... Παραμονή Πρωτοχρονιάς, απογευματάκι, αρχίσαμε τα ποτά με τους συναδέλφους σε ένα συνοικιακό μαγαζάκι. Λέγαμε διάφορα, περιτριγυρίζοντας το θέμα που με έκαιγε χωρίς να το καταλάβει κανείς. Και κάποιος από το πουθενά, είπε "Αυτός που φοβάται να πονέσει, πονάει περισσότερο" και θέλησα να δακρύσω...

Πόση αλήθεια και πόσος πόνος κρύβεται πίσω από μόνο 7 λέξεις! Και τον ένιωσα εκείνη τη στιγμή να μου καρφώνει την ψυχή... Ήταν ακόμα μία από τις φορές που σκέφτηκα να κάνω πίσω, να φανώ δειλή σε όσους με ξέρουν και να μην πάω εκεί... σε εκείνον... Αλλά τελικά πήγα!

Και για πρώτη φορά πήρα φιλί στο πρώτο λεπτό του νέου έτους! Ένιωσα την αγάπη και μου άρεσε, δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή... 

... Και χτες είχα βγει με μία παρέα από τα παλία, από τα φοιτητικά χρόνια, και πέρασα τέλεια! Όπως πάντα ο Κ. με κοίταζε κι έλιωνε, δήλωσε ακόμα ερωτευμένος μαζί μου κι υποσχέθηκε να με αγαπάει πάντα... Κολακεύτηκα, αλλά δεν με άγγιξε τίποτα... Είμαι αλλού κι είμαι πολύ καλά εκεί, δεν τα σκαλίζω, δεν τα πειράζω, δεν τα ανακατεύω... 

Και θέλω το όλο νέο... παιχνίδι που ξεκίνησε στη ζωή μου να παραμείνει έτσι τέλειο όπως είναι! Δεν θέλω να χαλάσει και να φταίω στο παραμικρό εγώ! Κάνει τόσα σχέδια για το μέλλον, το κοντινό τουλάχιστον, και πάντα προηγείται το "να είμαστε καλά" του... Γιατί να μην είμαστε καλά;;; Καλά θα είμαστε! Τον περίμενα εδώ και 3 χρόνια και του το είπα την Πρωτοχρονιά κι είναι τόσο μα τόσο αλήθεια! Όσα νιώθω, όσα μου βγάζει, είχα να τα βιώσω 3 ολόκληρα χρόνια...