Παίζουμε για να ενισχύσουμε το Ξεμπλογκάρισμα

1) Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις;
Αν είναι ότι δείχνει  ή υποκρίνεται για να με πληγώνει.

2) Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;
Τρεις.

3) Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το άνομά σου. Τι όνομα θα διάλεγες;
Μέλα. Κι επειδή δεν  νομίζω να συμβεί, θα βγάλω την κόρη μου έτσι.


4) Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;
Σημασία δεν έχει ποιος αγαπάει πρώτος, αλλά ποιος ξεχνάει τελευταίος.


5) Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!
Κανένα.

6) Διάλεξε καινούργιους γονείς!
Δεν τους αλλάζω!

7) Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!
"Πάμε μέσα να τον ακούσουμε;"

8) Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;
Για σένα...


9) Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;
Mazda

10) Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;
Τίγρης

11) Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Για τα χρόνια που χάθηκαν με μένα να εθελοτυφλώ...

12) Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
Για την ζωντάνια που εκπέμπω.

13) Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον;
Δεν νομίζω.

...θάλασσα ο εγωισμός...

Γιάννης Πλούταρχος - Ήταν τα λάθη μας μεγάλα

Σκόρπιες σκέψεις κι αναμνήσεις...(2)

"...και να ξυπνήσεις το πρωί με χαμόγελο!" μου ευχήθηκε φιλαράκι συμπληρώνοντας "Ξέρεις τι σημαίνει αυτό, ε;" Ξέρω τσάτσε μου, ξέρω πολύ καλά...

Πόσο μου άρεσε αυτή η ατάκα... Να ξυπνάμε το πρωί με χαμόγελο! Τι καλύτερο;;; Δεν έχω παράπονο, τελευταία ξυπνάω κεφάτη! Κι ας μην έχει συμβεί τίποτα το "σπουδαίο" το βράδυ που προηγήθηκε... Μα είχα τόσο καιρό να το νιώσω αυτό... Συνέβαιναν διάφορα καθημερινά και με άφηναν τόσο μα τόσο αδιάφορη... Οι γύρω μου έλεγαν για τον κούκλο που μου μίλησε κι εγώ αναρωτιόμουν πού ήταν και δεν τον είδα... 

Κάποιος προσπαθεί να με πείσει να βγω μαζί με την παρέα του απόψε... Πολύ κολακευτικό, δεν λέω, αλλά κάτι με σταματάει... Ο φόβος πως ίσως αυτός να με γουστάρει με παγώνει, μου κόβει τα πόδια, με αφοπλίζει... Δεν θέλω να με γουστάρουν γνωστοί μου, γιατί αυτοί μπορούν να με φτάσουν... Το να μου την πέσει ένας άγνωστος είναι ok, γιατί ανά πάσα στιγμή τον ξεκόβω. Αλλά ένας γνωστός, ένα φίλος... Είναι αλλιώς! Αυτός μπορεί να με φτάσει, να με αγγίξει, να με "ρίξει"... Δεν γίνεται, δεν το θέλω αυτό, δεν με παίρνει... 

Πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού το να μην θελήσω κάτι για να μη λυπηθώ, να μην ελπίσω, να μην πιστέψω κανέναν ποτέ ξανά για να μην απογητευτώ κι ότι αν δεν αγαπήσω ξανά, δε θα πληγωθώ. Προσπαθώ μάταια να έχω την καρδιά μου σαν δεμένη με λουρί, υπάκουη πάντα κι υποτακτική, να την προστάζω κι αυτή να συμμορφώνεται, εκπαιδευμένη άριστα να μη σκέφτεται για να μη επαναστατεί... Κι όμως δεν το καταφέρνω, γιατί η καρδιά δεν ακούει, δεν με υπακούει και της έχει λείψει τόσο μα τόσο πολύ το να χτυπήσει ξανά, που κάθε φορά κάνει τα δικά της! 

Και αυτό που πραγματικά θα με κάνει να ξυπνήσω με χαμόγελο, είναι το να βρω κάποιον δίπλα μου.... Αυτό ναι! θα μου φτιάξει όλη τη μέρα! Κι ειδικά αν αυτός το βράδυ μπει στο σπίτι και με βρει να χαζεύω τηλεόραση, αυτό θα είναι τα πάντα... Μια νέα ζωή, ένας νέος άνθρωπος, ένα νέο χέρι να βρω εκεί που ψηλαφώ στα σκοτεινά... "Κάποιον να με σφίξει" και να τον σφίξω κι εγώ... Πόσο δύσκολο είναι αυτό; Και γιατί να μοιάζει τόσο μα τόσο ανέφικτο;;;

Όποιος κι αν είσαι...

Ελένη Βιτάλη - Έλα λίγο

Σκόρπιες σκέψεις κι αναμνήσεις

"Νομίζω πως ταιριάζετε με τον Τάσο" μου είπε η Ν. "Σκέψου το!". "Δεν έχω να σκεφτώ τίποτα", της απάντησα, "δεν μου αρέσει καν εμφανησιακά!" Και μου είπε πως αυτοί που μας αρέσουν εμφανησιακά δεν είναι για πολλά πράγματα, παρά μόνο για κάποια βράδια...

Λες; Δεν το πιστεύω εγώ αυτό... Κι ας με διαψεύδει η ιστορία έτσι όπως γράφεται, δεν θέλω να το πιστέψω! Δεν θέλω να συμβιβαστώ δίπλα σε κάποιον που δεν με τρελλαίνει όταν τον βλέπω, απλά και μόνο για να έχω σιγουριά στη ζωή μου! 

...Κάποιος με κόζαρε χτες από το διπλανό τραπέζι. "Θες να κάτσω απέναντι;" με ρώτησε ο Λ. που ήταν δίπλα μου... Όλοι προσφέρονται να σε διευκολύνουν για να "κάνεις το κομμάτι σου", για να μπορέσει να σε πλησιάσει αυτός ο "απέναντι", για να μην νομίσει πως είσαι καπαρωμένη... Αλλά τις 9 στις 10 φορές, δεν θες να σε πλησιάσει κανένας! 

Κι είναι τόσο ανόητες οι σκέψεις που κάνω καθημερινά... Πως πρέπει να περιμένω από τον άλλον την πρώτη κίνηση, πως πρέπει να το παίζω δύσκολη... Και μετά; Μετά τι; Θα ξαναγίνω ο εαυτός μου όταν τον "τυλίξω"; Δύο διαφορετικοί άνθρωποι σε ένα κορμί... Ποιος τα κάνει αυτά; Έχουμε καταντήσει να κάνουμε τα πανεύκολα, καθημερινά, τόσο μα τόσο δύσκολα και ενώ θέλουμε να μας φανούν εύκολα για μια στιγμή, γυρνάμε στο "ώχου τώρα, δεν βαριέσαι!" και ξανακλεινόμαστε στο καβούκι μας! 

Και θες να μιλήσεις, να φωνάξεις τον πόνο για να τον ξορκίσεις, αλλά δεν βγαίνει φωνή! Κουράστηκα, κουράστηκα πολύ να νιώθω και να λέω τα ίδια ξανά και ξανά... Το κακό έχει ριζώσει και δεν ξορκίζεται με τίποτα! 

... Ξύπνησα και κάνει κρύο από το πρωί. Είδα όνειρο πως χιόνισε κι εγώ περπατούσα στο δρόμο... Μου έρχονται διάφορες εικόνες στο νου... Έρχονται Χριστούγεννα πάλι και τίποτα δεν έχει αλλάξει στη ζωή μου. Τις ίδιες ευχές θα κάνω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, για την επόμενη χρονιά, κάτι να αλλάξει, κάτι νέο να συμβεί, και πάλι στον απολογισμό, δεν θα μετρήσουν τα όσα συνέβησαν, απλά γιατί κανένα δεν άξιζε τόσο... Κι όμως έγιναν ΤΟΣΟ πολλά φέτος, μα τόσο πολλά... Με πρώτο και καλύτερο - για τους γύρω μου πάντα - το ότι ωρίμασα συναισθηματικά. Γιατί το λένε για καλό αυτό, ειλικρινά δεν ξέρω. Για μένα είναι κακό... 

... Θα ήθελα να ξαναήμουν μικρή, να τα ξαναζήσω τα χρόνια της ανεμελιάς, κι ας έκανα ακριβώς τα ίδια βήματα, τις ίδιες κινήσεις, κι ας κατέληγα πάλι στο ίδιο ακριβώς σημείο. Θέλω να ξαναείμαι εκείνο το κορίτσι που πήδαγε από παγκάκι σε παγκάκι στη βροχή στον προαύλιο χώρο του ΤΕΙ και του τραγουδούσε "Δεν γίνονται Χριστούγεννα χωρίς εσένα" και αυτός ντρεπόταν για τους γύρω και μου έλεγε να κατέβω, αλλά ξέρω καλά πόσο το γούσταρε! Και θέλω να ξαναείμαι για μία μέρα αυτή που την πέταξε έξω από το αμάξι και την άφησε μέσα στη βροχή μετά από καυγά τους κι έκατσε στο βρεγμένο πεζοδρόμιο κλαίγοντας και γύρισε να την "μαζέψει" και την πήρε αγκαλιά και της είπε πως δεν θα την ξαναφήσει ποτέ... Μεγάλη κουβέντα το "ποτέ"! 

"Γυρεύεις ξανά ένα χέρι να κρατήσει το δικό σου μέσα στο κρύο...Ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά τη ζωή σου..."

Το διάβασα σε άλλο blog, το λάτρεψα, μου ταιριάζει απόλυτα, 100% και το αναδημοσιεύω. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα... Είναι απίστευτο πόσο κοινά συναισθήματα έχουμε οι άνθρωποι, και χωρίς ούτε καν να γνωριζόμαστε... Απίστευτο! Τρομακτικό...

"Είναι φορές που φεύγεις μόνο για να φύγεις
χωρίς προορισμό,
χωρίς αποσκευές,
ακολουθείς τους χτύπους της καρδιάς και αυτός ο ήχος
γίνεται ο αγαπημένος σου ρυθμός.
Είναι φορές που ξέρεις πως θα πονέσεις
κι όμως συνεχίζεις να βαδίζεις προς αυτό.
Κάτι σε τραβά,
θαρρείς πως σε έχει δεμένο.
Είναι φορές που η σιωπή είναι τόσο πηχτή
που νομίζεις πως την βλέπεις.
Την αγγίζεις,
αφήνει τα σημάδια της παντού.
Γύρω σου,
μέσα σου.
Ανοίγεις το παράθυρο,
οξυγόνο που περνά στο αίμα σου.
Το έχεις ανάγκη,
για να ξεχάσεις
ή
να ξεχαστείς.
Είναι φορές που ψάχνεις ένα χέρι μέσα στο σκοτάδι,
Ψηλαφίζεις τα πράγματα γύρω σου,
ελπίζεις πως υπάρχει κάπου εκεί.
Για σένα,
μόνο για σένα.
Είναι φορές που νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.
Τότε που ο άνεμος φυσάει με μανία πάνω στα παράθυρα σου,
Τότε που τα χρώματα γύρω σου γίνονται σκούρα,
τα βήματα στους δρόμους βιαστικά.
Γυρεύεις ξανά ένα χέρι να κρατήσει το δικό σου μέσα στο κρύο.
Να σου ψιθυρίσει πως σ'αγαπά,
εσένα
μόνο εσένα.....
Είναι φορές που νιώθεις τόσο μόνος...
κι αυτή η μοναξιά
γίνεται ρούχο στο σώμα σου,
άρωμα στο δέρμα σου,
ήχος στην φωνή σου,
δάκρυ στα μάτια σου.
Είναι τότε που γυρεύεις ένα χέρι να κρατήσει σφιχτά τη ζωή σου.
Κι εσένα
μόνο εσένα....
Κλείνεις το παράθυρο,
κρυώνεις,
είναι αργά,
οι δείχτες στο ρολόι δεν σταματούν να τρέχουν.
Ακόμη ένα βράδυ,
σαν χάδι απλώνεται και σε τυλίγει.
Κι εσύ περιμένεις ακόμη....
χωρίς να ξέρεις ποιον...

Νοέμβρης,
ένα ακόμη φθινόπωρο γεμίζει κίτρινα φύλλα την ψυχή μου..."

Σε τι μετριέται η μοναξιά;;;

Συνεχίζω να γυρίζω αργά σπίτι... Τόσο αργά που είμαι τόσο κουρασμένη ώστε το μόνο που κάνω, είναι να πέσω για ύπνο. Δεν θέλω να έχει κίνηση στον δρόμο, θέλω να τρέχω στην Εθνική, να μην κολλάω πουθενά, μην τυχόν και βρω χρόνο να σκεφτώ...

Τις προάλλες έπιασα τον εαυτό μου να πήζει στο κυκλοφοριακό χάος και ασυναίσθητα κοίταξα το κινητό... "Θέλω να έχω κάποιον να τον πάρω τηλέφωνο και να του πω απλά πράγματα, όπως το ότι πήζω στην κίνηση, ότι τσαντίστηκα με κάποιον στη δουλειά, να μου πάρει τσιγάρα πριν έρθει σπίτι...Κάποιον να είναι ΕΚΕΙ..." ομολόγησα στις φίλες μου... Δεν μου λείπει πια εκείνος, ο αντικαταστάτης του μου λείπει! 

Πόση μοναξιά μπορείς να αντέξεις; Εγώ δεν μπορώ άλλο! Χόρτασα πια! Σε τι μετριέται η μοναξιά; Σε ώρες, σε μέρες, σε χρόνια; Έπαψα πια να αλλάζω το δωμάτιο, δεν έχω όρεξη να το κάνω! Δεν αλλάζει τίποτα με αυτά τα μικρά, ούτε καν η διάθεσή μου! 

Στην δουλειά ακούω τα χίλια καλά λόγια για μένα, αλλά το βράδυ εγώ ξεκλειδώνω και ξανακλειδώνω την πόρτα. Δεν θα μπει κανείς άλλος μετά από μένα... Συναισθηματικό κενό το αποκάλεσε η Ν., μπλοκάρισμα συναισθηματικό το λέω εγώ... Κουράστηκα πια! Βαρέθηκα! ΜΕ βαρέθηκα... Βαρέθηκα το ασπρόμαυρο... Θέλω και το γκρι... Για να έρθουν μετά και τα πιο ζωντανά χρώματα! 

2.192 Ίσως...

Μόλις γύρισα σπίτι και λείπω από τις 8:00 το πρωί. Εμφάνιση μεθυσμένη στην έκθεση του Marine, αναμονή ενός τρίωρου μέχρι να ξεμεθύσω, πείνα απίστευτη, παρουσία κόπωσης, ξεπέρασμα, και πιώμα με συναδέλφους πριν το "καληνύχτα". Και ήμουν μόνο με 2 ώρες ύπνο! 

Αύριο παντρεύω 2 παιδιά... Γίνομαι κουμπάρα και θα είμαι "πάντα άξια"... Δυο παιδία που αγαπιούνται - αναμφισβήτητα!! - αλλά ταλαιπωρήθηκαν... Δυο παιδιά που ξεκίνησαν την ιστορία τους την ίδια εποχή που ξεκινήσαμε κι εμείς... Θυμάσαι; Είχες έρθει Αθήνα να με βρεις κι είχαμε κάτσει στο μπαλκόνι. Μου είχες φέρει ένα Τσάρλεστον να πιούμε... Και κάναμε έρωτα. Σαν να μην είχαμε ξανακάνει... Σαν να ήταν η πρώτη φορά μας... Γιατί ΗΤΑΝ η πρώτη μας φορά χωρίς κάποιον στο διπλανό δωμάτιο... Και είχα χαρεί τόσο πολύ αυτή μας την... ανεξαρτησία! Μα τόσο πολύ!

Πάλι πάω σε γάμο ασυνόδευτη και δεν έχεις ιδέα πόσο με πληγώνει... Κάποτε είχα κάποιον δικό μου, κάποιον δίπλα μου, είχα τον άνθρωπό μου... 

... Και σήμερα που γύρισα σπίτι τόσο κουρασμένη, δεν αντέχω να ξεβαφτώ και να ξεντυθώ. Πέφτω στο κρεβάτι κι ελπίζω να με πάρει γρήγορα ο ύπνος για να μην κλάψω πολύ... Γιατί κλαίω πάλι. Κλαίω για όσα πέρασαν, κλαίω για την αγκαλιά που θέλω να με σφίξει, κλαίω γιατί δεν την μπορώ την μοναξιά μου πια... 

Και όλο λέω στον εαυτό μου πως γάμο έχουμε αύριο, πρέπει να σταματήσω να θλίβομαι, αλλά όλο βγαίνει ο "κακός" μου εαυτός στην επιφάνεια. Και δεν είναι τόσο κακό να πονάς, αλλά είναι περισσότερο κακό να μην το ομολογείς... Γιατί κοροϊδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό! 

Και ΝΑΙ, πληγώθηκα που σε είδα μαζί της στην φωτογραφία στο δίκτυο, και ΝΑΙ, πεθαίνω που δεν σε νοιάζει το πώς θα νιώσω όταν την δω, και ΝΑΙ, ουρλιάζω τον πόνο μου για να έχει ήχο, να αποκτήσει υπόσταση και να τον φέρω απέναντί μου για να τον αντιμετωπίσω... Αλλά δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά... 

"Πόσες φορές έχουμε πει τέρμα και δεν ισχύει;" μου είπε ο φίλος μου ο ηθοποιός κι έχει τόσο μα τόσο δίκιο... Δεν υπάρχει κουμπί, διακόπτης να πατήσω και να διαγραφείς. Δυστυχώς... Ίσως ξυπνήσω μια μέρα κι απλά σταματήσει... Ίσως και όχι... Ίσως συνεχίσει για πάντα... Ίσως πάντα θα σε σκέφτομαι και πάντα θα μου λείπεις... Δεν μπορώ να το ξέρω από τώρα!

2.191 "...τα όνειρα εκείνα που ποτέ δεν φτάσαμε..."

Πασχάλης Τερζής - Κάνε ό,τι νομίζεις

2.190 Λίαν επιεικώς... απαράδεκτος!!!!!

...Κι έφτασε και το τελευταίο σου βήμα, η τελευταία σου κίνηση... Σου είπε κανείς πως έχω όρεξη να σε βλέπω μαζί της σε φωτογραφίες; Προφανώς και όχι, αλλά δεν σε νοιάζει! Δεν σου καίγεται καρφί για το αν και κατά πόσο θα πέθαινα εγώ... Απόλυτα σαφές το μήνυμα, παραδόθηκε, don't worry!!! Εσύ χαρακτηρίζεσαι πανηγυρικά απαράδεκτος κι εγώ σωπαίνω. Δεν έχω λόγια να σε καλύψω, να σε υπερασπιστώ, λυπάμαι. 

Κι ενώ είμαι στα όρια υπερκόπωσης, άρχισα να βγαίνω ξανά. Θέλω να δω τους φίλους μου, θέλω να διασκεδάσω, θέλω να Ζ Η Σ Ω ξανά. Και ok, δεν σε έχω πια, δεν έχω κανέναν, και ναι! σίγουρα μου λείπει αυτός ο κάποιος - όχι απαραίτητα εσύ, απλά κάποιος δικός μου - αλλά όλο και κάποιος θα βρεθεί και για μένα, ε; Πού θα πάει;

Και ξέρεις και κάτι άλλο; Τόοοοοοοοσα χρόνια δίπλα σου, παραήμουν όμορφη για σένα, απλά δεν το ήξερα γιατί φρόντιζες να το κρύβεις κι από μένα την ίδια, πίσω από τα κόπλεξ και τις ανασφάλειές σου... Τώρα το ξέρω, τώρα το βλέπω ξεκάθαρα... 

Μια ολόκληρη εβδομάδα είχα εμφανίσει σπυράκια στο πρόσωπο και δεν με ένοιαζε! Με πείραζαν στην δουλειά και τους έγραφα! Μην σου πω πως δεν βαφόμουν καν, σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να τα καλύψω... Δεν με νοιάζει! Όσο γυρνάνε τα κεφάλια στο δρόμο μου, όσο τα έχω καλά με μένα, απλα Δ Ε  Μ Ε  Ν Ο Ι Α Ζ Ε Ι!

... Το συζήταγα με κάποιον σήμερα και κατέληξα στο ότι είναι κρίμα για το πόσα χρόνια χάθηκαν, αλλά δεν πρέπει να με καταβάλει αυτό. Το θέμα είναι τα χρόνια που ακολουθούν κι εκεί πρέπει να εστιάσω! Και επιμένω να λέω - και να πράττω - πως δεν ψάχνομαι, δεν ψάχνω να βρω κανέναν, γιατί έτσι είναι! Όποιος είναι να έρθει, θα με βρει αυτός! Αν έρθει... Κι αν δεν έρθει, και πάλι όλα καλά!