Σκόρπιες σκέψεις κι αναμνήσεις

"Νομίζω πως ταιριάζετε με τον Τάσο" μου είπε η Ν. "Σκέψου το!". "Δεν έχω να σκεφτώ τίποτα", της απάντησα, "δεν μου αρέσει καν εμφανησιακά!" Και μου είπε πως αυτοί που μας αρέσουν εμφανησιακά δεν είναι για πολλά πράγματα, παρά μόνο για κάποια βράδια...

Λες; Δεν το πιστεύω εγώ αυτό... Κι ας με διαψεύδει η ιστορία έτσι όπως γράφεται, δεν θέλω να το πιστέψω! Δεν θέλω να συμβιβαστώ δίπλα σε κάποιον που δεν με τρελλαίνει όταν τον βλέπω, απλά και μόνο για να έχω σιγουριά στη ζωή μου! 

...Κάποιος με κόζαρε χτες από το διπλανό τραπέζι. "Θες να κάτσω απέναντι;" με ρώτησε ο Λ. που ήταν δίπλα μου... Όλοι προσφέρονται να σε διευκολύνουν για να "κάνεις το κομμάτι σου", για να μπορέσει να σε πλησιάσει αυτός ο "απέναντι", για να μην νομίσει πως είσαι καπαρωμένη... Αλλά τις 9 στις 10 φορές, δεν θες να σε πλησιάσει κανένας! 

Κι είναι τόσο ανόητες οι σκέψεις που κάνω καθημερινά... Πως πρέπει να περιμένω από τον άλλον την πρώτη κίνηση, πως πρέπει να το παίζω δύσκολη... Και μετά; Μετά τι; Θα ξαναγίνω ο εαυτός μου όταν τον "τυλίξω"; Δύο διαφορετικοί άνθρωποι σε ένα κορμί... Ποιος τα κάνει αυτά; Έχουμε καταντήσει να κάνουμε τα πανεύκολα, καθημερινά, τόσο μα τόσο δύσκολα και ενώ θέλουμε να μας φανούν εύκολα για μια στιγμή, γυρνάμε στο "ώχου τώρα, δεν βαριέσαι!" και ξανακλεινόμαστε στο καβούκι μας! 

Και θες να μιλήσεις, να φωνάξεις τον πόνο για να τον ξορκίσεις, αλλά δεν βγαίνει φωνή! Κουράστηκα, κουράστηκα πολύ να νιώθω και να λέω τα ίδια ξανά και ξανά... Το κακό έχει ριζώσει και δεν ξορκίζεται με τίποτα! 

... Ξύπνησα και κάνει κρύο από το πρωί. Είδα όνειρο πως χιόνισε κι εγώ περπατούσα στο δρόμο... Μου έρχονται διάφορες εικόνες στο νου... Έρχονται Χριστούγεννα πάλι και τίποτα δεν έχει αλλάξει στη ζωή μου. Τις ίδιες ευχές θα κάνω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, για την επόμενη χρονιά, κάτι να αλλάξει, κάτι νέο να συμβεί, και πάλι στον απολογισμό, δεν θα μετρήσουν τα όσα συνέβησαν, απλά γιατί κανένα δεν άξιζε τόσο... Κι όμως έγιναν ΤΟΣΟ πολλά φέτος, μα τόσο πολλά... Με πρώτο και καλύτερο - για τους γύρω μου πάντα - το ότι ωρίμασα συναισθηματικά. Γιατί το λένε για καλό αυτό, ειλικρινά δεν ξέρω. Για μένα είναι κακό... 

... Θα ήθελα να ξαναήμουν μικρή, να τα ξαναζήσω τα χρόνια της ανεμελιάς, κι ας έκανα ακριβώς τα ίδια βήματα, τις ίδιες κινήσεις, κι ας κατέληγα πάλι στο ίδιο ακριβώς σημείο. Θέλω να ξαναείμαι εκείνο το κορίτσι που πήδαγε από παγκάκι σε παγκάκι στη βροχή στον προαύλιο χώρο του ΤΕΙ και του τραγουδούσε "Δεν γίνονται Χριστούγεννα χωρίς εσένα" και αυτός ντρεπόταν για τους γύρω και μου έλεγε να κατέβω, αλλά ξέρω καλά πόσο το γούσταρε! Και θέλω να ξαναείμαι για μία μέρα αυτή που την πέταξε έξω από το αμάξι και την άφησε μέσα στη βροχή μετά από καυγά τους κι έκατσε στο βρεγμένο πεζοδρόμιο κλαίγοντας και γύρισε να την "μαζέψει" και την πήρε αγκαλιά και της είπε πως δεν θα την ξαναφήσει ποτέ... Μεγάλη κουβέντα το "ποτέ"!