Ειλικρινά έχω μπερδευτεί εντελώς... Ο Π. όταν του πρωτομίλησα, μου είχε πει "Μην τον πιέσεις, μην βγάλεις όλα όσα θες να νιώσεις απότομα, θα τον τρομάξεις!"... Ο Τ. μου είπε τις προάλλες πως αν κοιμόμαστε κάθε μέρα μαζί, θα αποκτήσουμε πολύ γρήγορα οικιότητα και θα βαρεθεί ο ένας τον άλλον... Η Ν. και η Λ. μου λένε να το ζήσω όσο καλύτερα μπορώ, να με αφήσω ελεύθερη να τα βιώσω όλα στο 100%... Κι εγώ;;;
Εγώ τελικά δεν κάνω τίποτα! Απίστευτο;;; Κι όμως... Και χτες που είχα να τον δω 5 μέρες και τον περίμενα πώς και πώς, κατέληξα να τον κάνω να μου πει πως δεν μου φαίνεται να χάρηκα και πολύ που τον είδα! Κι η καρδούλα μου το ξέρει πόσο ανατρίχιασα και μόνο που τον είδα έξω από το σπίτι του...
... Και αργότερα, που έφυγα για να κοιμηθώ σπίτι μου, μόνο εγώ το ξέρω πόσο ήθελα να μείνω εκεί, στην αγκαλιά του και να μην βγω ποτέ! Αλλά δεν μπορώ... "Χτυπάνε" καμπανάκια μέσα στο κεφάλι μου όλα όσα μου έχουν πει οι άλλοι και δεν ξέρω πώς να λειτουργήσω! Κι όλο νιώθω πως τα κάνω χειρότερα... Με την αδράνειά μου και την απάθεια που εισπράττει από μένα, τι να υποθέσει κι αυτός;;; Ό,τι θα πίστευε ο καθένας στη θέση του : ότι, ok καλά περνάμε, αλλά δεν είσαι και κάτι σπουδαίο για μένα, είχα κι άλλους τέτοιους!
Fuck!
3 comments:
κάνε μόνο αυτό που αισθάνεσαι, τη στιγμή που το αισθάνεσαι και θα δεις την αλλαγή...
να κοιτάς συνέχεια στο φως, κάτι λάμπει μέσα σου...
καλησπέρα
Πού το ξέρεις χωρίς να με έχεις δει καν;;; Για το ότι λάμπει μέσα μου μιλάω. Όλοι μου το λένε...αλλά ΕΣΥ πού το κατάλαβες;;;
μόνο πίστεψε και θα δεις...
με την ιδιότητα του προφήτη αν μου επιτρέπεται να το πω...
καλησπέρα
Post a Comment