Life is real... at the end!!!

Κι είμασταν όλο το απόγευμα-βράδυ με ένα φίλο από την δουλειά. Και δεν μπορούσα να σε φιλήσω όποτε το ένιωθα και με πείραζε... Και μιλήσαμε για διάφορα θέματα, στα πλαίσια της παρέας πάντα, και... δεν ξέρω... αλλά ένιωσα περίεργα... Σαν να ήθελα να σε αρπάξω και να μην σε ξαναφήσω!

Κι ακούω το "Life is real" και το νιώθω απόλυτα! Δεν έχω τίποτα να κρύψω, δεν κάνω κάτι κακό, δεν κοροϊδεύω κανέναν, γιατί να μην είναι όλα τόσο απλά;;; Επειδή δουλεύουμε μαζί; Και; Οι συνάδελφοι απαγορεύεται να αγαπηθούν;;; Ποιος νόμος το ορίζει αυτό;;; Ποιο εργατικό δίκαιο;;; Και δεν αντέχω πια να σε βλέπω απλά στη δουλειά... Θέλω να έρθω εκεί, στο γραφείο σου, να σου πω όσα θέλω και κανείς να μην καταλάβει τίποτα! Αλλά έθεσα ένα όριο στον εαυτό μου : είπα πως μετά το ταξίδι μας, ας το μάθει όποιος να 'ναι, δεν θα με νοιάζει - ίσως επειδή εκεί αναγκαστικά θα μας δουν μαζί και μετά πολύ άνετα θα το μεταφέρουν στην εταιρεία. Αλλά δεν με νοιάζει μωρό μου! Θέλω να το ζήσω όσο δεν πάει!

Και δεν με απασχολεί πόσοι το υποψιάζονται, πόσοι - ίσως - το ξέρουν, θέλω να είμαι μαζί σου... Μόνο μαζί σου! Σε λατρεύω καρδιά μου!! Σε αγαπάω! Σε περίμενα 3 ολόκληρα χρόνια!! Ίσως και παραπάνω, δεν ξέρω. Και με ρώτησες γιατί σε αγαπάω και σου είπα αυτό : πως είχα χρόνια να το νιώσω και ξέρω να το αναγνωρίζω... Και το πίστεψες... Γιατί έτσι είναι! Δεν αγαπούσα παλιά, τώρα αγαπάω! Και θέλω να το νιώθεις συνέχεια! Πάντα...