...Κι έφτασε και το τελευταίο σου βήμα, η τελευταία σου κίνηση... Σου είπε κανείς πως έχω όρεξη να σε βλέπω μαζί της σε φωτογραφίες; Προφανώς και όχι, αλλά δεν σε νοιάζει! Δεν σου καίγεται καρφί για το αν και κατά πόσο θα πέθαινα εγώ... Απόλυτα σαφές το μήνυμα, παραδόθηκε, don't worry!!! Εσύ χαρακτηρίζεσαι πανηγυρικά απαράδεκτος κι εγώ σωπαίνω. Δεν έχω λόγια να σε καλύψω, να σε υπερασπιστώ, λυπάμαι.
Κι ενώ είμαι στα όρια υπερκόπωσης, άρχισα να βγαίνω ξανά. Θέλω να δω τους φίλους μου, θέλω να διασκεδάσω, θέλω να Ζ Η Σ Ω ξανά. Και ok, δεν σε έχω πια, δεν έχω κανέναν, και ναι! σίγουρα μου λείπει αυτός ο κάποιος - όχι απαραίτητα εσύ, απλά κάποιος δικός μου - αλλά όλο και κάποιος θα βρεθεί και για μένα, ε; Πού θα πάει;
Και ξέρεις και κάτι άλλο; Τόοοοοοοοσα χρόνια δίπλα σου, παραήμουν όμορφη για σένα, απλά δεν το ήξερα γιατί φρόντιζες να το κρύβεις κι από μένα την ίδια, πίσω από τα κόπλεξ και τις ανασφάλειές σου... Τώρα το ξέρω, τώρα το βλέπω ξεκάθαρα...
Μια ολόκληρη εβδομάδα είχα εμφανίσει σπυράκια στο πρόσωπο και δεν με ένοιαζε! Με πείραζαν στην δουλειά και τους έγραφα! Μην σου πω πως δεν βαφόμουν καν, σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να τα καλύψω... Δεν με νοιάζει! Όσο γυρνάνε τα κεφάλια στο δρόμο μου, όσο τα έχω καλά με μένα, απλα Δ Ε Μ Ε Ν Ο Ι Α Ζ Ε Ι!
... Το συζήταγα με κάποιον σήμερα και κατέληξα στο ότι είναι κρίμα για το πόσα χρόνια χάθηκαν, αλλά δεν πρέπει να με καταβάλει αυτό. Το θέμα είναι τα χρόνια που ακολουθούν κι εκεί πρέπει να εστιάσω! Και επιμένω να λέω - και να πράττω - πως δεν ψάχνομαι, δεν ψάχνω να βρω κανέναν, γιατί έτσι είναι! Όποιος είναι να έρθει, θα με βρει αυτός! Αν έρθει... Κι αν δεν έρθει, και πάλι όλα καλά!
No comments:
Post a Comment