Για πάντα...

... είχε μια κοπέλα γενέθλια απόψε... Μία ακόμα γνωστή-άγνωστη... Ήρθε πρώτη στο τραπέζι της και ήταν μόνη για κανένα μισάωρο και σκεφτόμουν πως δεν μου έχει τύχει ποτέ και πόσο άσχημο ήταν... Εκείνη έχει γκόμενο, έχει φίλες, κι όμως ήρθε πρώτη και μόνη της στο τραπέζι της... 

Στην πορεία ήρθαν κι όλοι οι υπόλοιποι και τελευταίος ο γκόμενος. Δεν έμοιαζε κάτι να της λείπει πριν εμφανιστεί εκείνος και δεν τρελλάθηκε κιόλας όταν έκατσε δίπλα της... Δεν κρίνω, απλά περιγράφω σκηνές καρέ-καρέ! Απλός θεατής είμαι, παρατηρητής, χωρίς να γνωρίζω τις λεπτομέρειες της ζωής κανενός... Εκεί που ένιωθα άσχημα για εκείνη που ήταν μόνη της, την ζήλεψα στο τέλος της βραδιάς! Ανέβηκε στη μηχανή του κι έφυγαν... Ήταν μέρος ενός συνόλου που ολοκληρώθηκε με εκείνον... Ανήκει κάπου, δίνει και παίρνει αναφορά... Η παρέα της είχε τούρτα-έκπληξη κι αυτός δεν είχε αναμιχθεί καθόλου, δεν ήταν δική του ιδέα, δεν το γνώριζε καν. Δεν προκάλεσε αυτός την έκπληξη, απλά ήταν εκεί, δίπλα της, της χάιδευε τα μαλλιά, ήταν δική του! 

Τι σημασία έχουν οι εντελώς ανόητοι κανόνες που βάζουμε;;; "Πού θέλεις να σε βρει η αλλαγή;" με είχε ρωτήσει κι έτρεξα να ανέβω στη μηχανή! Η τούρτα-έκπληξη ήθελα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να ήταν δική του ιδέα και ρώτησα για να βεβαιωθώ... Τι σημασία έχει το οτιδήποτε από όλα αυτά; Έχουμε τρελλαθεί οι γυναίκες και δεν ξέρουμε τι είναι δεδομένο και τι όχι! ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι δεδομένος, όσα "για πάντα" κι αν σου λέει... Το "για πάντα" ήταν "για λίγο" τελικά και το "δεν μπορώ χωρίς εσένα" έγινε "δεν κάνεις εσύ για εδώ, δεν θα τα καταφέρεις". Δεν τον έπεισα, δεν τα κατάφερα, απέτυχα! Δεν μπόρεσε ποτέ να δει πόσο τον αγαπούσα; Δεν ήθελε να το δει; Ή μήπως το είδε και τρόμαξε γιατί δεν μπορούσε να με αγαπήσει τόσο; Δεν έμαθα ποτέ και θα μου πεις, τι σημασία έχει πια; Τι σημασία είχε και τότε; ΚΑΜΙΑ απολύτως! Το "για πάντα" κατέληξε να τον βλέπω μέσα από κάμερες κι εκείνος να μην το ξέρει καν, να μην με ψάχνει, να μην νοιάζεται ούτε καν να με δει... Το "για πάντα" δεν υπάρχει και δεν ξέρω αν το θέλει κανείς... Είναι τόοοοοοοσο πολύ! 

Κι ας ήταν μια καλή μέρα!!!

Χτύπα, ειλικρινά χτύπα όσο γουστάρεις! Δεν μασάω! Παίρνω σαν δεδομένο πως όλα είναι χαμένα και τίποτα δεν με ξαφνιάζει πια.. Δεν πονάω ή κι αν πονάω, δεν το βλέπει κανείς...
Τι κι αν έμεινα ολομόναχη; Θα μάθω να περνάω κι έτσι καλά, είπαν... Πότε; Πότε το μαθαίνεις αυτό; Και γιατί να το μάθεις; Δεν ήρθες στη ζωή για να είσαι μόνη, είσαι το απόλυτα κοινωνικό πλάσμα, γιατί να μάθεις να ζεις αλλιώς;;;
Και τι έγινε που εκείνος σε απέρριψε; Και τι κι αν ΑΚΟΜΑ σε πονάει και σε γονατίζει όποτε νιώθεις έτοιμη να προχωρήσεις; Πάλι θα έρθει εκείνη η γαμημένη στιγμή, που θα τον δεις να σε κοιτάζει από την άλλη άκρη του μπαρ που πίνεις ή θα βρεθεί δίπλα σου με την λευκή μηχανή του ενώ οδηγάς ή στην εξώπορτα της πολυκατοικίας να σε περιμένει... Και θα φυσήξεις και θα διαλυθούν όλα! Γιατί εκείνος δεν υπάρχει πια, σε άφησε να φύγεις κι αν ακόμα μπορεί και σε πονάει αυτό, δικό σου πρόβλημα! Εκείνος προχώρησε... Η σειρά σου να κάνεις το ίδιο κορίτσι μου!
Κι αν υπάρχουν ακόμα εκείνες οι βραδιές που δεν ξέρεις πού να πας, εσύ απλά προχώρα! Προς το οπουδήποτε, απλά κινήσου! Μην μένεις στάσιμη, μην αφήνεις τα παλιά να σε παρασύρουν, μόνο σε λάθος δρόμους μπορούν να σε πάνε...
Και ΝΑΙ, τον αγάπησες! Και ΝΑΙ, σε διέλυσε φεύγοντας! Και ΝΑΙ, ακόμα δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις πως ο Θεός μπορεί να θέλησε να καταστρέψει την τόση ευτυχία σου και ίσως ακόμα να θεωρείς πως ζεις έναν εφιάλτη και θα ξυπνήσεις, αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, σε διαβεβαιώ! Και ΝΑΙ, "οι αγάπες πονάνε" και φοβάσαι και θες να μείνεις μακριά τους, αλλά δεν πρέπει να βγεις από το πεδίο της μάχης, γιατί θα σε κλείσουν απ' έξω...
...Απόψε έζησα ξανά λιγάκι, ήπια ένα γαμημένο ποτό, βρήκα παρέα! Μπορώ να ξανανοίξω τον κύκλο, στο χέρι μου είναι!

Μόνη...

Πέρασε ένας χρόνος πια... Τον έκλεισα, "επέτειο χωρισμού εγώ γιορτάζω" και τα σχετικά... Και τι έχω κάνει; Πού βρίσκομαι; Ακριβώς εκεί που με άφησε πέρσι... Πέρασαν 360 ημέρες κι εγώ δεν έχω κουνηθεί καθόλου! 

Κι όσο μου την δίνει να λένε πως ψάχνω να βρω κι εγώ κάποιον, τόσο αλήθεια είναι τελικά... Δεν μπορώ άλλο μόνη μου, και πλέον είμαι μόνη μου κανονικά... Ο ένα δεν έχει χρόνο και "λυπάται ειλικρινά", ο άλλος δεν μου ταιριάζει, ο τρίτος δεν έχει μηχανή, όλοι κάτι έχουν ή κάτι τους βρίσκω, δεν αναγνωρίζω πλέον την διαφορά...Εγώ φταίω ή εκείνοι που γνωρίζω;;; 

Κι όλο αυτό το θέατρο με έχει κουράσει τόσο μα τόσο πολύ πια! Να μην δει κανείς, να μην καταλάβουν, να μην με λυπούνται κι εγώ να είμαι συνέχεια εκεί, στη χαρά τους, για καφέ, ποτά μαζί με τις σχέσεις τους, εκεί στα μέλια που στάζουν και κολλάμε όλοι μας, εκεί στο πρώτο "σ'αγαπώ", εκεί στο χέρι που θα κρατήσουν, εκεί συνέχεια! Φτάνει πια! Άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσα να αντέξω; Και ναι, χαίρομαι με την χαρά τους, αλλά μπορώ να μην την ζω καθημερινά; Γιατί, μπορεί να περνάμε τέλεια και να διασκεδάζουμε και να είμαι κι εγώ ok  για την ώρα, αλλά όταν τους αφήνω σπίτια τους και γυρίζω μόνη μου στο δικό μου...

Απλά συνέβη, δεν το περίμενα... Το ήθελα - εγώ μόνο ξέρω πόσο το ήθελα!!! - αλλά είχα πάψει να ελπίζω κι απλά... δούλευα, έσκυβα το κεφάλι, κοιμόμουν και ξυπνούσα με προγραμματισμό. Δεν ένιωθα, όλα γίνονταν επιδερμικά, δεν με άγγιζε τίποτα παραπάνω από μερικά λεπτά, πέρναγε και το ξέχναγα. Κι οι μέρες απλά κυλούσαν...

Τώρα είναι αλλιώς! Τώρα γουστάρω και ανυπομονώ και θέλω να επικοινωνούμε και θέλω να τον βλέπω και τσαντίζομαι που είναι πηγμένος κι έχει τόσο γεμάτο πρόγραμμα! Και τρελλαίνομαι που θέλει να αποδράσουμε το σαββατοκύριακο κι ας με ξέρει πόσο; Μερικές ώρες μόνο... Αθροιστικά αν το δεις, δεν είναι παραπάνω, αλλά πεθαίνω για να έρθει το σαββατοκύριακο αυτό! Και ο άλλος μου εαυτός ρωταέι : Δεν φοβάσαι; Δεν τον ξέρεις καν!

Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα απολύτως! Εδώ πήγα μέχρι το Μαϊάμι με κάποιον που γνώριζα κάποιες μέρες, η Ελλαδίτσα θα με τρομάξει; Και στην τελική, ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει όσο κι αν το αποφεύγουμε, έτσι δεν είναι; Αν είναι να μου συμβεί κάτι αυτό το σαββατοκύριακο, θα μου συμβεί όπου κι αν βρίσκομαι!

Και είμαι τόσο ανέμελη δίπλα του! Σαν να μην κουβαλάω τίποτα απολύτως μέσα στο σακίδιό μου... Σαν να ξύπνησα σήμερα, σαν να μην με πλήγωσε ποτέ κανείς, brand new σου λέω, εντελώς! Και δεν με απασχολεί αν θα δει κάτι στα μάτια μου, γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι πλέον εκεί να δει κανείς... Ελευθερώθηκα νομίζω κι αν δεν μιλήσω, κανείς δεν θα μάθει ποτέ... Και αυτό είναι και το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Ανησυχούμε τόσο πολύ μην μας καταλάβουν, μην χαρακτηριστούμε από το παρελθόν μας και μας "ταμπελιάσουν" σαν πικραμένες-χωρισμένες, ενώ δεν ξέρουμε πως θα έρθει η στιγμή που ούτε εμείς δεν θα το σκεφτόμαστε πια... Μακριά μου να μείνει μόνο και τίποτα άλλο δεν με νοιάζει! Δεν με πειράζει να ακούω νέα του, χωρίς να σημαίνει πως ζητάω λεπτομέρειες! Ήταν κάτι που πέρασε, σαν το κακό σπυρί που βγάζουμε και προσπαθούμε να εξαφανίσουμε και μετά το είχαμε τόσο συνηθίσει που νομίζουμε ότι μας λείπει. Αλλά δεν μας λείπει, κάνουμε λάθος, κι αυτό έχει σημασία!

Ας με αγαπούσα λιγάκι!

Καθαρά Δευτέρα σήμερα... Πέρσι μου ακύρωσε τα σχέδια που είχα τελευταία στιγμή, γιατί ήθελε να "μείνει μόνος"... Φέτος δεν έκανα κανένα σχέδιο, πήγα όπου με κάλεσαν. Αν πέρασα καλά; Αρκετά καλά θα έλεγα, αλλά μονίμως κάτι λείπει ρε γαμώτο!

Και τώρα, επιστρέφοντας σπίτι, νιώθω σαν να είμαι στο ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ σημείο που ήμουν πέρσι : το μηδέν... Τίποτα σταθερό στη ζωή μου, κανένα σημείο αναφοράς, όλα κινούνται με την φορά του ανέμου... Φτερό στον άνεμο κι εγώ!

Δίνω τόσο μεγάλη σημασία στα λόγια των άλλων, με έπεισαν πως μόνη μου τα καταστρέφω όλα συνεχώς και τώρα που θέλω κάτι να πάει καλά, κρέμομαι από τα χείλη τους κυριολεκτικά και μπλοκάρω! Να είμαι ήρεμη, να μην βγάλω τον πανικό στον άλλον, να κάνω υπομονή, να μην τον τρομάξω, να κάνω κίνηση αφού θέλω, να περιμένω από εκείνον το βήμα... Λόγια, λόγια, λόγια τόσο αντίθετα μεταξύ τους! Ο καθένας μιλάει με βάση τις δικές του εμπειρίες και το αποτέλεσμα είναι να μην κάνω τίποτα...

Έχασα την πίστη σε μένα, χάθηκα κάπου ανάμεσα στην απέραντη μοναξιά μου και στα λόγια των τρίτων... Κι είχα πει στον εαυτό μου αυτή τη φορά να μην ακούσω κανέναν ρε γαμώτο! Πώς την πάτησα έτσι;;; Μήπως έχουν δίκιο, γι' αυτό τους ακούω;;; Μήπως όλα ξεκινάνε από το ότι δεν με αγαπάω αρκετά τελικά;;; Αυτό που ξέρω είναι πως τα έχω βαρεθεί όλα! Θέλω κάτι καινούργιο επιτέλους, ΑΥΤΟ το καινούργιο, αλλά έχω παγώσει και θα χαθεί...

Η μαριονέτα

Παρασύρθηκα... Δεν έδειξα αντίσταση και με τράβηξαν στο δικό τους δρόμο... Άφησα τους άλλους να κινούν τα νήματα και σαν μαριονέτα χόρεψα στο ρυθμό τους... Ατέλειωτες ώρες στη δουλειά; Ναι, αν αυτό θέλετε! Ούτως ή άλλως δεν έχω και κάτι άλλο να κάνω... Και τους άφηνα να με κινούν... Μέρες, μήνες ατέλειωτους έτρεχα κι έτρεχα για να τα προλάβω όλα, να είμαι παντού, να μην παραπονεθεί κανείς, ούτε για μια στιγμή!

Μέχρι που τον γνώρισα κι άρχισε το μυαλό να παίζει επικίνδυνα παιχνίδα... Θέλω τόσο πολύ να τον μάθω, να γίνει μέρος της ζωής μου, να τον αφήσω να κρατήσει την ζωή μου στα χέρια του... Περνάνε οι ώρες, τα λεπτά και δεν σταματάω να τον σκέφτομαι... Και ξαφνικά αντιδρώ στα νήματα, δεν συμφωνώ μαζί τους πια, με σέρνουν για να πάω όπου θέλουν... Η μαριονέτα βρήκε λόγο να ζήσει και θέλει να ελευθερωθεί!

Αντιδρώ, φέρνω αντιρρήσεις, ακούω παράπονα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον! Το αίμα ξανακυλά μέσα μου, οι καμπάνες ηχούν ακόμα, ξημέρωσε!!!

Μόνο να τον κρατήσω στη ζωή μου, να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου, αυτό θέλω!!! Μπορώ;;; Μπορώ να βρω τον τρόπο;;; Εγώ, μια απλή μαριονέτα...

Σβήνω, χάνομαι, ερωτεύομαι!!!

Για να σε συναντήσω - Μανώλης Λιδάκης

Η αγάπη όλους τους βρίσκει!!!!

Μην ψάχνεις την αγάπη - Άννα Βίσση

Wake up call!!!

"Είσαι ερωτευμένη;" με ρώτησε η μητέρα μου χτες και της απάντησα αρνητικά, προσθέτοντας πως είναι καλύτερα έτσι, χωρίς μπελάδες, χωρίς ρίσκο, ήρεμα και ήσυχα, εκείνη όμως μου είπε να τον σχολάσω... Και στο σημείο ακριβώς που είχα καταλήξει πως είναι πιο ανώδυνα έτσι, δεν μπορείς να χάσεις τίποτα από τον εαυτό σου, δεν θα σε πονέσει κανείς ξανά... ήρθε το σήμερα να τα ανατρέψει όλα!!!

... ενώ είχα μελαγχολήσει από την βροχή και σκεφτόμουν διάφορα παλιά και - κανονικά - ξεχασμένα, μπήκε στο μαγαζί! Ήταν ψηλός, μούσκεμα, με μπουφάν μηχανής, αδιάβροχα και κράνος. Μόλις το έβγαλε, άκουσα την μουσική να παίζει!!! Σαν τις ταινίες πραγματικά, που μπαίνει αυτός ο άγνωστος στο χώρο σου και τραβάει τα βλέματα και... τα πουλιά κελαηδούν ξαφνικά! Ήταν απίστευτο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάζω! Δεν με αναγνώριζα ειλικρινά! Πόσο μάλλον όταν μου έπιασε κουβέντα!

Πόσο καιρό είχε να συμβεί αυτό, μου λες; Να δω κάποιον, να μου αρέσει τόσο και να κολλήσει κι αυτός! Τρελάθηκα σου λέω! Και παίξαμε κι ένα παιχνιδάκι, που κατέληξε να μου δώσει την κάρτα του και να περιμένει να τον πάρω! Όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!!!

Αχ φίλη μου, να ήσουν από μια μεριά να με έβλεπες... Θα ομολογούσες πως είχες καιρό να με δεις έτσι και θα είχες δίκιο, τόσο μα τόσο δίκιο... Δεν με αναγνώριζα! Δεν ντρεπόμουν, τον πλησίαζα, προσπαθούσα να του μιλήσω, να μάθω ότι μπορούσα κάτω από την ομπρέλα της διακριτικότητας που έπρεπε να διατηρηθεί, απίστευτη βραδιά, πραγματικά απίστευτη!!!

Δεν ξέρω τι είναι αυτός, δεν έχω ιδέα τι κουβαλάει μέσα του, αν είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας της γης ή θα γίνει ο πατέρας των παιδιών μου! Αυτό που σκέφτομαι και χαίρομαι ειλικρινά, είναι το πόσο μπορεί να διαψεύσει το σήμερα αυτό που χτες είχα δεδομένο : δεν πίστευα ποτέ πως θα πάθαινα τέτοια πλάκα με κάποιον που θα είχε το θάρρος να κινηθεί όσο γρήγορα χρειαζόταν! Αφενός, λες να υπάρχουν άντρες τελικά; Κι αφετέρου, μπορώ να νιώσω ξανά;;;; Ίσως αυτό είναι το σοκαριστικό της αποψινής βραδιάς, όσο θλιμμένο συμπέρασμα κι αν μοιάζει...

Οι θύμησες

"Μόνο μην σε πιάσουν οι θύμησες και κλειστείς στον εαυτό σου" μου είπε η Ν. το μεσημέρι. Τι να μην με πιάσουν, όταν είναι συνέχεια εκεί... Ποιον κοροϊδεύω, μου λες; Εμένα και μόνο εμένα! Συνέχεια και ασταμάτητα!