Μόνο να 'ξερες...

... και πώς πονάει ρε γαμώτο...

Πώς τα κάναμε έτσι...

Κάθησα στην άκρα της γλάστρας και περίμενα... Περίμενα να περάσει, να ΜΟΥ περάσει... Ένας πανικός ήταν πάλι, ένα άγχος, μία ανησυχία... Τι θα γίνει; Θα... ξανακουμπώσω ποτέ με κανέναν; Γνώρισα κάποιον σήμερα, με πλησίασε εκείνος δυναμικά, ήρθε, συστήθηκε, μιλήσαμε. Ανθρώπινα πράγματα, καθημερινά... Χμμ... παλιότερα ήταν "καθημερινά"... Πλέον είναι σπάνια ρε γαμώτο... Πώς τα κάναμε έτσι;;;

Χαζεύω φωτογραφίες σε σελίδες του Facebook για ανεκπλήρωτους έρωτες, αγάπες που δεν έσβησαν, χαμόγελα που πάγωσαν, πόνους και συναισθήματα που πνίγηκαν... Τόσος κόσμος πονάει, ή μάλλον, βιώνει τον πόνο και δεν μπορεί να το... επεξεργαστεί...Κατά τ' άλλα, όλοι είμαστε καλά, ποτέ δεν είμασταν καλύτερα... Πώς τα κάναμε έτσι ρε γαμώτο;;;

Όλο κανονίζω κι όλο ξε-κανονίζω τελευταία. Θέλω να τα κάνω όλα, όσο περισσότερα μπορώ anyway  , αλλά είμαι συνέχεια κουρασμένη και δεν κάνω τίποτα τελικά. Δεν έχω διάθεση νομίζω, σα να γέμισα με όλες τις μαλακίες, σα να χόρτασα πια. Βαρέθηκα να ασχολούμαι με... παιδάκια ρε, καταλαβαίνεις;

Συνάντησα επιτέλους κάποιον που δεν είναι "παιδάκι" ρε συ, τον είδα, τον αναγνώρισα! Μπαίνει στο χώρο και τον καταλαμβάνει με την παρουσία του, καταλαβαίνεις; Πώς να το εξηγήσεις αυτό, μου λες; Και πώς να τον πλησιάσεις ένα τέτοιο άνθρωπο, μου λες;;; Προετοιμάζομαι καθημερινά, να έχω άψογη εμφάνιση, να είμαι "κυρία" σε όλα μου, να μάθω γρήγορα ό,τι απαιτείται, να μπορέσω να μπω στον... κλοιό... Αλλά δεν ελπίζω και πολλά... Δεν είναι πολλές οι πιθανότητές μου και το ξέρω, δυστυχώς το γνωρίζω καλά... Πώς γίναμε έτσι;;;

Shining bride

of angelic smile

you seem to float

as you come down the stairs

I lost you in the crowd

In the maze of this place

I ran through rooms

looking for you

I thought I saw your face

in a sea of smiles

You make my dream so real

I still awoke without you

I went back to sleep

to find you in my dreams

I finally

could find you there

you were still the same

sweet angel face

You didn't know what happened

Then fell into my arms.

DulceSky - I Dreamt of You

Πάντα επέστρεφε...

Πάντα εκεί... Χειμώνες πέρασαν, καλοκαίρια, εκείνος εκεί... Τον ειδοποιούσε πάντα κι ήταν πάντα έτοιμος για εκείνη, την περίμενε να... επιστρέψει... Πάντα επέστρεφε και τον έβρισκε να την περιμένει. Πόσο κρατούσε κάθε φορά; Στιγμές, μόνο στιγμές μετρούσαν, αλλά τις ΖΟΥΣΑΝ, τις ένιωθαν σε κάθε πιθαμή του κορμιού τους! "Πάντα επέστρεφε. Να συμπληρώσει τα δικά της τα ανεκπλήρωτα. Να ποτίζει την αλαζονία της με τον κορεσμό του.Κι εκείνος αγόγγυστα και υπάκουα την υποδεχότανε. Λες κι είχε άλλη επιλογή... Λες και μπορούσε να την αρνηθεί."

Μέχρι που δεν... επέστρεψε εκείνη, δεν τον έψαξε, δεν την ενδιέφερε να τον βρει, αλλά τον βρήκε. Όσο ήθελε να κρυφτεί, τόσο πάνω του έπεσε... Και τον βρήκε με άλλη... Το ήξερε, της το έλεγε συνέχεια πως έχει άλλες στα... κενά του, αλλά... είναι αλλιώς να το δει κανείς με τα ίδια του τα μάτια... Επέλεξε το ξαφνικό και της βγήκε ξινό... (;)...Την είχε προετοιμάσει, δεν μπορεί να τον κατηγορήσει, απλά δεν μπορεί! Οπότε ποιον κατηγορεί;;; Τον εαυτό της, αυτός φταίει πάντα... Πάντα όμως!!!

Φταίει που έδωσε παραπάνω σημασία... Φταίει που νόμισε πως υπήρχε κάτι... Φταίει που αγάπησε... Γιατί... τον αγάπησε ρε γαμώτο! Ενώ ήξερε πως δεν υπήρχε λόγος, μέλλον, αιτία, τον αγάπησε τελικά, δεν μπόρεσε να αντισταθεί... Κι εκείνος την αγάπησε κι ίσως να την αγαπάει για πάντα, αλλά ποιος νοιάζεται; Όταν δυο άνθρωποι δεν μπορούν να είναι μαζί, απλά δεν γίνεται!

... Κι η συνέχεια είναι τόσο αναμενόμενη... Εκείνη κλείνεται στον εαυτό της, νιώθει προδωμένη, περισσότερο από τον εαυτό της, παρά από εκείνον κι εκείνος ζει το νέο του παραμύθι... Δεν θεωρεί πως άλλαξε κάτι, νομίζει πως εκείνη θα τον ενημερώσει για την επόμενη άφιξή της κι όλα θα είναι όπως πάντα. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα δυστυχώς - ή ευτυχώς... -  δεν είναι καθόλου έτσι...

Εκείνη ξέρει πως όλα τέλειωσαν, αυτός θα το μάθει με τον καιρό. Δεν θέλει κάτι περισσότερο, δεν μπορεί να τον ξαναδεί όπως πριν... Τα μάτια της γέμισαν με την... φωτογραφία του να ακουμπάει άλλη, να τον αγκαλιάζει άλλη, πώς ξεχνιούνται αυτά;;; Από αξιοπρέπεια και μόνο δεν επικοινωνεί μαζί του, ενώ μέσα της καίγεται να τον ακούσει! Πεθαίνει να χτυπήσει το κινητό της και να είναι εκείνος...

Κι αυτό που πονάει τελικά, δεν είναι ότι ήταν πάντα έτοιμη να τον αφήσει να φύγει, αλλά το ότι εκείνος έφυγε τελικά... Μπορεί να "διώχνουμε" συνέχεια ανθρώπους από δίπλα μας, αλλά όταν τελικά ΟΝΤΩΣ φύγουν αυτοί που μας ενδιαφέρουν, ξεκινά μια άλλη ιστορία, δημιουργείται ένας άλλος πόνος, ένα νέο κενό προσπαθεί να γεμίσει μάταια συνήθως... Κι όλα τελειώνουν, απλά δεν θέλει κανείς να το βιώσει... Δεν είναι κανείς προετοιμασμένος για το τέλος ποτέ! Κι εκείνη, αν ήξερε πως θα ήταν η τελευταία τους αγκαλιά εκείνη... τότε... έξω από το μαγαζί του... ίσως τον έσφιγγε περισσότερο, ίσως του έλεγε ακόμα μία φορά ότι τον αγάπησε, ίσως... δεν έφευγε καν...

Κι ας φάω χαστούκι...

"Το ξαφνικό δεν βολεύει κανέναν μας" μου είπες και τα γκρέμισες όλα... Ό,τι κι αν πρόλαβες να χτίσεις τις προηγούμενες μέρες, του έδωσες μία και το κατέστρεψες σε μια στιγμή! Κι όσο κι αν με βολεύει - ίσως... -  να με "πετάς", δεν παύει να με πονάει κιόλας... Η όλη κατάσταση έχει τόσο μα τόσο ανάμικτα συναισθήματα ρε γαμώτο...

Δεν ήξερα τι να κάνω την... τελευταία μας στιγμή : να σε αφήσω ή να σε σφίξω πάνω μου... Πάντα το ίδιο σενάριο, η ίδια πλοκή, οι ατάκες αλλάζουν μόνο - δυστυχώς - προς το χειρότερο... Για την ευαίσθητη καρδιά μου πάντα...Πάλι ανταλλάξαμε τα "σ΄αγαπώ" μας, πάλι με κοίταζες σαν να μην υπάρχει - που δεν υπάρχει - αύριο... Αλλά αυτή την φορά ήταν όλα διαφορετικά νομίζω... Έκανες, έδινες περισσότερα, όλα ήταν καλύτερα, αλλά εσύ δεν με κυνηγούσες... Την προηγούμενη φορά, έμοιαζες κολλημένος πάνω μου, χωρίς όμως να κάνεις τόσα όσα αυτή την φορά. Δεν ξέρω, μακάρι να ήξερα ειλικρινά! Τι από όσα ζούμε έχει νόημα; Τι θα μείνει να υπάρχει στο μέλλον μας; Έχουμε μέλλον; Μήπως ήταν η τελευταία μας φορά, μήπως το τέλος μας το ζήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε καν; Δεν επικοινώνησες αυτή την φορά, δεν με πήρες, δεν μου έστειλες, δεν νοιάστηκες... Κι όμως εκεί νοιαζόσουν τόσο μα τόσο πολύ ρε γαμώτο... Τόσο μα τόσο πολύ!!!

Αλλά δεν μπορώ να έρθω στα ξαφνικά, δεν μπορώ να σου κάνω έκπληξη, γιατί απλά δεν με περιμένεις... Δεν κάθεσαι να με περιμένεις, δεν μπορείς, είπες... Αλλά ξέρεις κάτι; Θα το κάνω κι ό,τι γίνει! Θα έρθω στα ξαφνικά την επόμενη φορά κι ίσως το χαστούκι που μου ρίξεις, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι για να ξεκολλήσω πια από όλη αυτή την κατάσταση! Ένα χαστούκι δυνατό, να μείνει το αποτύπωμά σου στο πρόσωπό μου, να δω με τα ίδια μου τα μάτια πως δεν υπάρχει τίποτα στην πραγματικότα, όλα ήταν και παραμένουν στο μυαλό μου...

Κι όμως μου λείπες ρε μάτια μου, μου λείπες από την στιγμή που ξετυλίγεις τα χέρια σου από γύρω μου, κλαίω πηγαίνοντας στο σπίτι, είμαι χάλια τις πρώτες μου στιγμές στην πρωτεύουσα... Πάντα έτσι γίνεται! Δεν αλλάζει και δεν ξέρω τι θα το κάνει να αλλάξει... Ίσως το χαστούκι βοηθήσει, ίσως τα κάνει χειρότερα... Θα φανεί...

Μπορεί όλα να είναι ψέματα. Κάθε φορά που νομίζω πως ανυπομονείς να έρθω και με ρωτάς λεπτομέρειες για την άφιξή μου, να θες απλά να... καθαρίσεις το τοπίο από τις άλλες... Μπορεί το κινητό σου να ηρεμεί όταν είμαι μαζί σου, γιατί τις έχεις κάνει πέρα κι όχι γιατί δεν υπάρχουν άλλες στη ζωή σου... Μπορεί να τα βλέπω όλα όπως θέλω κι όχι όπως είναι... Δεν με θες στα ξαφνικά, δεν θα βολέψει κανέναν μας, είπες κι αυτό κρατάω... Αυτό, και την τελευταία μας φορά... Με το αφρόλουτρο και τα κεράκια... Με σένα να μου κρατάς το πρόσωπο και να μου λες πως με αγαπάς... 

Τι να ξέρω εγώ από αγάπες...

Λάθος άνθρωπος - Φίλιππος Πλιάτσικας

Μαθαίνουμε...

Κι όλα μοιάζουν καλά, τέλεια, φανταστικά! Αυτοί που δεν σε ξέρουν, θαρρούν πως είσαι απόλυτα ευτυχισμένη, αλλά εσύ έχεις επιλέξει να μην σκέφτεσαι... για ακόμα μία φορά... Και περνάνε οι μέρες, ζεις χωρίς να ζεις, δεν σε νοιάζει, μοιράζεσαι δεξιά κι αριστερά και ο χρόνος απλά κυλάει.

Τι κι αν νόμιζες πως κάπου μέτρησες; Πάλι λάθος έκανες, δεν πειράζει, έχεις κάνει τόοοοοοσα! Τι κι αν η καρδιά πίστεψε ξανά; Δεν πειράζει, μαθημένη την έχεις... Το παίζεις χαλαρή κι αδιάφορη, ότι δεν  σε αγγίζει τίποτα, και μόλις λίγο νιώσεις συναίσθημα, παλεύεις να το διαψεύσεις. Είναι λάθος οι συνθήκες, οι καταστάσεις δεν βολεύουν, δεν γίνεται απλά, και το απορρίπτεις... πριν σε απορρίψουν, γιατί αυτό φοβάσαι, τρέμεις περισσότερο από όλα, έτσι δεν είναι;

Κι ενώ δεν ήθελες, προσπάθησες να μην πιστέψεις τίποτα, να μην κολλήσεις πάλι, απλά συνέβη και το έφαγες το παραμύθι! Που δεν ήταν καν παραμύθι! Δεν σου έταξε κανείς απολύτως τίποτα, εσύ ήθελες και το πίστεψες... Μόνη σου την πάτησες... Καλά να πάθεις!

... Τίποτα και κανείς... Δεν υπάρχει τίποτα στο προσκήνιο, κανείς δεν νοιάζεται τελικά... και αρχικά, δεν άλλαξε κάτι! Όσο μπλέκεσαι με ανθρώπους, θα δένεσαι, πάρ'το απόφαση και ή μείνε μακριά τους ή μάθε να αντέχεις τον πόνο! Τέλος!

Το χειρότερο βέβαια είναι το παιχνίδι... Να το αρνείσαι, να μην το δέχεσαι, να λες πως δεν πιστεύεις πως θα σου συμβεί κι ότι έχεις πάρει όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις και τελικά να καταλήγεις να κλαις ασταμάτητα... 

Μόνοι μας ανάβουμε τις φωτιές μας και μόνοι μας κλαίμε που καίγονται τα πόδια μας ενώ πηδάμε από πάνω τους... Κι αν κάτι πεθαίνει, πρέπει να το αφήνουμε... Δεν είναι πάντα απαραίτητη η νεκροψία, δεν χρειάζεται να ξέρουμε πάντα το "γιατί"... Ακόμα κι αν αυτό το "κάτι" αναστηθεί από τις στάχτες του, δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε το πώς και το γιατί... Απλά συμβαίνουν όλα ή... δεν συμβαίνουν! Και μαθαίνουμε να ζούμε με όλα, με το οτιδήποτε κι αν γίνει τελικά...

..."Όλα στο μυαλό είναι" είπα "Εννοείται...σε ποιανού όμως;" με ρώτησε και απάντησα "Στο δικό μου"...

"Αυτή την έχασες"

Άντρες... Τι περιμένουν από εμάς άραγε;;; Θα μάθουμε, θα καταλάβουμε ποτέ;;; Θα μας καταλάβουν εκείνοι ποτέ;;; Πού θα βρεθούμε τελικά;;;;

Βγαίνεις με κάποιον, περνάνε οι μέρες, δεν σε καλεί, έρχεται μόνο και σε βρίσκει στη δουλειά σου, σου επαναλαμβάνει πως θα σε πάρει τηλέφωνο, κάτι που δεν κάνει ποτέ, αλλά ξαναέρχεται, στο ξαναλέει, τον παίρνεις στο ψιλό, δεν μετράει καν μέσα σου το ότι το είπε, δεν σε παίρνει ποτέ - ΦΥΣΙΚΑ - δεν σε νοιάζει πλέον, δεν στενοχωριέσαι καν, τον πετάς, δεν σε άγγιξε καν...

Περνάει ο καιρός και ξαναεμφανίζεται. Εννοείται πως θυμάσαι, όλα τα θυμάσαι, αλλά δεν σε νοιάζει πια, εδώ και πολύ καιρό έχεις επιλέξει να μη σε νοιάζει και το αντιλαμβάνεται. Και αντιδρά! Κι ενώ θέλεις πραγματικά να του... ευχηθείς να πάει να γαμηθεί, κρατιέσαι γιατί εργάζεσαι και είσαι όσο τυπική απαιτείται. Και αντιδρά! Ο... κρετίνος τολμά και σε ρωτάει τρεις (3!!!!!!!!!!!!) φορές γιατί δεν του δίνεις την σημασία που πρέπει, ενώ εννοεί την σημασία που θα ήθελε... Κι ενώ ήδη νιώθεις νικήτρια, παίζεις το παιχνίδι που εκείνος ξεκίνησε χωρίς να ξέρει πως το έχει ήδη χάσει...

Ατάκα στην ατάκα περνάει η ώρα κι εκείνος αρνείται να δεχτεί πως έχει χάσει, συνεχίζει αμαχητί κι εσύ ανεβαίνεις, όλο και περισσότερο ψηλώνεις!!! Σε καλοπιάνει με κοπλιμέντα, προσπαθεί να διακρίνει κάτι στα μάτια σου, ένα βλέμμα, αυτό το βλέμμα που υπόσχεται, αλλά δεν το λαμβάνει ποτέ... Σε κερνάει σφηνάκια, προσπαθεί... Θέλει να μάθει τα νέα σου, θέλει να ασχοληθείς μαζί του, απαιτεί να του μιλήσεις, αλλά λαμβάνει μόνο μισόλογα, κοφτές απαντήσεις και φυγή... 

Σαν γκραν φινάλε, ρίχνει πάλι την ατάκα περί μην ενασχόλησης με το άτομό του, αλλά όταν απαντάς "τι άλλο να κάνω δηλαδή;" δεν έχει έτοιμη απάντηση και χάνει πόντους. Κι όταν του σπας την αμήχανη στιγμή με το "τέλειωσα; μπορώ να φύγω;" και προσπαθεί απεγνωσμένα να το γυρίσει στο πονηρό "τέλειωμα" αλλά εσύ δεν τσιμπάς και όντως φεύγεις, βγαίνει νοκ άουτ... Κι είναι ο φίλος του που του λέει "άντε πάμε, αυτή την έχασες" και το παίρνει απόφαση να φύγει! 

____________________________________________________________________

Sorry μεγάλε, τέλειωσε, έχασες, δέξου το! Περίμενες πως θα με βρεις με την ουρά στα σκέλια και σε άκουγα όλο το βράδυ να μου λες πόσο ομόρφυνα και πόσο μου πάνε τα νέα μου μαλλιά και "γιατί χορεύεις τόσο απόψε; με έχεις τρελάνει!!!!!". Sorry αγορίνα, μου τέλειωσες! Είσαι τόσο ασήμαντος όσο δεν πάει! Και σου έδωσα την ευκαιρία σου μέσα σε όοοοοοοοοοοοολο αυτό το παραλήρημά σου, πόσο γενναιόδωρη θα μπορούσα να είμαι ΠΙΑ, και την έχασες... 

Αυτό που πραγματικά είναι μαγικό, είναι πως δεν με αγγίζει τίποτα από όλα αυτά πια... Δεν με πονάει, δεν με πληγώνει κανείς. Δεν τους αφήνω, δεν προλαβαίνουν... Με ένα βράδυ, λίγα λόγια, ματιές και φιλιά όλο υποσχέσεις δεν πέφτω πια... Δεν με ρίχνει κανείς, δεν με αγγίζει καν, δεν μπορεί να με πληγώσει! 

Και ναι, θα "με χάσουν" πολλοί έτσι, αλλά θα κερδίσω εγώ! Αυτό με νοιάζει : να είμαι εγώ καλά, να μην σκορπίζω τα κομμάτια μου, να νιώθω ολόκληρη! Κι αν είναι να γίνει κάτι καλό, απλά θα έρθει. Δεν το περιμένω, αλλά το ξέρω πως θα συμβεί! 

Cause I am a good person and good things will happen to me, as I worth it!!!! 

Cause you didn't want me...

Μου κόλλησε από το πρωί που το άκουσα, τρελάθηκα, σαν να γράφτηκε για μένα και να μην το είχα ακούσει ποτέ! Έτσι δεν ήταν; Τόσα λόγια, τόσος ενθουσιασμός, γκρεμίστηκαν όλα γιατί στην τελική... δεν με ήθελε, έτσι δεν είναι;

... περνάει ο καιρός, αλλάζουν οι εποχές, τα έτη κι όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει τελικά... Μοιάζω να είμαι σε μία μόνιμη άρνηση... Ζω σε ένα δικό μου κόσμο; Ίσως, δεν ξέρω. Ώρες-ώρες σκέφτομαι πως θα με πάρει ξανά τηλέφωνο και θα θέλει να είμαστε ξανά μαζί... Πόσο χαζό μπορεί να είναι αυτό, ε; Κι όμως...

Κάθε νέα μου αποτυχία με γυρίζει εκεί. Η θεωρία λέει πως κάθε νέο που συναντάμε το συγκρίνουμε με το τελευταίο "καλό" που μας είχε τύχει, αλλά... είναι τόσο πολύς ο καιρός πια... Δεν μπορεί, δεν γίνεται ΑΚΟΜΑ να τα συγκρίνω όλα με το τότε... Δεν το δέχομαι, αρνούμαι! Νάτη κι η άρνηση τελικά...

Ο αισιόδοξος εαυτός μου επιμένει να χαμογελάει, χρησιμοποιώντας την δικαιολογία πως το σύμπαν πρέπει να λάβει θετικά vibes από τον καθένα μας για να μας τα επιστρέψει και δεν θέλω να το γρουσουζέψω μόνη μου, αλλά είναι και κάποιες στιγμές που λυγίζω ρε γαμώτο... Είναι στιγμές που θα 'θελα κι εγώ... άλλα πράγματα... Αυτό το κάτι παραπάνω ή απλά κάτι διαφορετικό πια... Τι να σου λέω τώρα; Θα έχεις βαρεθεί κι εσύ να με ακούς, αλλά νιώθω καλύτερα όταν τα γράφω, οπότε... υπομονή!!

Mesh - You didn't want me

Ποιος καταλαβαίνει;;;;

Τόσο παλιό κι όμως ηχεί ακόμα στα αυτιά μου... Μια φράση, αυτή η κουβέντα, "όλα καλά θα πάνε, δεν χωρίζουμε εμείς" αντηχεί μέχρι και σήμερα στους τοίχους... Κι όμως έφυγες τελικά, με άφησες... 

Δυο χρόνια σχεδόν πέρασαν, ε; Παντρεύτηκες, έκανες παιδί κι εγώ ακόμα... τίποτα. Εγώ παραμένω στ ο τίποτα! Έζησα πολλά, γνώρισα απίστευτα πράγματα, αλλά ακόμα τα συγκρίνω όλα με σένα, το πιστεύεις;;; Δεν άφησα ποτέ κανέναν να σε πει "μαλάκα"... Ακόμα δεν αφήνω... Δεν ήσουν, γιατί να λέμε ψέματα;;;; Έκανες το καλύτερο που μπορούσες, φάνηκες δυνατός όταν χρειάστηκε, γιατί να σε κατηγορήσει κανείς;;;

Δεν σε έχω θεοποιήσει ακριβώς, απλά αναπολώ τις στιγμές μας πολύ συχνά, το ξέρεις;;; Το φαντάζεσαι καν;;; Δεν θα το πίστευες κι αν το ζούσες, αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει! Κι απόψε μίλησα για σένα, φαντάσου! Σε ανέφερα σαν αυτόν που με πέθανε τότε, παλιά, αλλά τον ξεπέρασα... Κι αλήθεια είπα, σε ξεπέρασα! Δεν σε ξέχασα όμως ποτέ...

Αυτό είναι το πρόβλημά μου, καταλαβαίνεις;;; Ανέβασες πολύ τον πύχη και πώς να τον κατεβάσω άραγε;;; Ψάχνω σε όλους αυτό που είχαμε, καταλαβαίνεις;;; Δεν θέλω εσένα, δεν σε θέλω εδώ και πολύ καιρό, αλλά θέλω... ΑΥΤΟ! Αυτό το καθημερινό, καταλαβαίνεις;;; 

Θέλω η ζωή μου να μπει σε μια ρουτίνα ξανά, θυμάσαι; Ψάχνω ένα σημείο αναφοράς, να δίνω και να παίρνω λογαριασμό, καταλαβαίνεις;;; 

Όλα είναι τόσο ανακατεμένα, τόσο αδιάφορα, θέλω λίγη σημασία πια, καταλαβαίνεις;;;; Την αναζητώ παντού και δεν την βρίσκω πουθενά... καταλαβαίνεις;;; 

Μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις, δεν έχει νόημα να το περιγράψω σε κανέναν άλλο, ψάχνω αυτό που είχαμε! Λίγη... υγεία, εκεί που τίποτα δεν είναι υγειές, καταλαβαίνεις;;;

Ποιος μπορεί να καταλάβει;;; 

... for a reason...

Βαρύ πράγμα ο εγωισμός... Σε κρατάει πίσω, όσο κι αν θέλεις να προχωρήσεις, δεν σε αφήνει, τριγυρίζει το μυαλό σου σε εκείνα που δεν θες, κι όλο περισσότερο καταστρέφεσαι....

Απολύθηκα σήμερα... Ή, πιο σωστά, ήμουν σε αυτούς που "επιλέχθηκαν να απομακρυνθούν από την εταιρεία"... Ναι, συνέβη και σε μένα... Είμαι κι εγώ μία ακόμα απολυμένη!

Ανάμικτα συναισθήματα... Σκέψεις, φωνές μέσα στο κεφάλι μου, πολύ φασαρία... Ένας τρόμος : τι κι αν δεν βρω ποτέ ξανά δουλειά;;; Θα περάσει ο καιρός, ok, θα δυσκολευτώ, αλλά τι κι αν συνεχίσω να μην βρίσκω;;; Τι θα γίνει τότε;;;

Για κάποιο λόγο, δεν το σκέφτομαι αυτό, είμαι αισιόδοξη χωρίς συγκεκριμένο λόγο, απλά νιώθω καλά περισσότερο από ότι νιώθω χάλια. Καλό είναι αυτό, ε; Μάλλον...

Με ενοχλεί ο εγωισμός μου πολύ! Ήθελα να φύγω, το έλεγα παντού, είχα κουραστεί από όλα όσα γίνονται εκεί μέσα, αλλά είναι αλλιώς να φεύγεις κι αλλιώς να ... σε φεύγουν... Κι όσο κι αν ξέρεις πως όλοι απολύουν και απολύονται, δεν σε νοιάζει, δεν μετράει, εσύ νιώθεις πως απέτυχες κι αυτό σε τρώει...  Γιατί, σκέφτεσαι; Γιατί εμένα κι όχι κάποιον άλλον;

Θα δείξει, όλα για κάποιο λόγο γίνονται, και φέτος - ένας Θεός ξέρει γιατί - το πιστεύω περισσότερο από ποτε! Θα κερδίσει η αισιόδοξή μου πλευρά, δεν θα πέσω, δεν θα με δουν να πέφτω τέλος πάντων, κι ό,τι είναι να γίνει, δεν έχει παρά να γίνει...