Εκτέθηκα σήμερα... Ανοίχτηκα λίγο παραπάνω και νιώθω πως αιμορραγώ... Με πίεσε - συνέχεια το κάνει - και του μίλησα... Του είπα ΕΝΑ από όσα με αγχώνουν καθημερινά... Και, ok, προσπάθησε να με ηρεμήσει, να με καθησυχάσει, αλλά... δεν λειτουργώ έτσι εγώ! Δεν ήταν ποτέ έτσι...
Και έχω συνέχεια στην ακρη του μυαλού μου, πως αν μάθει όλα όσα είναι μέσα στο κεφάλι μου, όλα όσα με κρατάνε ξύπνια τα βράδια, όλα όσα με προβληματίζουν ασταμάτητα, θα πανικοβληθεί και θα το βάλει στα πόδια! Αλλά πώς το κάνει κάθε φορά, κι ενώ μέσα μου σκέφτομαι "Μην κάνεις την μαλακία και του πεις όσα σκέφτεσαι!", όλο και κάτι του αποκαλύπτω! Να, σήμερα του είπα πως νιώθω ότι δεν μου αξίζει η ευτυχία και γι' αυτό αγχώνομαι που περνάω τόσο καλά δίπλα του!
Και νιώθω τόσο μα τόσο χάλια! Όσο δεν πάει άλλο! Και θέλησα να φύγω εκείνη τη στιγμή και του είπα "Πάω να γραψω, μου ήρθε έμπνευση" εννοώντας το blog μου και μου είπε πως κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσω να τα γράφω και να αρχίσω να του λέω όσα νιώθω... Πώς;;; Πώς γίνεται αυτό;;; Πώς, όταν επί ενάμιση χρόνο - στην ουσία - κανείς δεν ήξερε όλα όσα ένιωθα, κανείς δεν μάθαινε... Πώς;;; Κι αν φύγει κι αυτός;;; Μάλλον, κι αν τον διώξω κι αυτόν;;; Δεν θέλω, αλλά μπορεί να ξυπνήσω μια μέρα και να νιώσω πως δεν γίνεται, δεν μπορώ να είμαι με κάποιον - πάλι - να τρελλαθώ και να τα τινάξω όλα στον αέρα! Πολύ εύκολα γίνεται... Μάλλον, πολύ εύκολα γινόταν... Με αυτόν άρχισα να δένομαι και γι΄ αυτό μου τριβελίζουν το μυαλό όλα αυτά... Γι' αυτό "τρώγομαι με τα ρούχα μου", όπως συχνά μου λέει...
No comments:
Post a Comment